शंभूने पाठविल्याप्रमाणे, देव आणि देवांचे अधिपती त्या पर्वतकन्येच्या सभोवती जमले. दिशांचे रक्षक आणि त्यांच्या प्रियजनांनी एकत्र येऊन, पर्वतकन्या त्या ठिकाणी उभी राहिली. ती, पर्वताधिपतीच्या स्वरूपातच प्रकट झाली होती, आणि तिच्या उपस्थितीमुळे सर्वत्र शीतलता पसरली. कठोर तपस्येचे पुण्य जणू तिच्या रूपातून प्रकट होत होते; आधी खेळकर असणारी ती कन्या आता तपस्येत एकरूप झाली होती. दोघांना शीतलता कशी मिळवता येईल, याचा विचार करत ती जलात स्थिर राहिली. जगाला स्वतःच्या श्रेष्ठत्वाची जाणीव करून द्यावी, अशी तिची इच्छा होती, आणि ती स्वतःच त्या ठिकाणी उभी राहिली. तपस्येचा लाभ मिळवून, तिच्या उपस्थितीने त्या तपस्येचा शांती जणू प्रसारित होत होता. ती जणू पवित्र तीर्थाच्या निर्मळ जलाने लिंगाला स्नान घालत होती. रक्तवर्ण पर्वताच्या प्रभूच्या समाधानासाठी, जिच्या स्तनांना अजून पान मिळाले नव्हते, ती उभी होती. तिच्या खाली मेघ आणि वीज जणू चौरी लहरवत होते. सिद्ध, चारण, गंधर्व आणि विद्याधरांनी तिला अलंकृत केले होते. ती अष्टपद मार्गासारखी दिसत होती, आणि आठ दिशांचे रक्षक तिची पूजा करत होते. अष्टभक्ती आणि अष्टज्ञान असणाऱ्यांनी ती संपन्न झाली होती. सुवर्ण आणि रौप्याच्या माळांनी ती उजळली होती. वीणा, बासरी, झांजा आणि टाळ्यांच्या तालांनी वातावरण जिवंत झाले होते. दिवसा पूजा करण्यायोग्य, श्वेत वृषध्वज शिव, सर्वांना समान दृष्टि देणारा, असा तिचा स्वरूप होता. ती जणू दिवस आणि रात्र दोन्ही वेळा सतत दाखवत होती. इंद्र, हजार डोळ्यांचा, देवांच्या समूहासह तेथे आला. स्वर्गीय गंगेच्या जलाने ताजेतवाने झालेली शीतल वाऱ्याची झुळूक वाहू लागली. सोन्याने सजलेल्या शिखरांवर असलेली वनराई हलू लागली. सर्व ऋतू, वसंत ऋतूच्या नेतृत्वात, आनंदाने पुढे आले. विविध स्वरूपांची जीवसमूह, सिद्ध आणि श्रेष्ठ ऋषी तेथे गोळा झाले. कपूर आणि केशराच्या मिश्रित सुवासाने वातावरण भरून गेले. मग, मृदंग, करताल, झल्लरी, पटह आणि दुंदुभी यांच्या तालांनी आकाश गुंजू लागले. दिव्य स्त्रिया सतत नृत्य करू लागल्या, तंबुरूच्या गाण्याने आणि संगीताने त्यांना साथ मिळाली. शिव, करुणेचा महासागर, त्या पर्वतकन्येच्या जवळ आला, जी लाजेने खाली मान करून उभी होती. त्याच्या प्रियेसह, आणि देव व महान ऋषींच्या सभेत, शिवने प्रवेश केला. मग, देवाधिपती इंद्राने शुभ वस्त्र, सुगंधित वाऱ्यांनी सुवासित केलेली, शिवाला अर्पण केली. चंदन लेप आणि फूलमाळांनी अलंकृत, दोघे श्वेत वस्त्रात शोभा वाढवत पुढे आले. पर्वतकन्येच्या शुभ सुवास तिच्या दृढ, उंच, घन, कळीसारख्या स्तनांनी वाढली होती. शेकडो खेळांनी चिन्हांकित, पण प्रियाच्या विरहाने कृश झालेली ती कन्या, जिज्ञासेने, त्रिलोकांच्या रक्षणासाठी, नगरद्वेष्टी शिवाला नमस्कार केला. नंतर, पर्वतकन्येने शंभूला अशी प्रार्थना केली—कधीही तुझ्यापासून वेगळे होऊ नये, अशी एकता मिळावी. ही प्रार्थना तिने विश्वाच्या कल्याणासाठी केली. "हे प्रभो, तुझे हे सुंदर रूप, जे पाहायला अतिशय आनंददायक आहे, ते कधीही सोडू नकोस; तुझे हे सुंदर रूप जगाला शुभदायक आहे. ते सदैव सर्वांना दिसावे, दिव्य सुवासाने संपन्न असावे. हे प्रभो, तू विजय मिळव, भीषण आणि अद्भुत रूपांनी अलंकृत हो. रत्नमय अलंकारांनी सजून, हे महाप्रभो, तू मुक्तपणे संचार कर. देवाधिपती येथे नृत्य, संगीत आणि गाण्यांनी सेवा मिळावी." अशा प्रकारे, पर्वतकन्येची तपस्या, तिचा सौंदर्य, आणि शिवाशी तिच्या एकतेची आकांक्षा, देव, ऋषी, आणि सर्व जीवांच्या साक्षीने प्रकट झाली.