कपिला आपल्या वासराचे आठवण करत होती, जो गोठ्यात बांधलेला होता, आणि ती दूध पित होती. मूर्ख लोकांमध्ये काहीजण आपल्या आवडत्या देवतेची स्मरणात पूजा करतात, असे सांगितले जाते. कपिला म्हणाली, "माझ्या जीवाच्या भीतीने, हे वाघा, मी अजिबात रडत नाही. माझ्या वासराने अजून गवत खाल्ले नाही, म्हणून मी दुःखाने व्याकुळ आहे." "मी माझ्या लहान मुलाला दूध पाजले, आणि माझ्या नातेवाईकांना पाहिले व विचारले. तू त्याच्या परत येण्याची गोष्ट सांगतोस, पण मला त्यावर विश्वास नाही. तू ही अशी गोष्ट भीतीपोटी सांगतोस; जीवाच्या भीतीसारखी दुसरी भीती नाही. जर तुला माझ्यावर विश्वास असेल, तर मला सोड, हे पशूंच्या राजा. मग मी निश्चितपणे त्याला सोडीन — किंवा कदाचित नाही. मी पुन्हा परत आलो नाही, तर त्या पापाने मी कलुषित होईन." कपिला पुढे म्हणाली, "गुरुचा विश्वासघात किंवा चोरी करणाऱ्यांना जे पाप मिळते, ब्राह्मण किंवा गायीची हत्या करणाऱ्यांना जे पाप मिळते, मित्राचा विश्वासघात किंवा गुरूला फसवणाऱ्यांना जे पाप मिळते, जे गायी, ब्राह्मण किंवा अग्नीला पायाने स्पर्श करतात, जे विहिरी, बागा किंवा तलाव नष्ट करतात, जे कृतघ्न असतात किंवा गुप्त माहिती देतात, जे मद्य आणि मांसास व्यसन लावतात, जे राजांना निंदा करतात, जे वेद विकतात, जे द्विजांना दान देण्यास अडथळा आणतात, जे विश्वासू व्यक्तीची हत्या करतात, जे द्विजांचा द्वेष करतात, जे दुसऱ्यांची निंदा करण्यात आनंद घेतात, जे रात्री दही किंवा तळलेले धान्य खातात आणि पाप करतात, जे वांगी, मुळा, पांढरे किंवा लाल लसूण खातात — हे सर्व पाप माझ्या परत न येण्याने होईल." मग, वाघाने निश्चित निर्णय घेतला आणि म्हणाला, "माझ्यामुळे कपिला फसवली गेली असे समजू नये. जा, कपिला, आणि तुझ्या मुलाला भेट, हे आपल्या मुलावर प्रेम करणाऱ्या मातेला मी सांगतो." कपिला आपल्या आई, भाऊ, मित्र आणि नातेवाईकांना पाहून, अश्रूंनी भरलेल्या चेहऱ्याने, दुःखाने व्याकुळ होऊन, गोकुलाकडे निघाली. भीतीने थरथरत, दुःखाच्या समुद्रात बुडलेली, ती वारंवार धावत गेली आणि शेवटी आपल्या गोकुलात पोहोचली. कपिलाचा आवाज ऐकून वासराने आपल्या आईला ओळखले. तिच्या अनपेक्षित वेळेच्या आगमनाने वातावरण भयावह आणि भयानक झाले. वासराने विचारले, "आई, तू या वेळी का आली आहेस?" कपिला म्हणाली, "माझ्या तुझ्यावर प्रेमामुळे मी आले आहे; तुझी इच्छा पूर्ण कर." "माझ्या मुला, ही तुझ्या आईशी भेट दुर्लभ आहे आणि पुन्हा होणार नाही. आता मला त्या रूप बदलणाऱ्या वाघाला माझे जीवन द्यावे लागेल. आज मला पशूंच्या राजाच्या उपस्थितीत जावे लागेल. तुझ्यासोबत मरणे आज माझ्यासाठी निश्चितच प्रशंसनीय आहे. आणि जर मी एकटी असले, तरीही तुझ्याशिवाय मला मरावे लागेल.