मी ज्याचा शोध घेण्यासाठी निघालो होतो, तो शिव आता एका पशूच्या रूपात प्रकट झाला आहे. आता, माझ्या आत्मसाक्षात्कारामुळे मला पुन्हा एकदा खरी समज प्राप्त झाली आहे. ज्याच्याजवळ ही समज येते, त्याला ज्ञान क्षणातच मिळते—ते आत्मजन्म, अहंकाररहित असते. मी स्वतःला अर्पण करून शंकराच्या चरणी शरण घेतो. भूतांच्या अधिपतीच्या खऱ्या कृपेने, मी पुन्हा पृथ्वीवर उचलला गेलो. माझे डोके फिरत होते, डोळे स्थिर नव्हते, पंख थकले होते—मी थकव्याने पूर्णपणे व्यापलेलो होतो. तेव्हा मी एक तेजस्वी स्तंभ पाहिला, विशाल लिंगासारखा, देवांनी पूजलेला शैव तेज. शंभूच्या त्या परम मर्यादेला पाहण्याची इच्छा मनात धरून, मी सर्व प्रयत्न केले. शरीर जवळजवळ कोसळले तरीही माझा अहंकार दूर झाला नव्हता. जेव्हा ते तेज सुलभपणे मिळत नाही, तेव्हा अशी भ्रमित अवस्था व्यर्थ ठरते. शिवाने स्वतःच, त्याच्या निर्मळ करुणेने, हे दूर केले. जो कोणी तुझ्या तेजाचा अंतिम सीमा पाहू इच्छितो—जी सूक्ष्मात सूक्ष्म आहे—त्याला शिव समज देतो, आणि त्याचा अहंकार नष्ट होतो. हे ऐकून माझा अहंकार खचला, आणि मी आत्मचिंतन केले. शिवाचे ज्ञान फक्त त्याच्या कृपेनेच प्राप्त होते. तरीही, मन पुन्हा स्वतःचा भाव गोळा करण्याचा प्रयत्न करते. सतत त्या सिद्धांना नमस्कार, ज्यांचे मन शिवाला अर्पण केले आहे. मी समजतो की, माझ्या समोर उभा असलेला शिवच माझ्या स्वतःच्या अस्तित्वाचा कारण आहे. सर्व देव नेहमीच त्यांच्या शत्रूंना शांत करणारे बनतात. मी त्या शंभूच्या चरणी शरण घेतो, जो संपूर्ण ब्रह्मांडात अद्वितीय आहे. शरीर मिळाल्यावर, मी चंद्रशिखर शिवाच्या चरणी भक्तीने शरण घेतो. आम्ही शंभूच्या उत्पन्न झालेल्या अहंकारात आश्रय घेतला आहे. तोच शंकर दोघांमध्ये असलेल्या सर्व अहंकाराचा मूळ आहे. हा भगवान, ज्याला देव नेहमी पूजतात, सदाशिव आहे—अग्नीच्या स्तंभातून उत्पन्न झाला आहे. मी त्याची मनोभावे पूजा केली, भक्तीने त्याचे स्तुतीपर शब्द उच्चारले. सर्व जगांचा एकमेव कारण असलेल्या महाशिवाला नमस्कार. तुझे तेज, संपूर्ण विश्वात व्यापलेले, सतत प्रकाशित होते. हे शुद्ध पृथ्वीवरील लिंग, अंतःकरणाच्या डोळ्यांनीच पाहता येते. योगी आपल्या आतच त्या निराकार, अनंत स्वरूपाचे दर्शन घेतात. किंवा शंकराची शक्ती, सूक्ष्मात सूक्ष्म, खरी आहे. सर्वात लहानही दया पात्र बनतो आणि नक्कीच मोठेपण प्राप्त करतो. हे प्रभो, हे महादेव, सर्व जगांपेक्षा अधिक कृपावंत हो, कृपा कर. अशा विनंतीने, नम्रतेने, पुन्हा पुन्हा नतमस्तक होऊन, विष्णूने मेघासारख्या गंभीर आवाजात बोलले: तीन लोकांचे अधिपती, तुझे जय हो! गंगा वाहणाऱ्या स्वामी, तुझे जय हो! शंभू, तुझी अमर आणि निर्मळ करुणा सतत वाढत राहते. तू सर्व ज्ञान जपतोस आणि समृद्धीचे वरदान देतोस. शेकडो रूपांनी किंवा नवे स्तोत्रांनी, तुझ्या एका गुणाचेही पूर्ण स्तुती करता येत नाही. तूच स्वतःला खरे ओळखू शकतोस, किंवा तुझ्या कृपेने दुसराही तुला ओळखू शकतो. देवही तुझ्या अंशातूनच जन्मतात, हे खरे नाही का?