कधीतरी ब्रह्मा यांनी पाहिलेल्या आणि विष्णूने शोधलेल्या त्या दिव्य तेजाचा अनुभव घेण्याची इच्छा व्यक्त केली. "माझ्यासमोर ते परम तेज, सर्व दोष दूर करणारे, प्रकट करा," अशी प्रार्थना करण्यात आली. ते तेज अचानक प्रकट झाले, आणि त्याचा प्रकाश सर्व विश्व व्यापून गेला. त्या तेजाचे स्वरूप अत्यंत विलक्षण होते—जणू प्रलयाच्या अगणित अग्नींसारखे, अत्यंत तेजस्वी. कमलनयन देवीचे हृदय त्या अद्भुत दृश्याने भरून गेले; ती आनंदित झाली. त्या वेळी, सुवर्णवर्णी, मधुर आवाज असलेल्या एका पुरुषाने पुढे येऊन सांगितले, "हे तेजस्वी स्वरूप आता तुझ्या डोळ्यांसमोर आले आहे. तू पृथ्वीवर तप करीत आहेस—आता तुला आणखी काय हवे आहे?" त्या तेजाचे दर्शन घेतल्यावर सर्वत्र शांती पसरली. तेव्हा देवीने अचानक त्या लिंगाला, जो त्या पुरुषाच्या गळ्यात होता, पकडले. तिने पूर्ण विश्वास ठेवला आणि माझ्या गळ्यातील लिंग स्वरूपावर श्रद्धा ठेवली. माझी पूजा व ध्यान करून, ती गणांच्या अधिपतीपदाला पोहोचली. Malliṅga या लिंगाचा तो दीर्घकाळ धारक आहे; त्यामुळे त्याचे प्राप्तीही दिव्यतेमुळेच आहे. म्हणून, जे मुक्तीच्या इच्छेने भक्त आहेत, त्यांनी हे नेहमीच करावे असे नाही; कारण हे कृती तसा फल देत नाही, उलट वज्रासारखे दोष नष्ट करते. दर्शनाची प्राप्ती फलदायी आहे—कारण ते सर्व दोष नष्ट करते. तिने, हे अपीतकुचा, तुला भक्तप्रिय आणि रक्षणकर्ता बनवले. प्रायश्चित्ताच्या नावाने, तुला भवापीतकुचा म्हणतात. माझी पूजा कर, मीच करुणेचा मूर्तरूप, अपीतकुचा अधिपती आहे. त्यानंतर देवीने नमस्कार करून प्रार्थना केली, आणि अंबिका त्या सुवर्ण पुरुषाशी बोलली. "हे तेज, जे देव आणि मानवांनी पाहिले, ते तुला दाखवले आहे. या कृतिका नक्षत्रात तुझे तेज सर्वाधिक प्रकट होऊ दे. हे तेज पाहून सर्व जीवांचे पाप दूर होऊ दे." मग अंबिका आपल्या सखींसह त्या पुरुषाची प्रदक्षिणा केली. तिने अरुण पर्वताचा, पन्ना रत्नासारखा तेजस्वी लिंग तयार केला. त्या लिंगाभोवती तिने कमळाच्या पाकळ्या आणि कळ्या विखरल्या. जणू आपल्या नजरेने लाल पर्वताची पूजा करत होती. मातृदेवतांनी सुवासिक वस्तू आणि अलंकार अर्पण करून तिला संतुष्ट केले. दिव्य स्त्रिया आणि ऋषिपत्न्या त्या देवीभोवती जमल्या. ती शिवसंगाची इच्छा बाळगून, जणू पर्वतकन्या विवाहवेदीवर उभी होती. शंभूने पाठवलेल्या देव, देवाधिपती, तिला घेरून उभे राहिले. दिशांचे रक्षक आणि त्यांच्या प्रिय पत्नींसह पर्वतकन्या तिथे उभी राहिली. पर्वताधिपतीचा मूर्तरूप धारण करून, ती शीतलता देत होती. तपाच्या पुण्याचा गुण जणू प्रकट करत, ती तिथे उभी होती. पूर्वी खेळकर असलेली देवी, आता तपात एकरूप झाली. दोघांना शीतलता कशी मिळेल, याचा विचार करत ती जलात स्थिर राहिली. जगाला आपली श्रेष्ठता दाखवण्यासाठी ती स्वतः तिथे उभी राहिली. तपाची प्राप्ती झाल्यावर, त्या तपाची शांती साधण्यासाठी ती तिथे उभी होती. जणू ती पवित्र तीर्थाच्या शुद्ध जलाने लिंगाची पूजा करत होती. आणि अरुण पर्वताच्या अधिपतीच्या तुष्टीसाठी—जिच्या स्तनांना कोणी स्पर्श केला नव्हता—ती पूजा करत होती.