वेदांत माझ्या महिम्याबद्दल ऐकायला मिळते, की माझी महानता सर्वांपेक्षा श्रेष्ठ आहे. प्रत्यक्षात, प्रत्येक जीव आपल्यालाच सर्वोच्च समजतो. या विश्वात मी स्वतःला कुठेही मर्यादित केले, तर काय होईल याचा विचार मी केला. अशा प्रकारे, आपल्या मनात ठरवून, स्वयं सदाशिवाने एक अद्भुत संकल्प केला. सर्व लोकांना आणि लोकांच्या जगांना मागे टाकत, सदाशिव चारही दिशांना अग्निसारखा तेजस्वी प्रकट झाले. तो आरंभ आणि अंत नसलेला, त्या दोघांमध्ये उभा राहिला—जे परस्पर स्पर्धेने ग्रस्त झाले होते. आमच्या दोघांसमोर, एक देहहीन वाणी प्रकट झाली. त्या वाणीत सांगितले गेले, “तुमच्या दोघांमध्ये सामर्थ्याचा खरा भेद केवळ शिवच जाणू शकतो.” “तुम्हाला जर खरोखरच तुमच्यात श्रेष्ठ कोण आहे हे जाणून घ्यायचे असेल, तर प्रारंभापासून शेवटपर्यंत प्रयत्न करा.” मी आणि विष्णू, दोघेही गतिशील असून, त्या तेजस्तंभाच्या टोकाचा शोध घेण्यासाठी दृढनिश्चयाने उभे राहिलो. आम्ही दोघांनी त्या महान तेजस्तंभाच्या दोन्ही टोकांचा शोध घेण्याचा निर्धार केला आणि त्यासाठी प्रयत्न सुरू केले. विष्णूने त्याच्या मूळाचा शोध घेण्यासाठी पृथ्वीच्या गर्भात प्रवेश केला, तर मी, ब्रह्मा, त्या स्तंभाच्या वरच्या टोकाचा शोध घेण्यासाठी आकाशात गेलो. खाली अग्नी प्रकट झाला आणि त्याने तो स्तंभ पाहिला. त्याला तो स्तंभ अनादि, अविनाशी वाटला आणि त्यामुळे तो गोंधळून गेला. लक्ष्मीपती विष्णू, श्रमाने थकून, तहान लागून पुढे जाऊ शकला नाही. विश्रांती घेतल्यावरही तो हतबल झाला आणि पुढे प्रयत्न करू शकला नाही. श्रमाने आणि गर्वाने मी तेजहीन झालो. तेव्हा मी शिवाच्या चरणी शरण गेलो—माझ्या या गर्वातून जन्मलेल्या मोठ्या मूर्खपणाला लाज वाटली. कारण, शिवच सर्व वेदांचे, देवांचे आणि जगांचे आश्रय आहेत. मी ज्या शिवाचा शोध घेण्यासाठी निघालो होतो, त्या शिवाने स्वतः पशुरूप धारण केले होते. आता, माझ्या अंतरात्म्याच्या जागृतीमुळे मला खरी समज आली. त्याला ज्ञान क्षणात, आत्म्यापासून, अहंकाररहित मिळते. म्हणून मी स्वतःला शंकराला समर्पित करतो आणि त्याच्या शरण जातो. सर्व भूतांचा स्वामी असलेल्या प्रभूच्या कृपेने मी पुन्हा पृथ्वीवर उन्नत झालो. माझे डोके फिरले, डोळे स्थिर राहिले नाहीत, पंख शिथिल झाले, थकवा संपूर्ण शरीरावर पसरला. तरीही, त्या स्तंभाच्या मूळाचा शोध घेण्यासाठी मी प्रयत्न केला. तेव्हा मला तो तेजाचा स्तंभ दिसला, जो लिंगासारखा विशाल होता, आणि ज्याची देवताही पूजा करतात. शंभूच्या त्या परम मर्यादेचा शोध घेण्याची माझी इच्छा होती आणि मी पूर्ण प्रयत्न केला. शरीर जवळजवळ कोसळले तरीही, माझा अहंकार काही सुटला नाही. जेव्हा त्या तेजाचे टोक गाठता येत नाही, तेव्हा हा भ्रम व्यर्थ ठरतो. शिवाच्या निर्मळ कृपेनेच हा भ्रम दूर झाला. जो कोणी तुझ्या तेजाच्या अत्यंत मर्यादेचा शोध घेऊ इच्छितो, जे सर्वात लहान कणापेक्षाही सूक्ष्म आहे—शिव जर त्याला समज देतो, तर त्याचा अहंकार नष्ट होतो. हे ऐकून माझा अहंकार भंगला आणि मी मनोमन विचार करू लागलो. शिवाचे ज्ञान केवळ त्याच्या कृपेनेच प्राप्त होते. तरीही, मन पुन्हा स्वतःच्या अस्तित्वाचा बोध मिळवण्याचा प्रयत्न करते. ज्यांची मने शिवाला समर्पित आहेत, त्या सिद्धांना मी नेहमी नमस्कार करतो. माझ्यासमोर उभा असलेला हा शिवच माझ्या स्वतःच्या अस्तित्वाचा कारण आहे, हे मी ओळखतो. सर्व देवता नेहमीच शत्रूंचा नाश करणारे होतील. अशा त्या अद्वितीय, संपूर्ण विश्वात एकमेव असलेल्या शंभूच्या चरणी मी शरण जातो.