मेघ आणि विजांचा आभाळात तळाशी विस्तार झाल्यामुळे ती देवी चवरी फिरवताना दिसत होती. सिद्ध, चारण, गंधर्व आणि विद्याधरांनी तिचे अलंकार केले होते. तिचा आकार अष्टपदाच्या मार्गासारखा होता आणि आठ दिशांचे रक्षक तिची पूजा करत होते. ती आठ प्रकारच्या भक्ती आणि आठ प्रकारच्या ज्ञानाने संपन्न होती. सुवर्ण आणि रौप्याच्या मण्यांच्या मंडपांनी तिचा तेजस्वी साज झाला होता. वीणा, बासरी, झांजा आणि ताली यांच्या तालांनी, तसेच हातांच्या टाळ्यांनी वातावरणात उत्साह निर्माण केला होता. दिवसा पूजा करण्यायोग्य, श्वेत ध्वजधारी दिव्य शिव, सर्वांना समदृष्टी देणारा, त्या देवीच्या रूपात प्रकट झाला. त्या वेळेस, ती देवी दिवस आणि रात्र दोन्ही एकत्र दाखवत असल्यासारखी भासली. इंद्र, हजार डोळ्यांचा राजा, देवांच्या समूहासह तेथे आला. स्वर्गीय गंगेच्या पाण्याने ताजेतवाने झालेली शीतल वाऱ्याची झुळूक वाहू लागली. सोन्याने शोभित शिखरांवरील जंगल हलले आणि डोलू लागले. वसंत ऋतूच्या नेतृत्वाखाली सर्व ऋतू आनंदाने उपस्थित झाले. विविध रूपांचे प्राणी, सिद्ध आणि श्रेष्ठ ऋषी यांचा समूह एकत्र जमला. कपूर आणि केशराच्या सुगंधाने हवेत गोड वास भरला. मग, मृदंग, करताल, झल्लरी, पटह आणि दुंदुभी यांच्या तालांनी आकाश दुमदुमले. दिव्य स्त्रिया सतत नृत्य करत होत्या, तुंबरू वीणेच्या गाण्याच्या आणि संगीताच्या साथीत. करुणेचा महासागर शिव, तिच्या लाजलेल्या चेहऱ्याने नम्र उभ्या असलेल्या देवीकडे पुढे आले. आपल्या प्रिय पार्वतीसह आणि देव आणि महर्षींच्या सभेत शिव अत्यंत सौम्य आणि सुंदर रूपात आले. इंद्राने सुगंधित वस्त्र अर्पण केले, आणि चंदनाच्या लेपाने, फुलांच्या हारांनी दोघेही शुभ्र वस्त्रात शोभायमान झाले. देवीच्या शुभ्र सुगंधाला तिच्या घन, उच्च, आणि कळीसारख्या स्तनांनी अधिक आकर्षक केले होते. शेकडो क्रीडांनी तिच्या अंगावर चिन्ह उमटले होते, पण प्रिय शिवपासून दूर असल्याच्या वेदनेने ती कृश झाली होती. पर्वतपुत्रीने, तीन लोकांचे रक्षण व्हावे म्हणून, कुतूहलाने नगरद्वेषी शिवाला नम्रतेने नमस्कार केला. पुढे, देवीने शंभूला अशी प्रार्थना केली की, त्यांच्याशी कधीच वेगळे होणार नाही, असे एकत्रित होण्याचे वर मिळावे. तिने हे मागणे विश्वाच्या कल्याणासाठी स्पष्ट केले. "हे प्रभु, तुमचे हे सुंदर रूप, जगाला शुभ लाभ देणारे, कधीच सोडू नका. हे दिव्य सुगंधयुक्त रूप सर्वांना नेहमी दिसावे. हे प्रभु, विजय मिळवा, भयावह आणि अद्भुत रूपांनी सज्ज व्हा. रत्नांच्या अलंकारांनी शोभा मिळवून मुक्तपणे विचरा, हे महादेव. येथे नृत्य, संगीत आणि गाण्याने देवाधिदेवाची सेवा केली जावी. तुमच्या कृपेने, हे प्रभु, हा सुगंध पोषक आणि जीवनदायी आहे. येथे, हे देवाधिदेव, तुम्ही सर्व मंत्रांचा मूर्तरूप धारण केला आहे. ज्ञान आणि अज्ञानामुळे हजारो अपराध सतत होत असतात." देवीच्या या शब्दांनी शोनाचलाचे स्वामी शंभू प्रसन्न झाले. शिवाने, गौरीकडे आनंदाने पाहून, एकत्र होण्याची इच्छा व्यक्त केली. त्यांनी वर दिला आणि तिला अद्भुत, श्रेष्ठ सुगंध दिला. देवीने हा वर मिळवून, स्वतःच्या सुगंधाने सर्व अप्सरांना मोहित केले. देवांच्या विनंतीने, मी (शिव) राक्षसांच्या स्वामीला बोलावले. त्याने भक्तिपूर्वक नमस्कार केला, पूजा केली आणि म्हणाला, "माझ्या शरीरातून उत्पन्न होणारा, जगाला मोहित करणारा दिव्य सुगंध, तो तुझा असो." अशा प्रकारे, देवी आणि शिव यांच्या दिव्य मिलनाचा आणि सुगंधाचा प्रसंग, सर्व लोकांच्या आणि देवांच्या कल्याणासाठी संपन्न झाला.