देव आणि मानव यांनी पाहिलेली, ही दिव्य तेजस्विता तुम्हाला दर्शवली गेली. कृतिका या नक्षत्रात, तुझे तेज सर्वात उज्वल आणि स्पष्ट दिसावे, असे ठरले. या तेजाचे दर्शन घेतल्यावर सर्व जीवांचे सर्व पापांचे निवारण व्हावे, अशी इच्छा व्यक्त झाली. त्यानंतर, अंबिका आपल्या सखींसह त्या तेजस्वी स्वरूपाची प्रदक्षिणा केली. तिने अरुण पर्वताचा, पन्ना सारखा चमकणारा लिंग तयार केला. त्या लिंगाभोवती तिने जमिनीवर कमलाच्या पाकळ्या आणि कळ्या विखरल्या. अंबिका आपल्या नयनांच्या कटाक्षांनी जणू त्या लाल पर्वताची पूजा करीत होती. तिला मातृगणांनी सुगंधित उपहार आणि अलंकारांनी संतुष्ट केले. दिव्य स्त्रिया आणि ऋषिपत्न्या त्या उपहार घेऊन अंबिकाभोवती जमल्या. शंकराशी एकरूप होण्याची, जणू हिमालयकन्येच्या विवाहाग्निसारखी, ती उत्कट इच्छा होती. शंभुच्या आज्ञेने देव, देवांचे अधिपती, अंबिकाभोवती जमले. दिशांचे रक्षक आणि त्यांच्या प्रियजनांसह पर्वतकन्या तिथे उभी राहिली. ती पर्वताधिपतीच्या स्वरूपात जणू शीतलता आणणारी वाटली. तिच्या कठोर तपस्येचा गुण जणू ती प्रकट करत होती. पूर्वी खेळकर असलेली अंबिका, आता तपस्येत एकरूप झाली. दोघांना शीतलता कशी मिळेल, असा विचार करत ती पाण्यात स्थिर राहिली. जगात आपली श्रेष्ठता प्रकट करण्याची ती इच्छा करीत होती. तपस्येचा शांती आणि फल मिळवण्यासाठी ती तिथे उभी राहिली. पवित्र तीर्थांच्या निर्मळ जलांनी लिंगाला जणू स्नान घालणारी ती दिसली. अरुण पर्वताच्या प्रभूच्या समाधानासाठी, ज्यांचे स्तन अजून पान झाले नव्हते, ती तिथे उभी होती. ढग आणि विजांचा आधार घेऊन, जणू चवरी फिरवली जात होती. सिद्ध, चारण, गंधर्व आणि विद्याधरांनी अंबिकाला अलंकृत केले. अष्टपदाच्या मार्गासारखे स्वरूप, आठ दिशांचे रक्षक तिची पूजा करीत होते. आठ प्रकारच्या भक्ती आणि आठ प्रकारच्या ज्ञानाने युक्त, ती दिव्य स्त्री तिथे उभी होती. सुवर्ण आणि रौप्याच्या सभागृहांच्या माळांनी ती शोभायमान झाली. वीणा, बासरी, झांजा आणि टाळ्यांच्या तालांनी वातावरण आनंदित झाले. दिव्य नंदीध्वजधारी, सर्वांना समदृष्टी देणारा, दिवसा पूजा करण्याजोगा, तिथे प्रकट झाला. दिवस आणि रात्र दोन्ही वेळा जणू सतत प्रकट होत होते. तेव्हा, हजार डोळ्यांचा इंद्र, देवांच्या समूहासह तिथे आला. स्वर्गीय गंगेच्या जलाने शीतल झालेली वाऱ्याची झुळूक वाहू लागली. सोन्याने सजलेल्या शिखरांवरील जंगल हलू लागले. सर्व ऋतू, वसंत ऋतूच्या नेतृत्वाखाली, आनंदाने तिथे आले. विविध रूपांचे जीव, सिद्ध, आणि श्रेष्ठ ऋषी तिथे जमले. कर्पूर आणि केशराच्या सुवासाने वातावरण भरून गेले. मग, मृदंग, करताल, झल्लरी, पटाह आणि दुंदुभी यांच्या तालांनी आकाश दुमदुमले. दिव्य स्त्रिया सतत नृत्य करीत होत्या, तुंबरू वीणेच्या संगीतासह गाणे आणि वादन चालू होते. शिव, करुणेचा महासागर, अंबिकाजवळ आला, जी लाजेने चेहरा खाली करून उभी होती. आपल्या प्रियसह शिव, देव आणि महान ऋषींच्या सभेत शोभा वाढवत पुढे आले. देवाधिपतीने वाऱ्याच्या सुगंधाने सुगंधित केलेले शुभ वस्त्र शिवाला अर्पण केले. दोघेही, चंदनाने लेपलेले, पुष्पमाळांनी अलंकृत, शुभ्र वस्त्रात शोभायमान, एकत्रितपणे पुढे आले.