पूर्वजन्मी केलेल्या कर्मांनी जरी मनुष्याला बांधून ठेवले असले, तरी त्याचे कर्म त्याला पुढे नेतेच. या प्रसंगी, गौरीने सांगितले की, दयाळूपणाने अनेक शब्द बोलावे लागतील. तिच्या या उपदेशानुसार, माकडासारखा चेहरा असलेल्या त्या ऋषींनी बोलायला सुरुवात केली. त्यांनी सर्व काही ऐकून घेतले, पण त्यावर त्यांना प्रचंड राग अनावर झाला. त्या दुष्टचित्त असुराने आपली संपूर्ण सेना बोलावली. ती सेना जणू चारही समुद्र प्रलयकाळी फुगून वाहतात तशी भयंकर दिसत होती. गौरीने ज्या वेळी त्या असुरांची अद्भुत सेना पाहिली, तेव्हा त्या असुरांचे एक पाय, एक डोळा, एकच पाय, खाली लोंबणारे कान आणि स्तन होते. तेव्हा देवी म्हणाली, “हे सर्व मी भक्षण करते, पण हे माझ्यासाठी पुरेसे नाही. आता तुझ्याकडे येथे काय उरले आहे? तू फक्त उभा राहा आणि पाहा.” यावेळी योगिनींच्या सैन्याने शंखनाद केला. देवीचे भीषण रूप पाहून, ती पुढे येताना, असुरांची सेना भयभीत झाली. त्या असुरांनी सर्व दिशांना अस्त्रांचा वर्षाव केला. त्यांच्याकडे कोट्यवधी रथ, राजसत्ताधारी हत्ती आणि घोडे होते. त्या वेळी, देवीने निर्माण केलेल्या विविध रूपांच्या मातृका, डाकिनी आणि योगिनींच्या सैन्याने त्या महान असुरांना रोखले, ज्यांना हरवणे अशक्य होते. देवी शस्त्रधारी, तेजस्वी, आणि ठार मारलेल्या असुरांनी वेढलेली दिसत होती. जेव्हा ती कैलास शिखरावरून पृथ्वीवर तप करण्यासाठी उतरली, तेव्हा दुंदुभी, सत्यवती आणि अंतवती या श्रेष्ठ स्त्रिया होत्या. देवीने चंडा आणि मुंडा या भयंकर दात आणि दातांची कडे घातलेल्या असुरांना निर्माण केले. देवीने एका असुराला पकडून नृत्य सुरू केले. तेव्हा, त्या गर्विष्ठ असुराने तिला पाहून प्रचंड रागाने पेट घेतला. त्याची लांब जीभ ज्वाळेसारखी प्रज्वलित होत, उंच पर्वतशिखरांना चाटू लागली. त्याच्या भयंकर, खोल आणि भीषण गर्जनेने देवताही घाबरून गेले, त्याचा काठी अस्पष्टपणे फिरत होती. मृत्यूसाठी, देवी भवानी, तीन सैन्यांच्या सामर्थ्याने तेजस्वी, सिंहावर उभी राहून पुढे आली. त्या असुराने संतापात आकाशात प्रचंड पर्वतांची वृष्टी केली. देवीने दूरवरून बाणांचा वर्षाव करून ती पर्वतवृष्टी परतवली. जरी ती वारंवार हल्ला करत होती, तरी पहाडासारखा दृढ असुरराज सर्व आघात सहन करीत होता. त्याच्यावर तलवारी, चक्र, भाले आणि शूल यांचा मारा होत होता. तेव्हा, देवीच्या सिंहाने, मोठ्या भयंकर तोंडाने गर्जना करत, त्या असुरावर पंजाचा जबरदस्त प्रहार केला. मग, एक वाघरूपी, मोठ्या तोंडाचा प्राणी पुढे आला. त्याच्या पिवळ्या शरीरावर गडद निळ्या लांब पट्ट्या होत्या. तो जणू स्वतःचे रक्षण शोधणारा प्राणी होता, जरी तो बलवान होता, तरी समोरच सोडला जात होता. तो त्या वाघाच्या रूपात पुढे येताच, देवीने तेजस्वी बाणाने त्याला घाव घातला. तो बाण त्याच्या चेहऱ्यात रुतला आणि रक्ताने भिजला. मग, तो असुर हत्तीचे रूप घेऊन वेगाने देवीकडे आला. तो हत्तीप्रमुख असुर पुढे सरकताच, पृथ्वी त्याच्या मदाने ओथंबून गेली. तेव्हा, एक वीर तलवारधारी, ढालीसह प्रकट झाला. देवीही, हातात तलवार आणि चक्र घेऊन तेजाने झळकत उभी राहिली.