शिव, ज्यांच्या अंतःकरणात अपार आणि निर्मळ करुणा आहे, त्यांनीच त्या तेजाचा प्रवाह परतवून लावला. तुझ्या तेजाचा मर्यादा पाहू इच्छिणारा कोणीही—जे सूक्ष्मातिसूक्ष्म कणाहूनही अधिक आहे—तो जर शिव कृपेने समज प्राप्त करतो, तर त्याचा अहंकार नष्ट होतो. हे ऐकून माझा अहंकारही तुटून गेला आणि मी अंतर्मुख होऊन विचार करू लागलो. शिवाचे खरे ज्ञान केवळ त्याच्या कृपेनेच प्राप्त होते, हे मला उमगले. पुन्हा पुन्हा मन आपला अहंकार गोळा करण्याचा प्रयत्न करते. सतत शिवाला समर्पित असणाऱ्या सिद्ध पुरुषांना मी वंदन करतो. माझ्यासमोर उभे असलेले हे शिवच माझ्या अस्तित्वाचे कारण आहेत, हे मी ओळखतो. सर्व देवताही नेहमीच आपापल्या शत्रूंना जिंकणारे होतात. मी त्या अद्वितीय शंभूला शरण जातो, जो या विश्वात एकमेव आहे. हे चंद्रकोटि धारण करणाऱ्या शिवा, देह प्राप्त केल्यावर मी श्रद्धेने तुझ्या चरणी शरण आलो आहे. आमचा अहंकारही शंभूपासूनच उत्पन्न झालेला आहे, आम्ही त्यातच आश्रय घेतला आहे. आमच्यातील सर्व अहंकार तोच शंकर आहे. सर्व देवांनी ज्याचे नेहमी पूजन केले आहे, तोच अग्निस्तंभरूप सदाशिव या रूपात येथे आहे. मी मनोभावे भक्तीपूर्वक त्यांची स्तुती केली. या सर्व जगांचा एकमेव कारणीभूत असलेल्या महाशिवाला मी वंदन करतो. तुझे तेज हे अखंडपणे सर्व विश्वात व्यापून आहे आणि सतत प्रकाशित होत आहे. हे शुद्ध लिंग ध्यानाच्या डोळ्यांनीच पाहता येते. योगी आपल्या अंतरात्म्यात त्या निराकार, अमर्याद स्वरूपाचा अनुभव घेतात. किंवा शंकराची शक्ती ही अत्यंत सूक्ष्म, परंतु खरी आहे. सर्वात लहानही दयाळुत्वाचा पात्र होऊन महानता प्राप्त करू शकतो. हे प्रभो, हे महादेव, तू सर्व लोकांपेक्षा श्रेष्ठ आहेस, कृपादृष्टी कर. अशा नम्रतेने मी वारंवार नतमस्तक होऊन प्रार्थना केली. त्यावेळी विष्णूने, मेघगंभीर आवाजात असे बोलले— “त्रैलोक्यनाथा, तुझ्या विजय असो! गंगाधर प्रभो, तुझ्या विजय असो! शंभो, तुझी अपार आणि निर्मळ करुणा सदैव वाढतच राहो. तू सर्व ज्ञानाचे रक्षण करतोस, संपत्तीचीही भरभराट देतोस. शेकडो रूपांनी किंवा नवनवीन स्तोत्रांनीही तुझ्या एका गुणाचेही पूर्ण वर्णन करता येत नाही. तूच स्वतःला प्रत्यक्ष जाणू शकतोस, किंवा तुझ्या कृपेने दुसऱ्यालाही ते ज्ञान मिळू शकते. देवताही तुझ्याच अंशातून जन्मले आहेत, नाही का? अग्नीचे विभाग जसे स्थान, काळ आणि कर्म यांच्या संयोगाने उत्पन्न होतात, तसेच हे दयामय शंकरा, आम्हाला तुझे स्वरूप दर्शव. अशा श्रद्धा आणि भक्तीने सर्वांनी नतमस्तक होताच, त्या तेजोस्तंभातून चंद्रकोर धारण केलेले प्रभू प्रकट झाले. त्यांच्या हातात परशु आणि एक तरुण हरण होते; ते अभय आणि विश्रांती देणारे होते. प्रभु म्हणाले, “तुम्ही दोघेही मन एकवटून माझ्यात लीन केल्यामुळे मी तुमच्या भक्तीने तृप्त आहे. तुमच्या इच्छापूर्तीसाठी मी येथे प्रकट झालो आहे.” प्रभूंची ही वचने ऐकून, आनंदित होऊन त्यांनी हात जोडले. मी, जरी बालकासारखा आहे, तरी मंत्रांनी त्रैलोक्याचा सर्जनहार आहे. मी या नित्य, वरदायक प्रभूच्या रूपाला वंदन करतो.