भाग्यशाली ऋषे, तू स्वतः या भक्तांच्या आश्रमात आला आहेस—अशी आदरयुक्त वाणी महर्षींनी उच्चारली. त्या सर्व वेदांचा जाणकार असलेल्या महर्षींची ही वाणी ऐकून, समोरच्या अतुलनीय तेजस्वी महात्म्याला त्यांनी नम्रपणे संबोधले—हे प्रभो, ही सर्व महिमा तुमचीच आहे; कारण स्वयंसिद्ध भगवान शिव स्वतः येथे वास करतात. तुम्ही शिवकथित आगमांचे आणि वेदांचेही पूर्णपणे अधिकारी आहात. शिवाने स्वतः जाहीर केले आहे की, “मी येथे अरुणाचल या नावाने वास करतो.” म्हणून मी इथे अरुणाचलाच्या साक्षीने तप करण्यासाठी आलो आहे. शिवभक्तांशी संवाद साधणे आणि शिवनामाचा जप ऐकणे—यातच परम आनंद आहे. म्हणूनच, हे महात्मा, तुमच्या मुखातून माझ्या या महिमेचे वर्णन मी ऐकू इच्छितो. तिच्या या विनंतीचे शब्द ऐकताच, तपश्चर्येचा खजिना असलेले गौतम ऋषी म्हणाले—“जे काही तुला ज्ञात नाही, ते पुन्हा पुन्हा विचारावे. किंवा भक्ताच्या वाणीतून शिवमहिमा ऐकणे, वेदपठणातून मिळणारा जपाचा फल—हे सर्व आज माझ्या तपाचे सार्थक झाले आहे. शिव आणि शिवा यांच्या कृपेने हे अद्भुत महात्म्य प्रकट झाले आहे. अरुणाचलाची महिमा म्हणजेच पापांचा नाश करणारा कारण आहे. पुरातन काळी ज्या अरुणाद्रीवर लिंग प्रकट झाले, त्या लिंगाचे हे स्वरूप आहे. अगदी कोट्यवधी ब्रह्मादेखील अरुणाचलाच्या महिम्याचे संपूर्ण वर्णन करू शकत नाहीत. इंद्र आणि दिक्पालही आठ सिद्धी प्राप्तीसाठी याची पूजा करतात. दिव्य पक्षी, ऋषी, सिद्ध योगी हे सर्वही याचा सन्मान करतात. अरुणाचलाचा अधिपती भगवान शिव संतुष्ट झाले आहेत. अगदी दूरवरूनही, जेव्हा लोक याला शोनाद्री म्हणून स्तुती करतात, तेव्हा ते मोक्षप्रदायक ठरते. जे योगी मनोभावे याचे ध्यान करतात, त्यांना शिवसायुज्य प्राप्त होते. अरुणाचलाच्या सान्निध्यात जे काही साध्य होते, ते कधीही नष्ट होत नाही. पूर्वी, अभिमानाने एकमेकांशी स्पर्धा करत, प्रत्येकाने दुसऱ्याला जिंकण्याची इच्छा धरली. त्या वेळी, सुरुवात, मध्य किंवा अंत नसलेला अग्निरूप तेजाचा एक स्तंभ प्रकट झाला. त्या स्तंभाचा शिरोभाग आणि अधोभाग पाहण्याची इच्छा त्यांनी केली. पण त्यांना निराश, खाली मान घालून पाहताना, करुणासागर परमेश्वराने त्यांच्या विनंतीनुसार स्थिर लिंगरूप धारण केले. त्या वेळी दिव्य नगाऱ्यांचा गजर, अप्सरांचे गायन व नृत्य सुरू झाले. अनादी काळातील ब्रह्म्यांमध्येही, प्रभूच नव्वद आणि सहा ब्रह्म्यांमध्ये श्रेष्ठ ठरले. एकदा, योग्यांच्या तपश्चर्येत विघ्न घालण्याची इच्छा झाल्याने, एक सुंदर, सद्गुणी, कमलनयन युवती प्रकट झाली. ब्रह्मदेव, कमलासन, तिला स्पर्श करण्याची इच्छा धरू लागले. प्रजापतीने भक्तिभावाने तिची प्रदक्षिणा केली. तेव्हा ती युवती पक्षीरूप धारण करून आकाशात उडून गेली. शेवटी, ती या शोन पर्वतावर आश्रय घेत आली. “हे अरुणाद्रीश्वर, शरणागतांचा तूच आधार आहेस, मला रक्षण कर,” असे तिने प्रार्थिले. मग स्थावर लिंगातून धनुष्यधारी एक शिकारी प्रकट झाला. त्या शिकाऱ्याला समोर पाहताच, ब्रह्मदेवाचा मोह नष्ट झाला. मग त्यांनी शोन पर्वताच्या अधिपतीला, शरण देणाऱ्या प्रभूला, नमस्कार केला.