गिरीशिखरांवर सोन्याने अलंकृत झालेले अरण्ये जोरदार वाऱ्याने हलू लागली. वसंत ऋतूच्या नेतृत्वाखाली सर्व ऋतू आनंदाने पुढे आले. विविध रूपांची असंख्य जीवसृष्टी, सिद्ध, आणि श्रेष्ठ ऋषी एकत्र आले. वातावरण कापूर व केशर यांच्या सुगंधाने दरवळून गेले. मग मृदंग, करताल, झल्लरी, पटह आणि दुंदुभी यांच्या गूंजांनी आकाश भरून गेले. स्वर्गीय अप्सरा सतत नृत्य करू लागल्या, त्यांच्या गाण्यांना आणि तुम्बुरू या वीणेच्या मधुर सुरांना साथ मिळाली. त्या वेळी, करुणेचा सागर असणारे शिव, लाजेखाली डोके झुकवून उभ्या असलेल्या तिला जवळ आले. आपल्या प्रियेच्या सहवासात, देव व महर्षी यांच्या सभेत, शिव अत्यंत शोभिवंतपणे आले. देवाधिपतीने शिवाला शुभ्र वस्त्रे, सुगंधित वारा लाभलेली, अर्पण केली. दोघेही हारांनी अलंकृत, चंदनाने लिप्त, शुभ्र वस्त्रांनी शोभिवंत झालेले पुढे आले. तिच्या उन्नत, घट्ट, कळीप्रमाणे स्तनांनी तिच्या शुभ्र सुगंधात भर पडली होती. शेकडो क्रीडांनी युक्त असूनही, प्रिय विरहाने कृश झालेली ती, कुतूहलाने पर्वतराजकन्या त्रैलोक्यरक्षक असलेल्या शिवाला वंदन करू लागली. ती शंभूला अशी प्रार्थना करू लागली की, "हे प्रभो, आमचे हे ऐक्य कधीही तुटू नये." तिने हे मागणे जगाच्या कल्याणासाठी मांडले. "तुमचे हे मनोहारी रूप, जगासाठी मंगलदायक आहे; हे रूप कधीही त्यागू नये. सर्वांना हे रूप नेहमीच दिव्य सुगंधाने युक्त दिसावे. भयप्रद व अद्भुत रूपांनी विभूषित होऊन, दैवतांच्या अधिपतीने येथे मुक्तपणे विहरावे. नृत्य, संगीत व गाण्यांनी येथे देवाधिदेवाची सेवा व्हावी. तुमच्या कृपेने हा सुगंध पोषक व जीवनदायी ठरावा. येथे, सर्व मंत्रांचा मूर्तरूप धारण केले आहे. ज्ञान आणि अज्ञानामुळे नेहमी असंख्य अपराध घडतात." देवीच्या या शब्दांनी शोनाचलनाथ शंभू आनंदित झाले. गिरीशिवाने, एकरूपतेची इच्छा बाळगून, गौरिला हर्षाने उत्तर दिले. त्यांनी तिला अद्भुत व श्रेष्ठ असा सुगंधाचा वर दिला. हा वर मिळताच, तिच्या स्वतःच्या सुगंधाने तिने अप्सरांना मोहित केले. देवतांच्या विनंतीने मी (शिव) दानवराजाला बोलावले. तो भक्तिभावाने वाकला, माझी पूजा केली आणि म्हणाला, "माझ्या शरीरातून उत्पन्न होणारा हा दिव्य सुगंध, जो जगाला मोहवतो, तो तुझा असो. तुझ्या केसातून व घामातून जे काही उत्पन्न होईल, ते नेहमी प्रसिद्ध राहो. ते तुझ्या प्रिय व्यक्तीला तेज, सौभाग्य, सौंदर्य व आकर्षण देईल. देवीला सदैव प्रिय असणारा हा दिव्य सुगंध, तुझ्या रूपात अभिषेकाच्या निमित्ताने एकरूप होवो." त्याने आपले शरीर त्यागले आणि आपले प्राण मला अर्पण केले. प्रेमापोटी मी ते स्वीकारले, ज्यामुळे प्रेमाची उत्कटता शंभरपट वाढते. आता, विरहामुळे, हे माझे शरीर समाप्त कर. महादेवाने प्रेमाचे निवासस्थान असलेल्या पार्वतीवर अभिषेक केला. तिच्या हातात जे काही प्रकट झाले, ते पाहून, जगदंबा आश्चर्यचकित झाली—"हे काय?" तिने आपल्या हातात नेहमीच वास करणारे त्या फुलाचे आगमन पाहिले.