निळ्या कमळासारखे तेजस्वी आणि वाघावर आरूढ झालेल्या देवींचे सैन्य युद्धासाठी निघाले. काही देवी हजार डोळ्यांचे, रागाने लाल झालेल्या रूपात, चित्त्याच्या कातडीने सजवलेल्या हत्तींवर स्वार होऊन पुढे सरसावल्या. काही देवी घोड्यांवर बसून वीजेसारख्या चमकत एकत्र जमत होत्या. चार कोटी साठ लाख देवी बाहेर असुरांच्या आश्रमाजवळ उभ्या होत्या. योगिनींच्या वर्तुळ आणि असुरांच्या सैन्याच्या मध्ये युद्धभूमी सजली होती. योगिनींनी सोडलेल्या बाणांनी असुरांच्या मुकुटांचा चुराडा झाला. रक्ताच्या नद्या वाहू लागल्या, ज्यात कैशिक गवताचे काडींसारखे काठी होत्या. भयानक प्रेतयात्री गिधाडांच्या चोचीत, जणू राजवाड्यांसारख्या, आरूढ झाले होते. ते असुर योद्ध्यांच्या कवटींमध्ये दुष्ट असुरांच्या रक्ताने भरलेले मद्य पिऊन तृप्त होत होते. गिधाडांच्या थव्यांनी असुरांच्या आतड्यांना दोर समजून तडाखा दिला. सिद्ध आणि विद्याधरांच्या शक्तीने मुक्त झालेल्या, मंदार फुलांच्या सुगंधाने भरलेल्या त्या वातावरणात, योगिनींनी शत्रूंच्या घोड्यांना शुद्ध केले, त्यांच्या शरीराशी घट्ट चिकटून चालताना. काही देवी काठीने, काही तीक्ष्ण भाल्याने, तर काही धारदार शस्त्रांनी असुरांवर प्रहार करत होत्या. योगिनींनी तलवारीने असुरांच्या सेनापतींचा संहार केला. ब्राह्मी स्वतः पुढे आली, युद्धाची व्यवस्था करून असुरांचा वध केला. माहेश्वरीने दीर्घ संघर्षानंतर त्रिशूळाने प्रहार केला. कौमारीने भाल्याने असुराच्या शिराचा उध्द्वस्त केला. वाराहीने आपल्या गदेद्वारे बाष्कलाचे डोके ताडकन फोडले. तिचे प्रसिद्ध नाव त्यांच्या निंदेमुळेच झाले. प्रचंड आणि चामर हे दोन बलवान योद्धे, मोठ्या मुकुट व मोठ्या जबड्यांनी सज्ज, महिषासुरासोबत युद्धासाठी उभे होते. रथचालक धनुष्य घेऊन उभे होते, त्यांच्या डोक्यातून रक्त वाहत होते. सर्व दिशांना सिंहाच्या भीषण गर्जना घुमत होत्या. हे बलवान योद्धे युद्धात टिकू शकले नाहीत. माया उत्पन्न झालेल्या त्या दुष्ट असुराच्या अजेयतेबद्दल चर्चा झाली. योगनिद्रेच्या रूपात देवी विष्णूच्या कमळासारख्या डोळ्यांत प्रकट झाली. मधु आणि कैटभ या दैत्यांनीसुद्धा तिचा हात धरू शकला नाही, हे आई. कौशिकी, जर तू जन्मली नसतीस तर शुंभ आणि निशुंभ यांना मृत्यू कधीच आला नसता. विंध्य पर्वतावर वसणाऱ्या देवी, तुझ्या कोणत्याही तपस्येचा निष्फळ परिणाम कधीच झालेला नाही. माकडाच्या शय्येचा उपभोग घेऊन, ती धनाधिपतीला भेट म्हणून दिली गेली. तू ब्रह्माची सर्जनशक्ती आहेस, आणि मधुच्या शत्रूची पालनशक्ती आहेस. एकानंषा म्हणून प्रसिद्ध, यशोदेच्या आनंदासाठी जन्मलेली तूच आहेस. तू ज्ञान आहेस, तू महा माया आहेस, तू लक्ष्मी आहेस, तू सरस्वती आहेस. त्यानंतर, देवी प्रसन्न होऊन महिषासुराशी युद्धासाठी सज्ज झाली. तिने प्रचंड वर्तुळ, गदा आणि चामर हातात घेतला. तिचे तोंड भीषण, हातात कुऱ्हाड आणि भाला, आणि डोळे भयावह होते. महिषाच्या समोर तिने शत्रूंना पाडले आणि स्वतः रागाने लढू लागली. तेव्हा महिषासुर प्रचंड संतापाने दुर्गेवर बाणांचा वर्षाव करू लागला. दुर्गा देखील संतप्त होऊन असुराधिपतीला पकडली. परंतु असुराने तीन बाणांनी दुर्गेच्या मुखावर प्रहार केला.