पुलस्त्य ऋषींनी सांगितले की, त्या ब्राह्मणाने जे पाहिले त्याने तो आश्चर्यचकित झाला. त्याने समोर उभ्या असलेल्या त्या नंदीध्वजधारी परमेश्वराला ओळखले. "नक्कीच, मी तुला ओळखले आहे; हे माझ्या हृदयात आहे. तू मला दाखवलेली ही अद्भुत शक्ती इतर कोणाकडेही नाही, ती फक्त तुझ्यातच आहे," असे तो ब्राह्मण म्हणाला. मग तो पुढे म्हणाला, "तू नृत्यात प्रावीण्य मिळवलेस, त्यामुळे वर माग. तुला शुभेच्छा असोत." शिवाने त्याला आशीर्वाद दिला, "माझ्या कृपेने, राजसूय आणि अश्वमेध यज्ञांचे फळ त्यांना मिळेल. ते जन्म-मृत्यूच्या बंधनातून मुक्त होऊन सर्वोच्च पदाला पोहोचतील." गंगा आणि सरस्वतीच्या प्रसिद्ध संगमावर, जो कोणी आपल्या क्षमतेनुसार श्रेष्ठ ब्राह्मणांना सुवर्णदान करेल, त्याला हे फळ मिळेल. असे म्हणून, देवांचा देव महेश्वर तेथेच अदृश्य झाला. पुलस्त्य ऋषी पुढे म्हणाले, "राजा, ज्याच्या दर्शनाने माणसाला खरेच सर्वोच्च सिद्धी मिळते, त्याची कथा आता मी तुला सांगतो. पूर्वी तेथे एक अद्भुत घटना घडली. सर्वजण, आपापसात स्पर्धा व खेळ म्हणून, मोठ्या संख्येने एकत्र आले. त्यात जो ब्राह्मण सर्वात शेवटी आला, तो पुढे जाऊन कुत्रा झाला." असे करत करत, ते सर्व निष्काळजीपणे अरबुद पर्वतावर आले. तेथे जमलेले सर्व ऋषी शांत, वेदशास्त्रात निपुण आणि विद्वान होते. त्या वेळी, परम करुणावान आणि भक्तिभावाने भरलेले महादेव स्वतः तेथे प्रकट झाले. त्या क्षणीच सर्वांनी महेश्वराचे दर्शन घेतले. तेव्हा त्या सर्व भक्त ब्राह्मणांनी वेदाच्या स्तोत्रांनी त्याची स्तुती केली. श्री महादेव म्हणाले, "माझ्या प्रति तुमच्या श्रेष्ठ श्रद्धेमुळे मी संतुष्ट आहे. एकाच वेळी मिळणाऱ्या माझ्या या दर्शनाचे तुम्हाला सर्वोच्च फळ लाभो. ज्यांना हे दर्शन लाभेल, त्यांना सर्व तीर्थक्षेत्रांचे पुण्य मिळेल." पुढे त्यांनी सांगितले, "नंदीध्वजधारी, येथे एक कोटी लिंगांचे फल देणारे एकच लिंग स्थापावे. ज्याच्या दर्शनाने लोकांना कोटी लिंगांचे पुण्य मिळेल." अचानक, त्या महान पर्वताचा भेद करून ते लिंग प्रकट झाले. त्याच क्षणी, आकाशवाणी झाली, "जो कोणी माघ महिन्यातील कृष्ण पक्षातील चतुर्दशीला या लिंगाची पूजा करेल, त्याला सर्व फळे कोटीपटीने वाढून मिळतील. त्याचे पुण्य कोटीपटीने वाढेल, अगदी गया येथे श्राद्ध केल्याच्या पुण्यासारखे." मग त्या सर्व ऋषींनी, सुगंध, धूप आणि उटण्याने, त्या लिंगाची परम श्रद्धेने पूजा केली. हे लिंग सर्व पापांचा नाश करते आणि मनुष्याला सुंदर रूप प्रदान करते. पूर्वी, त्या ठिकाणी 'वपु' नावाची एक प्रसिद्ध अप्सरा होती. एकदा, एक आभीर स्त्री, जी कुरूप आणि विचित्र चेहऱ्याची होती, फळे गोळा करण्यासाठी अरबुद पर्वतावर फिरत होती. त्या पवित्र स्थळी तिच्यावर दिव्य माळा आणि वस्त्रे शोभू लागली, तिचे अंगही दिव्य झाले. या तीर्थक्षेत्राच्या प्रभावाने, ती पूर्णपणे रूपांतरित झाली, हे महान राजा! त्या पर्वताच्या सर्वोच्च शिखरावर, एक दिव्यदृष्टी असलेल्या पुरुषाने तिला खेळत असताना पाहिले. तिच्या सौंदर्याने तो चकित झाला—ती देवी आहे का, नागकन्या, सिद्धा, की विद्याधरी? त्याचे मन तिच्या कमलासारख्या डोळ्यांनी आणि सुंदर भुवयांनी मोहीत झाले.