സ ജാതമാത്രോ ധര്മാത്മാ തത്രൈവ തപസി സ്ഥിതഃ
അവൻ ജനിച്ച ഉടൻ തന്നെ ധർമ്മപരനായവൻ ആ തപസ്സിൽ തന്നെ തുടരുകയും ചെയ്തു.
ത്വയാഹം ജാതമാത്രേണ തപസാ തോഷിതോ യതഃ
അവൻ ജനിച്ച ഉടൻ തന്നെ അവന്റെ തപസ്സിൽ ഞാൻ തൃപ്തനായി.
യേ മാം പശ്യംതി വിപ്രേംദ്ര ഭക്ത്യാ പരമയാ യുതാഃ
ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, പരമഭക്തിയോടെ എന്നെ കാണുന്നവർ,
പ്രസംഗാദ്യേ ഗമിഷ്യംതി തേ സദാ ദുഃഖവര്ജിതാഃ 5.2.36.
അവർക്കു എവിടെയായാലും പോകുമ്പോഴും, ആ ബന്ധത്തിന്റെ ഫലമായി, എപ്പോഴും ദുഃഖരഹിതരായിരിക്കും.
ത്ര്യക്ഷാ ഗണേശ്വരാഃ സിദ്ധാഃ സിദ്ധഗംധര്വസേവിതാഃ
മൂന്നു കണ്ണുള്ളവനും, ഗണങ്ങളുടെ നാഥനും, സിദ്ധന്മാരും, കഴിവുള്ള ഗന്ധർവന്മാരും അവനെ സേവിച്ചു.
യേ മാം സംപൂജയിഷ്യംതി ഹൃദ്യൈഃ പുഷ്പൈഃ സുഗംധിഭിഃ
ആത്മാർത്ഥമായ സുഗന്ധമുള്ള പുഷ്പങ്ങളാൽ എന്നെ ആരാധിക്കുന്നവർ—
ഇത്യുക്തേ തേന ലിംഗേന മാര്കണ്ഡേയോ മഹാതപാഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, ആ ലിംഗത്തോടൊപ്പം മഹാതപസ്വിയായ മാർകണ്ഡേയൻ—
പ്രഭാവഃ കഥിതോ ദേവി മാര്കംഡേയേശ്വരസ്യ ച
ദേവി, മാർകണ്ഡേയന്റെയും ഈശ്വരന്റെയും മഹത്വം ഇവിടെ വിവരിച്ചു.
യസ്യ ദര്ശനമാത്രേണ ജായംതേ സര്വസംപദഃ
ആളെ കാണുന്ന മാത്രത്തിൽ എല്ലാ ഐശ്വര്യങ്ങളും ഉണ്ടാകുന്നവൻ—
രാജാ രിപുംജയോനാമ ബ്രഹ്മകല്പേ പുരാഭവത്
ബ്രഹ്മയുടെ കാലത്ത്, ഒരിക്കൽ രിപുഞ്ചയ എന്നൊരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു—
ദേവപൂജാം വ്രതം ദാനം ധ്യാനം സ്വാധ്യായസത്ക്രിയാമ്
അവൻ ദേവാരാധന, വ്രതങ്ങൾ, ദാനം, ധ്യാനം, സ്വാധ്യായം എന്നിവ ചെയ്തിരുന്നു—
സ പ്രജാഃ പാലയാമാസ പുത്രവത്പരിപാലിതാഃ
അവൻ തന്റെ പ്രജകളെ സ്വന്തം മക്കളെപ്പോലെ സംരക്ഷിച്ചു, സ്നേഹത്തോടെ നോക്കി—
പുത്രിണോ ധനധാന്യാഢ്യാഃ സര്വകാമസമന്വിതാഃ
അവർക്കു മക്കളുണ്ടായിരുന്നു, ധനവും ധാന്യവും സമൃദ്ധിയായി, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റപ്പെട്ടിരുന്നു—
ഏതസ്മിന്നംതരേ പൃഥ്വീം തസ്മിഞ്ഛാസതി പാര്വതി വിനാ ചോജ്ജയിനീം ഗംതും ന രതിം പ്രാപ കുത്രചിത്
ഇതിനിടയിൽ, പാർവതി, അവൻ ഭൂമിയെ ഭരിക്കുമ്പോൾ ഉജ്ജയിനിയിലേക്കു പോകുന്നതിൽ മാത്രമേ സന്തോഷം കണ്ടെത്തിയിരുന്നുള്ളൂ—
തദാ മയാ ഗണേശസ്തു ശിവസംജ്ഞോ ഗണാഗ്രണീഃ
അപ്പോൾ ഞാൻ തന്നെ, ഗണപതി, ശിവനെന്ന പേരിൽ, ഗണങ്ങളുടെ പ്രധാനി—
മയാപ്യുക്തോ ഗണേശോ ഹി ഗച്ഛ പുത്ര മമ പ്രിയമ്
ഞാനും ഗണപതിയോട് പറഞ്ഞു: 'പുത്രാ, എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവനിലേക്കു പോവു'—
ഇത്യുക്തഃ സ മയാ ദേവി തഥേത്യുക്താ കൃതാംജലിഃ
ഇങ്ങനെ ഞാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ദേവി, അവൻ കൈകൂപ്പി 'അങ്ങനെ തന്നെ' എന്ന് ഉത്തരം പറഞ്ഞു—
ഗതേ ശിവഗണേ ദേവി സംതുഷ്ടോഽഹം ശുചിസ്മിതേ 5.2.37.
ശിവഗണങ്ങൾ പോയതോടെ, ശുചിസ്മിതേ, ഞാൻ സന്തോഷത്തോടെ നിറഞ്ഞു—
തതഃ സ ഭിക്ഷു രൂപേണ ബഹ്വോഷധിപരിഗ്രഹഃ
അതിനുശേഷം, പല ഔഷധങ്ങൾ കൈവശമുള്ള ഭിക്ഷുക്കളുടെ രൂപത്തിൽ—
കശ്ച ഭൂതവിഷഗ്രസ്തോ നാനാദോഷൈഃ സമാശ്രിതഃ
ആവശ്യങ്ങൾക്കു കീഴ്പ്പെട്ട്, ഭൂതവിഷം ബാധിച്ചും, പലവിധ രോഗങ്ങൾ അനുഭവിച്ചും ചിലർ—
കോഽപുത്രഃ പുത്രവാനസ്തു മന്മംത്രബലമാശ്രിതഃ
മക്കളില്ലാത്തവർ, എന്റെ മന്ത്രശക്തിയിൽ ആശ്രയിച്ച് മക്കളുള്ളവരായി—
തസ്യ വാക്യം സമാകര്ണ്യ കൌതൂഹലസമന്വിതഃ
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, അതിശയത്തോടെയും ആകാംക്ഷയോടെയും—
തേഷാം സ നാശയാമാസ വ്യാധിം ദുര്ജയമപ്യതി ഹേമരത്നാംബരധനൈര്ധാന്യഗ്രാമപുരാദിഭിഃ
അവൻ സ്വർണം, രത്നങ്ങൾ, മനോഹരമായ വസ്ത്രങ്ങൾ, ധാന്യം, ഗ്രാമങ്ങൾ, നഗരങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ നൽകി അവരുടെ അത്യന്തം ഭയാനകമായ രോഗം അകറ്റി.
ഏവം സ ന്യവസത്തത്ര വര്ഷാണി ച ചതുര്ദ്ദശ
അങ്ങനെ അവൻ അവിടെ പതിനാലു വർഷം താമസിച്ചു.
അഹോഽതിദുഷ്കരോ രാജാ അഹോ ലോകപരായണഃ
അയ്യോ, ഒരു രാജാവിന് എത്രയോ കഠിനമായ കാര്യം! അയ്യോ, ജനങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി എത്രയോ അർപ്പിതനാണ്!
ഏവം സ ചിംതയംസ്തത്ര ഭിക്ഷു രൂപീ ശിവോ ഗണഃ
അവിടെ അവൻ ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, ഭിക്ഷാടകനായി ശിവനും കൂടെയുള്ള ഗണങ്ങളും അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
അത്രാംതരേ തു നൃപതേസ്തസ്യ ലോകവ്രതസ്യ തു
ഇതിനിടയിൽ, ജനങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിന് അർപ്പിതനായ ആ രാജാവിനെക്കുറിച്ച്,
രൂപേണാപ്രതിമാ ലോകേ സാ ചാപുത്രാ സുതാര്ഥിനീ 5.2.37.
ലോകത്ത് അപൂർവസൗന്ദര്യമുള്ള, എന്നാൽ സന്താനമില്ലാത്ത, ഒരു മകൻ ഉണ്ടാകണമെന്നാഗ്രഹമുള്ള ഒരു സ്ത്രീ ഉണ്ടായിരുന്നു.
സര്വകാമപ്രദം ജ്ഞാത്വാ നാഗ രാണാം സകൌതുകമ്
അവൻ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റാൻ കഴിയുന്നവനാണെന്ന് അറിഞ്ഞ്, നാഗസ്ത്രീകൾ ആകാംക്ഷയോടെ സമീപിച്ചു.
ഭിക്ഷോരായതനേ ഗുപ്തമംതഃപുരമതംദ്രിതാ ഉവാച ചിംതാപരമം ഭിക്ഷും ഭിക്ഷാസമന്വിതമ്
ഭിക്ഷാടകന്റെ വസതിയിൽ, രാജ്ഞി ശ്രദ്ധയോടെ, ഭിക്ഷയും ധ്യാനവും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന ഭിക്ഷാടകനോട് സംസാരിച്ചു.