ती देवी, आपल्या अत्यंत सुंदर रूपात प्रकट झाली आणि त्या स्वरूपातच ध्यानस्थ झाली. आपल्या अद्वितीय सौंदर्यावर प्रचंड अभिमानाने तिने सर्व तेज त्यागले आणि कठोर तपश्चर्येला लागली. त्या वेळी, इंद्राने पुलोमाच्या कन्येसह, तसेच दिग्पाल, गंधर्व, अप्सरा, वसु आणि इतर देव, अकरा महान रुद्र, बारा आदित्य, यक्ष, राक्षस, नाग, भूत, शिवाचे इतर सेवक—हे सर्वजण महेशानाच्या सभोवताली हजारोंच्या संख्येने एकत्र आले. या अद्भुत दृश्याने सर्वजण जणू प्रलयाच्या भयासारखे स्तंभित झाले. त्या देवीने अनेक रात्रींच्या विरहाचा वेदना सोडून दिली. तिने आपल्या डोळ्यांनी त्यांच्या पायाच्या बोटांकडे पाहिले आणि तिच्या हास्याने उजळलेल्या देहाने व कंठातील माधुर्याने प्रेमपूर्वक असे बोलू लागली. ती म्हणाली, "सर्वांची पूजा व्हावी, म्हणून मीही नम्रतेने हात जोडले आहेत." त्यावर प्रभु म्हणाले, "देवतांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या देवी, तुझे हे विस्मयकारक वर्तन सनातन आणि सहज आहे. कठोर तपश्चर्या व ध्यान हे उग्र लोकांसाठी योग्य असते; पण मी नारायण आहे, तू लक्ष्मी आहेस; मी ब्रह्मा, तू सरस्वती; तू वारुणी, मी नागांचा स्वामी; तू रोहिणी, मी चंद्र; तू जाह्नवी, मी समुद्र; तू मेरू, मी पृथ्वी; तू ज्ञान, मी राजाधिराज; तू शांती, मी वायू; तू विद्या, मी ज्ञेय; तू वाणी, मी अर्थ—हे पार्वती. सृष्टी, स्थिती, संहार आणि अनुग्रह या सर्वांत मीच प्रभु आहे. हे देवी, तुझ्या इच्छेने स्थिर असलेल्या या देहाने तू चेतना आणि प्रकाशाचा सार आहेस. जे असाध्य आहे, ते आता मी करीत आहे. गौरीने, लज्जेने, स्वतःच्या देहातच आपले अस्तित्व लपवले. दोन्ही अर्थ जसे एकत्र येतात, तसे ते दोघे एकत्र आले. त्या वेळी शिव आणि शिवा यांचे अद्भुत रूप प्रकट झाले. अर्ध्या देहावर चंद्रकोर शोभत होती, अर्ध्या देहावर चंद्रप्रकाश पसरलेला होता. सर्व अंग एकसारख्या कांतिमान पिंगट रंगाने उजळले होते, आणि एक स्तन प्रकट होता. "हे देवी, आता या पुढे तुझ्या मनात रागाला जागा राहू देऊ नकोस. तरीही, हे स्तनधारिणी, तू माझ्या शेजारीच रहा. सर्व लोकांनी भोग आणि मोक्ष यांचा अनुभव घेत, तुझी आणि माझी उपासना करावी. जी देवी लोकांना मंत्रसिद्धी देते, ती येथे सदैव वसूद्या. ती सर्व रोग दूर करो, सर्व दुर्दैव नष्ट करो. श्रद्धा व भक्ती असलेल्या लोकांना ती महान कल्याण लाभू दे. जेवढी तपश्चर्या, तेवढे फळ त्यांना मिळो, जोपर्यंत चंद्र-तारे या जगात आहेत, तोपर्यंत तुझी कृपा राहो. आजपासून तिने जगाच्या कल्याणासाठी येथे वास करावा. ती येथे अरुण-क्षेत्रात सदैव वसूद्या. हे देवी अरुणा, तूही येथे दयाळूपणे राहा. या अरुण-क्षेत्रात सर्व सिद्धी सहज मिळतात. पर्वतराजकन्येने शोनगिरीच्या प्रभूचे मन प्रसन्न केले. माझ्या मनाला तुझ्यामुळे आणि शोनगिरीच्या प्रभूच्या महात्म्याच्या अमृतामुळे परम आनंद झाला आहे. कसे पांड्यराज वज्रांगद शोन नदी पार करून गेला? आणि विद्याधरांचे दोन तेजस्वी, पुष्पमाळांनी सुशोभित प्रभू कसे गेले—हे मला सांग.