तिने माझ्यावर पूर्ण विश्वास ठेवला, माझ्या कंठातील लिंगस्वरूपावर श्रद्धा ठेवली. केवळ माझी उपासना व ध्यान केल्यामुळे तिला गणाधिपतीपद प्राप्त झाले. ज्याने दीर्घकाळ मल्लिंग धारण केले आहे, त्याच्याही सिद्धीचे कारण हे दैवीच आहे. म्हणून, जे मुक्तीच्या इच्छेने भक्तिपूर्वक साधना करतात, त्यांनी हे कृत्य नेहमी करावे असे नाही, कारण ते अपेक्षित फल देत नाही; उलट वज्रासारखे सर्व काही नष्ट करते. दृष्टीसिद्धी प्राप्त करणे हेच फलदायी आहे, कारण त्यामुळे सर्व दोष नष्ट होतात. तिने तुला, हे अपीतकुचा, भक्तवत्सल व भक्तांचे रक्षण करणारा बनवले. प्रायश्चित्ताच्या नावाने तुला भवापीतकुचा असेही संबोधले जाते. माझी, म्हणजेच दयामूर्ती, नेते अपीतकुचा यांची उपासना कर. ती नम्रतेने वंदन करून प्रार्थना करू लागली आणि अंबिका त्याला म्हणाली, “हे तेज तुला दाखवले गेले आहे, जे देव व माणसांनी पाहिले आहे. या कृतिकानक्षत्रात तुझे तेज सर्वश्रेष्ठ दिसावे. जे कोणी ते पाहतील, त्यांचे सर्व पाप नष्ट व्हावेत.” यानंतर अंबिकेने आपल्या सखींसह त्याची प्रदक्षिणा केली. तिने अरुण पर्वताचा पाचूच्या रंगासारखा तेजस्वी लिंग निर्माण केला. तिने आजूबाजूची भूमी कमळाच्या पाकळ्या व कळ्यांनी सजवली, जणू आपल्या नेत्रकटाक्षांनी त्या लाल पर्वताची पूजा करत होती. तिला मातृगणांनी सुगंधी द्रव्ये व अलंकार अर्पण करून संतुष्ट केले. ती दिव्य स्त्रियांमध्ये, ऋषिपत्न्यांसह वेढलेली होती. जणू पर्वतराजकन्या, विवाहाग्नीजवळ शंकराशी एकरूप होण्याची इच्छा करत होती. शंभूने पाठविलेल्या देवांनी, सर्व देवाधिदेवांनी तिला वेढले. दिशांचे रक्षक आणि त्यांचे प्रियजन तिच्या सभोवताली उभे होते. ती पर्वतराजाची मूर्तिमंत रूप असलेली कन्या, जणू शीतलता देणारी वाटत होती. ती कठोर तपस्येचे पुण्य प्रकट करत जणू तिथे उभी राहिली होती. पूर्वी क्रीडाविलासात रमणारी ती आता तपस्येत एकरूप झाली होती. दोघांना शीतलता कशी द्यावी, असे चिंतन करत ती पाण्यात स्थिर राहिली. जगाला आपली श्रेष्ठता दाखवावी, या इच्छेने ती स्वतः तिथे उभी राहिली. तपस्येचे समाधान साध्य करून, त्या शांतीसाठी ती तिथे उभी राहिली होती. जणू ती शुद्ध तीर्थजलाने लिंगाचा अभिषेक करत होती. त्या अरुण पर्वतस्वामीच्या संतोषासाठी, ज्यांचे स्तन अजून स्पर्शले गेले नव्हते, तिने हे सर्व केले. जणू ढग व वीज तिच्या पायाशी ठेवून, ती चंवर ढवळत होती. सिद्ध, चारण, गंधर्व, विद्याधर यांनी ती अलंकृत झालेली होती. अष्टपदमार्गासारखे तिचे रूप, आठही दिशांच्या रक्षकांनी पूजले गेले. आठ प्रकारच्या भक्ती व आठ प्रकारच्या ज्ञानाने युक्त अशी ती होती. सुवर्ण व रौप्याच्या मंडपांच्या माळांनी ती शोभायमान होती. वीणा, बासरी, मृदुंग, टाळ्यांच्या गजरात तिच्या सभोवतालचा परिसर गूंजत होता. दिवसा पूजावी, असा दिव्य वृषध्वज, सर्वांना समदृष्टि देणारा, तिथे होता. जणू दिवस व रात्र दोन्ही वेळा तो दाखविला जात होता. इतक्यात सहस्त्रनेत्री इंद्र, सर्व देवांसह, तिथे आला. त्या वेळी स्वर्गीय गंगेच्या शीतल जलाने परिपूर्ण असा मंद वारा वाहू लागला.