काळाच्या एका अद्भुत क्षणी, पृथ्वी केशराने लेपलेल्या प्रमाणे दिसू लागली, आणि दिशाही कुंकवाने रंगलेल्या सारख्या भासू लागल्या. त्या वेळी, तेजाचा दिव्य प्रवाह संपूर्ण ब्रह्मांडाच्या अंड्यात पसरला, जणू काही त्याचा कवचच होता. हा तेजाचा स्तंभ सतत वाढतच होता, त्याचे रूप विलक्षण होते. या तेजस्वी लिंगाचे दर्शन होताच, उपस्थित देवांनी आपसातील राग बाजूला ठेवला. ते विचार करू लागले, "हे तेज पृथ्वीला भेदून आले आहे का? शेष आणि इतर नागांच्या फण्यातून आले आहे का? किंवा हे सूर्य आहे का, कल्पाच्या समाप्तीला प्रकट होणारा? कदाचित हे मेघांच्या घर्षणातून आकाशात पसरले आहे का? किंवा याच्या किरणांनी आमच्या डोळ्यांची शक्ती सतत मागे ढकलली आहे का?" हे तेज जरी प्रज्वलित होते, तरीही त्याने कोणतेही दाह निर्माण केला नाही. त्याच्या प्रकाशामुळे केवळ जगच नव्हे, तर सर्वत्र दिव्यता पसरली होती. "हे कुठून आले? याचा मूळ काय? कारण काय? याचा विस्तार किती दूरपर्यंत आहे, सर्व दिशांना, वर आणि खाली?" असे प्रश्न त्यांच्या मनात सतत फेरफार करत होते. या विचारांच्या ओझ्याने मन भारावून गेले, आणि त्या तेजाच्या स्तंभाकडे पाहत राहिले. तेव्हा गोविंदा, अभिमानाने, बोलू लागले, "खरेच, आता एक परीक्षा समोर आली आहे." या तेजाच्या प्रचंड विस्ताराचा कोणताही ठाव घेता येत नव्हता. "जो या स्वयंप्रकाशित तेजाचा मूळ किंवा टोक पाहू शकेल, त्याची परीक्षा होईल." या स्पर्धेने दोघेही अत्यंत शक्तिशाली झाले, आणि प्रत्येकाने दृढ निश्चयाने एकमेकांशी स्पर्धा सुरू केली. ब्रह्मा त्या तेजाच्या स्तंभाच्या मूळ ठिकाणी जाण्यास प्रवृत्त झाला; त्याला ते पाहायचे होते. विष्णूने, स्थिर रूप धारण करून, वराहाचे रूप घेतले. त्याने त्या स्तंभाचा मूळ शोधण्याचा निर्धार केला. तो खाली वळला आणि आपल्या नाकाने पृथ्वीला फाडले. त्याच्या खेळकर घुंघरू आवाजाने संपूर्ण जागा भरून गेली. जिथे जिथे तो गेला, तिथे तिथे त्याला ते तेज तसाच स्थिर दिसले. पृथ्वीच्या फटींमधून नाग दिसू लागले. त्याने त्या तेजाला सोन्याच्या पर्वताच्या मूळ कंदासारखे स्थिर उभे पाहिले. दूरवरून त्याला पृथ्वीचे टाच दिसले, ज्या भार सहन करत होत्या. तिथे त्याने महान बेडूक आणि मधुचा शत्रूही पाहिला. अव्यक्तानेही तिच्या धारणा शक्तीचे दर्शन घेतले. विष्णूने अतल, वितल, सुतल, आणि नितल या अधोलोकांचे दर्शन घेतले. कमळ नेत्री विष्णूने सात अधोलोक पाहिले. तो भोगवती नगरी, वैरोचनी म्हणून प्रसिद्ध असलेल्या ठिकाणापलीकडे गेला. त्याची उत्सुकता वाढतच गेली, आणि तो म्हणू लागला, "हे पाहिले, हे पाहिले." त्याने आपल्या शक्तिशाली नाकाने घनदाट समुद्राला देखील भेदले, अगदी त्या खालच्या भागात. पृथ्वी फाटली, आणि समुद्र जोरात हलला. असे हजारो वर्षे त्याचा मन भ्रमित आणि गोंधळलेले राहिले. त्याचे खुरे झिजले, दात तुटले, शरीर थकले. अत्यंत थकून, तो श्वास घेत होता, आणि त्याचा अनियंत्रित अभिमान तुटला होता. जरी त्याने आपला संकल्प पूर्ण केला नव्हता, तरी तो परत जाण्यास उत्सुक झाला.