शिवयोगाचा विचार करत असताना, मी भक्तिभावाने तुझी आठवण काढली. तुझ्या कठोर तपश्चर्यांमुळे तुझ्यात परम शिवभक्ती निर्माण झाली. तुझे सर्व कर्म कलुषरहित असून, त्या सर्व जगाला शुद्ध करतात. संवाद, सहवास, खेळ आणि एकत्रितपणे मिसळणे—या सर्वांतून प्राचीन काळातील अद्भुत शैव प्रकटतेची कथा ऐकू येते. सृष्टीच्या प्रारंभकाळी, मी आणि नारायण, आम्ही दोघेही प्रकट झालो. आमच्या स्वभावामुळेच आम्ही दोघांनी एकमेकांशी वाद घातला. आमच्यातील संघर्ष अत्यंत तीव्र होता. या दोघांमध्ये असा युद्धभाव का निर्माण झाला, जो संपूर्ण लोकांचा विनाश करतो? त्या क्षणी, आम्ही दोघेही एकमेकांवरच लक्ष केंद्रित करून भ्रमित झालो होतो. वेदांमध्ये माझी महत्ता सर्वांवर श्रेष्ठ म्हणून वर्णिलेली आहे. खरंतर, प्रत्येक जीव स्वतःला श्रेष्ठच मानतो. जर मी स्वतःला सृष्टीतील कुठेही मर्यादित केले असते—अशा प्रकारे मनाशी ठरवून, स्वयं सदाशिवाने—सर्व लोकांपेक्षा श्रेष्ठ, सर्वदिशांनी अग्निसारखा प्रज्वलित होत प्रकट झाला. तो आरंभ आणि अंताशिवाय, आमच्या दोघांमध्ये, जे ईर्ष्येने ग्रस्त होतो, उभा राहिला. आमच्या समोर एक निराकार आवाज प्रकट झाला. "फक्त शिवच तुमच्यातील सामर्थ्याचा फरक जाणू शकतो," असे त्या आवाजाने सांगितले. "जर तुम्हाला दोघांना सामर्थ्यात श्रेष्ठ कोण आहे हे पाहायचे असेल, तर सुरुवातीपासून शेवटपर्यंत ते तपासा." मी आणि विष्णू, हालचालीने युक्त, हे जाणून घेण्यासाठी दृढनिश्चयीपणे उभे राहिलो. आम्ही दोघेही त्या महान तेजस्तंभाच्या टोकांचा शोध घेण्याचा निर्धार केला. त्याचा मूळ शोधण्यासाठी विष्णूने पृथ्वीच्या गर्भात प्रवेश केला. मी, त्याचे शिखर पाहण्यासाठी, आकाशाकडे वर गेलो. खाली अग्नी प्रकट झाला आणि त्याने त्या स्तंभाचे दर्शन घेतले. तो स्तंभ अनादि आणि अविनाशी आहे हे पाहून, अग्नी गोंधळला आणि व्याकुळ झाला. लक्ष्मीपती हरि, थकून, तहान लागून पुढे जाऊ शकला नाही. विश्रांती घेतल्यानंतरही, तो दमल्यामुळे पुढे प्रयत्न करू शकला नाही. माझ्या तेजाचा अभाव झाला, प्रयत्नाने मी थकून गेलो, आणि मग मी शरण गेलो शिवाच्या पायाशी—माझ्या या गर्वातून जन्मलेल्या मोठ्या मूर्खपणाला लाज वाटली. कारण, तोच सर्व वेदांचा, देवांचा आणि संपूर्ण विश्वाचा आधार आहे. ज्याचा शोध घेण्यासाठी मी निघालो होतो, तो शिव प्राणीस्वरूपात प्रकट झाला आहे, हे मला उमगले. आता, माझ्या आत्मज्ञानामुळे, मी पुन्हा समजूतदार झालो आहे. शिवासाठी, ज्ञान क्षणात, अहंकाररहितपणे प्रकट होते. मी स्वतःला अर्पण करतो आणि शंकराच्या चरणी शरण जातो. सर्व प्राण्यांचा अधिपती असलेल्या प्रभूच्या खरी कृपेने, मी पुन्हा पृथ्वीवर उभा राहिलो. त्याचवेळी, विष्णूचे डोके फिरले, डोळे स्थिर राहिले नाहीत, पंख सैल झाले, तो थकून गेला. त्याने त्या दिव्य तेजस्तंभाचे, लिंगासारख्या विशाल रूपाचे, देवांनी पूजलेले शैव तेज पाहिले. शंभूच्या त्या परम मर्यादेचे दर्शन घेण्याची इच्छा मनाशी ठेवून, मी सर्वतोपरी प्रयत्न केले. शरीर थकून कोसळण्याच्या अवस्थेत असतानाही, त्याचा अहंकार मात्र सुटला नाही. पण जेव्हा हे तेज अगम्य आहे, हे उमगते, तेव्हा हा भ्रम व्यर्थ ठरतो.