ഏവം ചിംതയതസ്തസ്യ ഭക്തിനമ്രസ്യ പാര്വ്വതി
അങ്ങനെ ഭക്തിയോടെ പാര്വ്വതിയെ സ്മരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്
തേനോക്തം യദി തുഷ്ടാസി മാതര്മമ മഹേശ്വരി
അവന് പറഞ്ഞു: അമ്മേ, മഹേശ്വരിയേ, നീ എന്നില് സന്തോഷമുള്ളവളാണെങ്കില്
അക്രൂരേശ്വരനാമായം ദേവഃ ഖ്യാതോ ഭവത്വിതി
ഈ ദേവന് അക്രൂരേശ്വരന് എന്ന പേരില് പ്രശസ്തനാകട്ടെ.
ത്വം മൂര്താ പുണ്യനിചയാ ത്വം ഗതിഃ പുണ്യസേവിനാമ്
നീ പുണ്യങ്ങളുടെ സാക്ഷാത്കാരമാണ്; പുണ്യജീവികള്ക്ക് നീയാണ് ആശ്രയം.
കുരു പുണ്യതമം സ്ഥാനം ബ്രഹ്മഹത്യാദിനാശനമ്
ബ്രഹ്മഹത്യ പോലുള്ള പാപങ്ങള് നശിപ്പിക്കുന്ന ഏറ്റവും പുണ്യമായ സ്ഥലം ഇവിടെ സ്ഥാപിക്കണമേ.
തഥേതി ച ത്വയാ പ്രോക്തം ഗിരാ മധുരയാ തദാ 5.2.39.
അപ്പോള് നീ മധുരമായ വാക്കുകളില് 'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്ന് ഉത്തരം പറഞ്ഞു.
ന മേഽസ്തി ദുഷ്കരം പുത്ര ത്വത്കൃതേ കനകപ്രഭ പ്രസംഗാദപി പശ്യംതി അപി പാപരതാ നരാഃ
കനകപ്രഭയുള്ള മകനേ, നിന്റെ خاطر എനിക്ക് ചെയ്യാന് ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളത് ഒന്നുമില്ല; പാപത്തില് ആസക്തരായവരും ഇതിന്റെ മഹത്വം അനുഭവിക്കും.
ഭക്ത്യാ സ്തോഷ്യംതി യേ നാമ ലിംഗസ്യാസ്യ ച മാനവാഃ
ഭക്തിയോടെ ഈ ലിംഗത്തിന്റെ നാമവും രൂപവും സ്തുതിക്കുന്ന മനുഷ്യര്
സ്നാത്വാ തു വിധിവത്പൂജാം യഃ കരിഷ്യതി മാനവഃ
ശുദ്ധമായി കുളിച്ച്, വിധിപ്രകാരം പൂജ ചെയ്യുന്നവന്
ആയുരാരോഗ്യമൈശ്വര്യം കാമമത്ര ഹി വാംഛിതമ്
ദീര്ഘായുസ്, ആരോഗ്യം, ഐശ്വര്യം, ഇഹലോകത്തില് ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം ലഭിക്കും.
സ്നാത്വാ മംദാകിനീകുംഡേ യോഽകൂരേശ്വരമീശ്വരമ്
മന്ദാകിനി കുളത്തില് കുളിച്ച് അക്രൂരേശ്വരനെ ആരാധിക്കുന്നവന്
വിമാനം ദിവ്യമാരൂഢോ യാവത്കല്പചതുഷ്ടയമ്
നാല് കല്പകാലം ദിവ്യമായ വിമാനത്തില് സഞ്ചരിക്കും.
ഇത്യുക്തഃ സ ഗണോ ദേവി മത്സമീപമുപാഗതഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ ആ ഗണന് ദേവി, എന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലേക്ക് വന്നു.
ഏഷ തേ കഥിതോ ദേവി പ്രഭാവഃ പാപനാശനഃ
ദേവി, പാപനാശിനിയായ അവന്റെ മഹത്വം നിന്നോട് പറഞ്ഞുതന്നിരിക്കുന്നു.
യസ്യ ദര്ശനമാത്രേണ ലഭ്യതേ സദ്ഗതിഃ പരാ
അവനെ ഒരു കാഴ്ചകൊണ്ട് പോലും പരമഗതി ലഭിക്കും.
വിജ്ഞപ്തോഽഹം ത്വയാ ദേവി മംദരേ ചാരുകംദരേ
ദേവി, നിന്റെ അപേക്ഷപ്രകാരം മനോഹരമായ മന്ദരഗുഹയില്
മയാ പ്രോക്തം വിശാലാക്ഷി മഹാകാലവനോ ത്തമേ
വിപുലമായ കണ്ണുള്ളവളേ, മഹാകാലവനം എന്ന ഉത്തമസ്ഥലത്തെക്കുറിച്ച് ഞാന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
മുനിഭിഃ സഹിതോ ധീമാന്ഭ്രാജമാനോംഽശുമാനിവ
മുനികളോടൊപ്പം, ജ്ഞാനിയായവന് പ്രകാശമുള്ള സൂര്യനെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്നു.
മദീയം വചനം ശ്രുത്വാ ത്വയാഹം പ്രേരിതസ്തദാ
നിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, നീ എന്നെ അതിന് പ്രേരിപ്പിച്ചു.
സപ്രസ്നവൌ സ്തനൌ ജാതൌ സദ്യഃ സംസ്മൃത്യ വീരകമ്
വീരനായ ബാലനെ ഓർത്ത് ഉടൻ തന്നെ എന്റെ മുലകൾ കണങ്ങൾക്കൊപ്പം ഉദിച്ചു.
മദീയം ചിംതിതം ജ്ഞാത്വാ മമപാര്ശ്വമുപാഗതഃ
എന്റെ മനസ്സിൽ ഉള്ളത് അറിഞ്ഞ്, അവൻ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
പ്രസ്ഥിതസ്തത്ക്ഷണാച്ഛീഘ്രം ഗണൈര്നാനാവിധൈഃ സഹ
അവൻ വിവിധ തരത്തിലുള്ള അനുചരന്മാരോടൊപ്പം ഉടൻ തന്നെ വേഗത്തിൽ പുറപ്പെട്ടു.
രണദ്വലയബാഹുഭ്യാം ഗാഢമാലിംഗിതോ ഹ്യഹമ്
നാദം മുഴക്കുന്ന വളയുള്ള കൈകളാൽ അവൻ എന്നെ ഉരസിപ്പിച്ചു.
വൃഷോ മയാ വിശാലാക്ഷി സ കൃഷ്ടോ ഗണപൈസ്തദാ 5.2.40.
വിശാലമായ കണ്ണുള്ളവളേ, അന്ന് ഞാൻ അനുചരന്മാരോടൊപ്പം കാളയെ വലിച്ചു കൊണ്ടുപോയി.
ശ്രാംതാസ്മി സാംപ്രതം ദേവ വേഗേനാനേന ഭീഷിതാ
പ്രഭോ, ഈ വേഗം കാരണം ഞാൻ ഇപ്പോൾ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു, ഭയപ്പെട്ടുമാണ്.
ക്ഷണം പദ്ഭ്യാം ഗമിഷ്യാമി വിഷമോയം ഗിരിര്മഹാന്
ഒരു നിമിഷം ഞാൻ കാലിൽ നടക്കാം; ഈ വലിയ പർവതം കടക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.
മുഹൂര്ത്തം ചാരുജഘനേ ശൈലപാദമുപാശ്രിതാ
ഒരു നിമിഷം എന്റെ മനോഹരമായ കവിളുകൾ വിശ്രമിപ്പിച്ച് പർവതത്തിന്റെ അടിയിൽ ഞാൻ തങ്ങിയിരുന്നു.
പംഥാന ത്വത്സുഖം യത്ര തം വയം മൃഗയാവഹേ ത്വദാജ്ഞാവശവര്ത്തീ ച കിംകരഃ സ്ഥാപിതോ മയാ
നിനക്ക് സൗഖ്യമുള്ള വഴിയാണെങ്കിൽ അതു നാം അന്വേഷിക്കാം; നിന്റെ കല്പനക്ക് വിധേയനായ ഒരു ദാസനെ ഞാൻ നിയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഏവമുക്ത്വാ തതോ ദേവി സംസ്ഥാപ്യ ഗണരക്ഷകമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അമ്മേ, അവൾ അനുചരന്മാരുടെ രക്ഷകനെ അവിടെ നിർത്തി.
തതോഽവലോകിതോഽത്യര്ഥം രമണീയോ മഹാ ഗിരിഃ
അതിനുശേഷം ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോൾ ആ മഹാപർവതം അത്യന്തം മനോഹരമായി തോന്നി.