राम, जो लोकांचा अत्यंत प्रिय होता, त्याने सीतेला वर दिला. त्या वरामुळे, लोकांमध्ये 'सीतेचे सरोवर' म्हणून प्रसिद्ध असलेल्या त्या ठिकाणाचा उल्लेख केला जातो, आणि ते अद्भुत मानले जाते. त्या सरोवरात स्नान, दान, विशेषतः तप, आणि राम-सीतेचा सन्मान केल्याने, माणसाला निश्चितच मुक्ती प्राप्त होते—यात शंका नाही. योग्य मार्ग आणि योग्य महिन्यात त्या सरोवरात स्नान केल्यास, गर्भधारणा होत नाही. हे ब्राह्मण, सुंदर पश्चिम किनाऱ्यावर भगवान विष्णु-हरीचे एक पवित्र स्थान आहे. हरीच्या चक्राची महिमा माणसांना मोजता येत नाही. पश्चिम दिशेला 'हरीस्मरण' नावाचे एक पवित्र स्थान आहे; फक्त दर्शनानेच सर्व पापांपासून मुक्ती मिळते. त्या ठिकाणाचे दर्शन घेतल्याने, देहधारी जीवांचे पाप निःशेष नष्ट होते. पूर्वी, जेव्हा देव आणि दानवांमध्ये भयंकर युद्ध झाले, तेव्हा देवांनी पळ घेतला आणि त्यांचा नेता हरी होता. विष्णु, क्षीरसागरावर शेषावर विश्रांती घेत होता. नारद आणि इतर श्रेष्ठ ऋषी त्याची कीर्ती गात होते. क्षीरसागराच्या लाटा उसळून त्याच्या वस्त्रावर थेंब पडले होते. तो पिवळ्या वस्त्रात, आनंदी मुखमुद्रेसह, तेजाने उजळून निघाला होता. तो जणू श्वेतद्वीपात वसलेला, रत्नांची माळ असावा, असा स्पष्ट आणि दिव्य दिसत होता. राहूच्या भीतीनंतर मित्राचा पुनरागमन जसा अद्भुत वाटतो, तसा हा दुसरा चमत्कार होता. तो जणू चारमुखी ब्रह्माच्या सर्वोच्च सृष्टीचे ध्यान करत होता. त्या वेळी, शंभू आणि सर्व देवगण एकत्र आले. त्या प्रचंड मोहाचा नाश करणाऱ्या, चंद्रासारख्या हरीला मी नमस्कार करतो. चैतन्याच्या तेजस्वी रत्न-ज्वालेला, मनाच्या एकत्रित चंद्रप्रकाशाला नमस्कार. तीन लोकांत सर्वत्र व्यापणाऱ्या, खेळकर आणि उत्साही शक्तीला नमस्कार. कमलाच्या पाकळ्यांवर वाऱ्याने हलणाऱ्या, तेथे वसणाऱ्यांना नमस्कार. सूर्यस्वरूप, चैतन्याच्या किरणांनी सुशोभित असलेल्या तुझ्या स्वरूपाला नमस्कार. योग्यांना नेहमी आधार देणाऱ्या, संयम राखणाऱ्या तुझ्या स्वरूपाला नमस्कार. यज्ञस्वरूप, ऋग, यजुर, आणि सामच्या रूपात अर्पण स्वीकारणाऱ्या तुझ्या रूपाला नमस्कार. शांत, धर्माचा खजिना, क्षेत्राचा ज्ञाता, अमरत्वाचा सार असलेल्या; मायाचा स्वामी, हजारों डोके असलेल्या उग्र स्वरूपाला नमस्कार. योगनिद्रास्वरूप, नाभीच्या कमळातून उत्पन्न झालेल्या जगाचा निर्माता—त्याला नमस्कार. कर्माचा विषय आणि प्रमाण, शक्तिशाली, जीवस्वरूप, परमात्मा—त्याला नमस्कार. गर्विष्ठ, सिंहाच्या शरीराचा, दानवांचा संहार करणारा—त्याला नमस्कार. अज्ञानाच्या महान अंधाराला छेदणारा, संसाराचा कारण असलेला—त्याला नमस्कार. शांत, मुक्तीची निःशंक, लहरीरहित अवस्था देणारा—त्याला नमस्कार. निळ्या कमळाच्या पाकळीसारखा काळा, चमकणाऱ्या तंतूंनी युक्त—त्याला नमस्कार. त्याने आपल्या दयाळू दृष्टीने सर्व देवांवर अमृताचा वर्षाव केला. त्या स्थळी, दैत्यांच्या पराक्रमाने, युद्धाच्या मत्ततेमुळे, स्थान जिंकले गेले होते. शक्तिशाली लोकांनी दुर्बलांना दडपले, आणि त्यांना दुसऱ्यांनी पराभूत केले. मी आता अयोध्या नगरीत जाऊन सर्वोच्च तप करीन. तुम्हीही शुद्ध मनाने तीव्र तप करावे. अगस्ती म्हणतो: असे सांगून, गरुडावर आरूढ असलेला देव, देवांच्या दृष्टीआड झाला. तो लपला तेव्हा, हे ज्ञानी, देवांमध्ये दिव्य शक्ती वाढवण्यासाठी—जिथे हरीच्या आगमनापूर्वी, त्याच्या हातातून काहीतरी खाली पडले होते...