സ്വര്ഗേ ത്വയാപി ഗംതവ്യം നൃപ പുണ്യേന കര്മണാ
രാജാവേ, നിന്റെ പുണ്യകർമ്മങ്ങൾ കൊണ്ടു നീയും സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോകേണ്ടതുണ്ട്.
വിശിഷ്ടം മമ കിം പുണ്യം ശുഭം തദ്വക്തുമര്ഹസി
എന്റെ പ്രത്യേകമായ പുണ്യമാണ് എന്ത്? ആ ശുഭം നീ എന്നോട് പറയണം.
തസ്യാം ത്വയാ മഹാബാഹോ മഹാകാലവനോത്തമേ
മഹാബാഹുവേ, അത്യുത്തമമായ മഹാകാലവനത്തിൽ നീ ചെയ്തതുകൊണ്ട്—
തദ്വിശിഷ്ടം ച തേ പുണ്യം തസ്യ സംഖ്യാ ന വിദ്യതേ ഏതേ നാരകികാഃ സര്വേ ക്ഷപയംതു സ്വകര്മജാമ്
നിന്റെ ആ പ്രത്യേക പുണ്യത്തിന് അളവ് പറയാൻ കഴിയില്ല; ഈ നരകവാസികൾ എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ കർമ്മഫലം അനുഭവിച്ച് തീർക്കട്ടെ.
യദി മത്സംനിധാവേഷാമുത്കര്ഷോ നോപജായതേ
എന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഇവർക്ക് ഉന്നതി ഉണ്ടാകുന്നില്ലെങ്കിൽ—
തസ്മാദ്യത്സുകൃതം കിംചിദ്വിശിഷ്ടതരമസ്തി വൈ
അതിനാൽ, എന്തെങ്കിലും വലിയ പുണ്യഫലം ഉണ്ടെങ്കിൽ—
തദുത്പന്നസ്യ പുണ്യസ്യ കലാമേഭ്യഃ പ്രയച്ഛ വൈ ।। 5.2.27.
അങ്ങനെ ലഭിച്ച പുണ്യത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ഭാഗം ഇവർക്കു നൽകൂ.
തത്പുണ്യസ്യ പ്രഭാവേണ മോക്ഷ്യംതേ നരകാദിമേ
ആ പുണ്യത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ ഇവർ നരകത്തിൽ നിന്ന് മോചിതരാകും.
തതോഽബ്രവീദ്ധര്മരാജോ നിമിം ശക്രസമന്വിതഃ
അതിനുശേഷം ധർമ്മരാജാവ് ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം ചേർന്ന് നിമിയോട് പറഞ്ഞു.
ഏതാംശ്ച നാരകാന്പശ്യ വിമുക്താന്പാപകര്മണഃ
നരകവാസികളായ ഇവരെ നോക്കൂ; പാപങ്ങൾക്കു മോചിതരായിരിക്കുന്നു.
വിമാനം ചാധിരോപ്യൈനം സ്വര്ലോകമനയദ്ധരിഃ
അവനെ ദിവ്യവിമാനത്തിൽ ഇരുത്തി ഹരി അവനെ സ്വർഗലോകത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
പ്രഭാവാത്തസ്യ ദേവസ്യ സ്വര്ഗലോകം ഗതാഃ പ്രിയേ
ആ ദേവന്റെ ശക്തിയാൽ അവർ സ്വർഗലോകത്തിൽ എത്തി, പ്രിയേ.
സ്തുതോ ദേവഗണൈഃ സര്വൈര്നരകാദവതാരകഃ
ദേവതകളെല്ലാം സ്തുതിച്ചവൻ, നരകത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുന്നവനാണ്.
യഃ പശ്യതി നരോ നിത്യം ദേവം ചാനരകേശ്വരമ്
ആദ്യം, ആരെങ്കിലും ദിവസേന ആ നരകേശ്വരനായ ദേവനെ കാണുന്നുവെങ്കിൽ—
യേനുമോദംതി ദേവസ്യ ദര്ശനം പര്വതാത്മജേ
പർവ്വതപുത്രിയെ, ദേവന്റെ ദർശനം കണ്ടാൽ ദേവന്മാരും സന്തോഷിക്കുന്നു.
സമതീതം ഭവിഷ്യച്ച കുലാനാമയുതം നരഃ
ഒരു മനുഷ്യനും അവന്റെ പത്തായിരം തലമുറകളും, കഴിഞ്ഞതും വരാനിരിക്കുന്നതുമായവയും—
ശിവയോഗസമായുക്താ കൃഷ്ണാ യാ ച ചതുര്ദശീ 5.2.27.
ശിവയോഗം കൂടിയ കൃഷ്ണ ചതുര്ദശി ദിവസത്തിൽ—
യേ ചായാzതി നരാസ്തസ്യാം ദേവം ചാനരകേശ്വരമ്
ആ ദിവസം നരകേശ്വരനായ ദേവനെ ആരാധിക്കുന്നവർ—
കര്മണാ മനസാ വാചാ യത്പാപം സമുപാര്ജിതമ്
കർമം, മനസ്സ്, വാക്ക് എന്നിവയിലൂടെ സമ്പാദിച്ച പാപം—
ഏഷ തേ കഥിതോ ദേവി പ്രഭാവഃ പാപനാശനഃ
ദേവിയെ, പാപം നശിപ്പിക്കുന്ന അവന്റെ ശക്തി ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു.
യസ്യ ദര്ശനമാത്രേണ മുക്തോ ഭവതി മാനവഃ ।।.
അവനെ കാണുന്നവൻ മാത്രം മോക്ഷം നേടുന്നു.
പുരാ രാഥംതരേ കല്പേ വീരധന്വാ മഹീപതിഃ
പണ്ടെ, രാഥന്തര കല്പത്തിൽ വീരധൻവൻ എന്ന രാജാവുണ്ടായിരുന്നു.
സ കദാചിദ്വനം ഗത്വാ മൃഗഹേതോര്വരാനനേ
ഒരു ദിവസം, അവൻ മൃഗങ്ങളെ തേടി കാടിലേക്ക് പോയി, മനോഹരമുഖിയായവളേ.
ജഗാമ തത്ര യത്രാസന്ഭ്രാതരഃ പംച സുവ്രതാഃ
അവൻ തന്റെ അഞ്ചു സദാചാരമുള്ള സഹോദരന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്ന സ്ഥലത്ത് എത്തി.
തേ കദാചിദ്വനേ പംച ദൃഷ്ട്വാ ഹരിണപോതകാന്
ഒരു ദിവസം, ആ അഞ്ചുപേരും കാട്ടിൽ കുറുക്കുട്ടികളെ കണ്ടു—
ഏകൈകം ജഗൃഹുസ്തത്ര മൃതാസ്തേ ത്വതിദുഃഖിതാഃ
അവരിൽ ഓരോരുത്തരും ഒന്ന് പിടിച്ചു; അവർ മരിച്ചു, സഹോദരന്മാർ അതിയായി ദുഃഖിച്ചു.
പ്രായശ്ചിത്തം സമീഹംതഃ സംവര്ത്തം സാംസദൈര്വൃതമ്
പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, അവർ ശിഷ്യന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട സംവർത്തനെ സമീപിച്ചു.
ജാതമാത്രാ മൃഗാഃ പംച അസ്മാഭിര്നിഹതാഃ പ്രഭോ
"പ്രഭോ, ഞങ്ങൾ അഞ്ചു പുതുതായി ജനിച്ച മൃഗക്കുട്ടികളെ കൊല്ലപ്പെട്ടു."
ഊചേ സ ശുദ്ധിമാപ്നോതി പ്രായശ്ചിത്തേ കൃതേ സതി പ്രായശ്ചിത്തീ ഭവേത്പൂതഃ കില്വിഷം ദാതരി വ്രജേത്
അവൻ പറഞ്ഞു: "പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്താൽ ശുദ്ധി ലഭിക്കും; പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യുന്നവൻ പാവനനാകും, പാപം ദാനിക്കുന്നവനിലേക്ക് പോകും."
ധര്മ ശാസ്ത്രസമാരൂഢാ വേദഖഡ്ഗധരാ ദ്വിജാഃ 5.2.28.
ധർമ്മശാസ്ത്രത്തിൽ ഉറച്ചവരും വേദം ആയുധമാക്കിയ ദ്വിജന്മാരും—