സാരാര്ഥം വേദവേദാനാം ശിവജ്ഞാനമനാകുലമ്
വേദങ്ങളുടെയും വേദാംഗങ്ങളുടെയും സാരമായ അർത്ഥം ശിവനെക്കുറിച്ചുള്ള നിർമലമായ അറിവാണ്.
ലിംഗാനി ഭുവി ശൈവാനി ദിവ്യാനി ച കൃപാനിധേ
ഭൂമിയിൽ ഉള്ള ശൈവലിംഗങ്ങളും ദിവ്യമായവയും, കരുണാസാഗരനായവനേ,
യാല്ലിങ്മമമലം ദിവ്യമരിച്ഛേദനവൈഭവമ്
എന്റെ ആ ലിംഗം പാവനവും ദിവ്യവും, ഒറ്റയിരിപ്പുള്ള പ്രകാശത്തിന്റെ മഹിമയുമാണ്.
നാമസ്മരണമാത്രേണ യത്പാതകവിനാശനമ്
അത് നാമം ഓർക്കുന്നതു മാത്രം ചെയ്താൽ തന്നെ പാപങ്ങൾ എല്ലാം നശിക്കും.
അനാദിജഗദാധാരം യത്തേജഃ ശൈവമവ്യയമ്
അനാദിയായ ലോകത്തിന്റെ ആധാരമായ നിന്റെ ശൈവപ്രഭ എപ്പോഴും അക്ഷയമാണ്.
ഇതി ഭക്തിമതസ്തസ്യ കൌതൂഹലസമന്വിതമ്
ഇങ്ങനെ ഭക്തിയും കൗതുകവും നിറഞ്ഞവനായി,
ദധ്യൌ ച സുചിരം ശംഭും പംകജാസനസംസ്ഥിതഃ
പങ്കജാസനത്തിൽ ഇരുന്ന്, ശംഭുവിനെ ദീർഘകാലം ധ്യാനിച്ചു.
ദൃഷ്ട്വാ യദാ പുരാ ദൃഷ്ടം തേജഃസ്തംഭമയം ശിവമ്
മുമ്പ് കണ്ടതുപോലെ, ശിവനായി പ്രകാശം നിറഞ്ഞ ആ തൂണിനെ അവൻ കണ്ടു.
പുനരാജ്ഞാം ശിവാല്ലബ്ധാമനുപാലയിതും പ്രഭുഃ
വീണ്ടും ശിവനിൽ നിന്ന് ആജ്ഞ ലഭിച്ച്, ആ ഭഗവാൻ അതു പാലിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ശിവദര്ശനസംജാതപുലകാംകിതവിഗ്രഹഃ
ശിവദർശനത്തിൽ നിന്നുണ്ടായ വിറയലാൽ അവന്റെ ശരീരം പുളകിതമായി.
ശിവയോഗമനുധ്യായന്നസ്മാര്ഷം തവ ചാദരാത്
ശിവയോഗം ചിന്തിച്ചു, ഞാൻ ഭക്തിയോടെ നിന്നെ ഓർമ്മിച്ചു.
ശിവഭക്തിഃ പരാ ജാതാ തപോഭിര്ബഹുഭിസ്തവ
നിന്റെ അനേകം തപസ്സുകൾകൊണ്ട് ശിവനോടുള്ള പരമഭക്തി ഉദിച്ചുവന്നു.
പാവയംതി ജഗത്സര്വം ചരിതൈസ്തേ നിരാകുലേ 1.3.1.1.
നിന്റെ നിരാകുലമായ പ്രവർത്തികൾ ലോകം മുഴുവൻ വിശുദ്ധമാക്കുന്നു.
സംഭാഷണം സഹാവാസഃ ക്രീഡാ ചൈവ വിമിശ്രണമ്
സംഭാഷണം, ഒരുമിച്ച് താമസം, കളി, ഇങ്ങനെ ചേർന്ന് ഇടപഴകൽ,
ശ്രൂയതാമദ്ഭുതം ശൈവമാവിര്ഭൂതം യഥാ പുരാ
പഴയകാലത്തെ അത്ഭുതകരമായ ശൈവപ്രകടനം കേൾക്കട്ടെ.
അഹം നാരായണശ്ചോഭൌ ജാതൌ വിശ്വാധികോദയാത്
ഞാനും നാരായണനും ഇരുവരും വിശ്വത്തിന്റെ ഉദയത്തിൽ ജനിച്ചു.
സ്വഭാവേന സമുദ്ഭൂതൌ വിവദംതൌ പരസ്പരമ്
സ്വഭാവത്താൽ ഞങ്ങൾ ഇരുവരും ഉദിച്ചുവന്നു, തമ്മിൽ വാദിച്ചു.
പരസ്പരം രണോത്സാഹമാവയോരതിഭീഷണമ്
ഞങ്ങള്ക്കിടയിൽ യുദ്ധത്തിന് അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ ഉത്സാഹം ഉണ്ടായിരുന്നു.
കിമര്ഥമനയോര്യുദ്ധം ജായതേ ലോകനാശനമ്
ഈ രണ്ടുപേര്ക്കിടയിൽ ലോകങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്ന ഈ യുദ്ധം എന്തിനാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്?
സമയേഽസ്മിന്സ്വയം ലക്ഷ്യോ മുഗ്ധയോരനയോര്ഭൃശമ്
ഇപ്പോഴിതാ, ഇരുവരും ഭ്രമിച്ചവരായി, ഒരുമുതലൊരുവരെ മാത്രം കണ്മുട്ടി നോക്കുകയാണ്.
വേദേഷു മമ മാഹാത്മ്യം വിശ്വാധികതയാ ശ്രുതമ്
വേദങ്ങളിൽ എന്റെ മഹത്വം എല്ലാം കവിഞ്ഞതാണെന്ന് കേൾക്കപ്പെടുന്നു.
സര്വോപി ജംതുരാത്മാനമധികം മന്യതേ ഭൃശമ്
എല്ലാ ജീവികളും താനാണ് ഏറ്റവും വലിയവനെന്ന് കരുതുന്നു.
യദ്യഹം ക്വാപി ഭുവനേ ദാസ്യാമി മിതിമാത്മനഃ 1.3.1.1.
ഞാൻ എങ്കിൽ എവിടെയെങ്കിലും ഈ ലോകത്തിൽ എനിക്ക് ഒരു പരിധി നിശ്ചയിച്ചാൽ—
ഇതി നിശ്ചിത്യ മനസാ സ്വയമേവ സദാശിവഃ
ഇങ്ങനെ മനസ്സിൽ ഉറപ്പാക്കി, സദാശിവൻ സ്വയം—
അതീത്യ സകലാഁല്ലോകാന്സര്വതോഽഗ്നിരിവ ജ്വലന്
അവൻ എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും കടന്ന്, ചുറ്റും തീപോലെ ജ്വലിച്ചു.
അനാദ്യംതതയാ ചാഥ ദൃഗാര്തൌ സംവ്യതിഷ്ഠതാമ്
ആദിയും അന്തവും ഇല്ലാത്തവനായി, മത്സരത്തിൽ പെട്ട ഇരുവരുടെയും ഇടയിൽ അവൻ നിലകൊണ്ടു.
ആവയോഃ പുരതോ ജാതാ വാണീ ചാപ്യശരീരിണീ
നമ്മളിരുവരുടെയും മുന്നിൽ, ശരീരമില്ലാത്ത ഒരു ശബ്ദം ഉയർന്നു.
യുവയോര്ബലവൈഷമ്യം ശിവ ഏവ വിവേക്ഷ്യതേ
നിങ്ങളിരുവരുടെയും ശക്തിയിൽ വ്യത്യാസം കണ്ടെത്താൻ കഴിവുള്ളത് ശിവൻ മാത്രമാണ്.
ആദ്യംതയോര്യദി യുവാമീക്ഷിഷാഥാം ബലാധികൌ
ആദിയും അന്തവും കണ്ടറിഞ്ഞ്, നിങ്ങളിൽ ആരാണ് കൂടുതൽ ശക്തിയുള്ളവൻ എന്നു അറിയാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ—
അഹം വിഷ്ണുശ്ച ഗതിമാന്വിചേതും തദ്വ്യവസ്ഥിതൌ
ഞാനും വിഷ്ണുവും അതറിയാൻ ഉറച്ചുനിന്നു.