हरि यांनी त्या भिक्षुकाच्या कवटीत स्वतःचे रक्त भरले. जर तुम्ही करुणेचा उपदेश केला नसता, तर सर्व अस्त्रे आणि शस्त्रे वापरली गेली असती. जर तुम्ही नरसिंह आणि शरभा या रूपांमध्ये अवतरले नसता, तर महान ऋषी वाचले नसते. तुम्ही मत्स्य आणि कूर्म या रूपांनी सृष्टीच्या महासागरात नौकानायक झाला. आपल्या हजार कमळासारख्या डोळ्यांपैकी एका डोळ्याने तुम्ही पूजन केले. धूर्जटी पुन्हा स्वतःला सृष्टीचा कर्ता मानू लागला. त्याने द्विजांना समत्वसूत्र आणि पूजेचे शिक्षण दिले. जो मला गुरु म्हणून स्मरतो, जागृत अवस्थेत असो वा सृष्टी-प्रलयकाळात, त्याला येथेच मी दिलेले वरदान प्राप्त होते. या प्रदेशात, तीन योजनांच्या आत राहणाऱ्यांसाठी, तसेच येथे असलेल्या स्थावर जीवांमध्येही, मानवांना दूरून स्मरण करून किंवा प्रत्यक्ष दर्शन घेऊन मोक्ष प्राप्त होतो. माझे तेजस्वी रूप येथे सदैव स्थिर प्रतिमेसारखे शुभत्वासाठी राहते. युगांच्या शेवटीसुद्धा, महान समुद्रही याला गिळू शकत नाही. हे लिंग प्रकाशरूप आहे, आणि प्रकाशांमध्येही हे अद्वितीय आहे. ज्याला मी कृपा करावी असे वाटते, तो येथेच जन्म घेतो. दूरून नमस्कार करून किंवा जवळून प्रदक्षिणा करून, येथेच महान आत्म्यांना निवास हमखास मिळतो. शोनाचलाचा अनादर न करता, इतरत्र राहूनही मोक्ष मिळतो. ते दोघे, आपला अहंकार सोडून, प्रभूला शरण गेले. "तो पर्वत राहू द्या, पण त्याचे तेज सहन करणे फारच कठीण आहे," असे त्यांनी नम्रपणे सांगितले. "हे रुद्र, हा पर्वत सामान्य नाही; त्याचे तेज दिव्य शिखरासारखे आहे. तो स्वतःचे प्रकाश प्रकट करून जगाच्या कल्याणासाठी आहे. तथापि, तुझ्या आज्ञेने शोनापर्वत लोकांना आनंद देतो. आजपासून, आमच्या विनंतीने, या पर्वताच्या दरीतच— आपण अरुण पर्वताच्या सुंदर प्रभूची येथे पूजा करूया." "येथे केसर, आंबा, नाग, पुम्नाग आणि केसर फुलांची झाडे आहेत. हे देवाधिदेव, करुणासागर, तू इथेच वास करावा. अन्यथा, देव प्रसन्न झाला तरी आमचे मन शुद्ध होणार नाही." शोनापर्वताच्या पूर्वेस हे उंच शिखर आहे. वेद, धर्मशास्त्र, पुराणे आणि शिवशास्त्रे— भक्तांच्या परमोच्च कल्याणासाठी, तूच गुरु रूपात आहेस. या सर्वांमध्ये, आम्ही तुझी पूजा कशी करावी? तेव्हा जगाचा पालनकर्ता, भूमिपुत्र, करुणामूर्ती प्रभू बोलले, "तुम्ही कामिकागमाने सांगितलेल्या मार्गाने माझी पूजा करा. मला वाटते, तुम्ही दोघांनी शैव संहितेचा विसर पडला आहे." मग त्या ठिकाणी एक शुभ लिंग प्रकट झाले. ते पाहून मुकुंद आणि कमलासन दोघेही आश्चर्यचकित झाले. त्यांनी शोनगिरीच्या प्रभूचे मंदिर बांधले आणि तेथे एक पवित्र सरोवर खोदले.