तो परमेश्वर, ज्ञानाशी जोडलेला, सुंदर आणि हलाहल विष धारण करणारा आहे. तो नृत्य करताना उंचावलेला त्रिशूल धारण करणारा, तेजस्वी, नृत्यांचा अधिपती आहे. तो या विश्वाचा स्वामी, महादेव, त्रिनेत्रधारी आणि त्रिपुरांचा संहारक आहे. त्याचे रूप सदैव तरुण आहे, तो क्षमाशीलतेचा मूर्तिमंत अवतार, धर्माचा रक्षक आणि वृषभध्वज आहे. कामाचा संहार करणारा, अंधकाचा शत्रू, सिद्धांचा राजा आणि दिगंबर असा तो आहे. तो श्रीचा पती, शंकर, सर्व ज्ञानाचा अधिपती, पापरहित आणि सृष्टीचा कर्ता आहे. तो अरुण आहे, अनेक रूपांचा, विरुपाक्ष, अविनाशी स्वरूपाचा आहे. अस्तित्व, चैतन्य आणि आनंद—ही त्याचीच खरी प्रकृती आहे; तो सर्वांचा आत्मा, प्राणांचा पोषक आहे. ज्ञानाचा दाता, मोक्षाचा प्रदाता, भक्तांच्या इच्छा पूर्ण करणारा तो आहे. त्रिशूलधारी, प्रजांचा स्वामी, शंभू, स्वयंभू, पर्वतराजांचा अधिपती आणि अत्यंत कृपाळू असा तो आहे. प्राचीन ग्रंथांमध्ये वर्णन केलेली त्याची इतर दिव्य नावेही स्मरणात ठेवावी. शोण पर्वतस्वरूप असलेल्या परमेश्वराने म्हणाले: “माझ्या परिक्रमेच्या आवडीनिमित्त मी हे स्थान माझे निवासस्थान केले आहे, हे पार्वती, मी कधीही येथेून जात नाही.” पर्वतराजाच्या कन्येने विचारले, “हे शोण पर्वताधिपती, परिक्रमेचे महत्त्व सांग. कोणत्या वेळी, कशा प्रकारे आणि कोणी परिक्रमा करावी, जशी पूर्वी केली जात असे?” त्यावर परमेश्वरी म्हणाली, “हे देवी, महेश्वराने मला जे सांगितले, ते ऐक. सर्व देवता आणि ऋषिगण माझ्या सभोवताली जमले आहेत. मागील जन्मातील पापांसह सर्व पापे— हजारो अश्वमेध आणि दशहजारो वाजपेय यज्ञ—even for one who is deprived of all marks, devoid of ritual acts, and of low birth—सर्व तीर्थयात्रांचे, सर्व यज्ञांचे, सर्व पुण्यकर्मांचे फळ, परिक्रमा केल्याने मिळते. पहिल्या पावलात पृथ्वी लोक पार होते, दुसऱ्यात अंतरिक्ष. एका पावलाने मनाचे पाप, दुसऱ्या पावलाने वाणीचे पाप नाहीसे होते. एकच पाऊल टाकले तरी सर्व पापे नष्ट होतात. येथे हजारो महान ऋषी आणि सिद्धांचे आश्रम आहेत. मी येथे सदैव, सिद्ध होऊन, देवतांनी पूजिला जातो. ऐकले जाते की, येथे जो लिंग आहे, तो अग्निस्तंभाप्रमाणे, लाल रंगाने आरंभ होणारा आहे. हे लिंग आठ स्वरूपांनी बनलेले, प्रखर तेजस्वी आणि प्रकाशरूप आहे. जो या लिंगाची परिक्रमा करतो, त्याला पुन्हा जन्म नाही. त्याच्या पायांच्या धुळीने संपूर्ण पृथ्वी पवित्र होते. तो सर्व दिशांना वंदन करतो, ध्यान करतो, आणि जोडलेल्या हातांनी स्तुती करतो. जसे प्रसूतीच्या जवळ असलेली स्त्रीही वेदना न भोगता चालते, तसे स्नान करून, शुद्ध वस्त्रे परिधान करून, अंगावर विभूती आणि रुद्राक्ष घालून, मनूंनी आणि हजारो देवांनी पुढे चालत असताना, तो भक्त गर्दी, मोठा समुदाय, आणि वाटेतील अडथळा लक्षात घेतो. किंवा शिवाची नावे सुंदर गाण्यांनी म्हणत, किंवा एकचित्ताने, भक्तीभावाने माझ्या माहात्म्याचे श्रवण करत, किंवा विविध पुण्यदानांनी, दीनांना मदत करत, तो परिक्रमा करतो. कृतयुगात लिंग अग्निरूप होते; त्रेतायुगात रत्नमय पर्वतरूप होते; किंवा ते स्फटिकाचे, लाल, किंवा स्वयंप्रकाशित असे रूप धारण करते. कारण हे लिंग वाणी आणि मनाच्या पलीकडे आहे, त्याचे स्वरूप मोजता येत नाही, ते अगम्य आहे.