ദേവത്വേഽഥ മനുഷ്യത്വേ തിര്യക്ത്വേഽഥ ശുഭാശുഭമ്
ദേവതയായി, മനുഷ്യനായി, അല്ലെങ്കിൽ മൃഗരൂപത്തിൽ, നല്ലതും മോശവും ഫലങ്ങൾ ഉണ്ടാകും.
ഏതദുദ്ദേശതോ രാജന്ഭവതാ കഥിതം മയാ
രാജാവേ, ഇതെല്ലാം ഞാൻ നിനക്ക് സംക്ഷിപ്തമായി പറഞ്ഞു.
തദേഹ്യന്യത്ര ഗച്ഛാവി യഥാ ദൃഷ്ടം ത്വയാധുനാ
ഇപ്പോൾ നാം മറ്റൊരിടത്തേക്ക് പോകാം, നീ ഇപ്പോൾ ഇവിടെ കണ്ടതുപോലെ.
തദാ ഹി സര്വൈരുദ്ഘുഷ്ടം യാതനാ സ്ഥായിഭിര്നൃഭിഃ ത്വദംഗസംഗീ പവനോ ദേഹാന്ഹ്ലാദയതേ ഹി നഃ
അപ്പോൾ എല്ലാ പീഡിതന്മാരും നിലവിളിച്ചപ്പോൾ, നിന്റെ ശരീരത്തെ തൊട്ട കാറ്റ് ഞങ്ങൾക്ക് ആശ്വാസം നൽകി.
പരിതാപം ച ഗാത്രേഭ്യഃ പീഡാ ബാധാശ്ച കൃത്സ്നശഃ
ശരീരത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാ വേദനയും ബുദ്ധിമുട്ടുകളും പൂർണ്ണമായും അകന്നു.
ഏതച്ഛ്രുത്വാ വചസ്തേഷാം തം യാമ്യപുരുഷം നൃപഃ
അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട രാജാവ് യമന്റെ ദൂതനോട് പറഞ്ഞു.
കിം മയാ കര്മ തത്പുണ്യം മര്ത്യലോകേ മഹത്കൃതമ് 5.2.27.
നാന്ന് ഭൂമിയിൽ എങ്ങനെയൊരു വലിയ പുണ്യപ്രവൃത്തി ചെയ്തു?
ആശ്വിനസ്യ ചതുര്ദശ്യാം തസ്യേദം ഫലമീദൃശമ്
ആശ്വിന മാസത്തിലെ പതിനാലാം തീയതിയിൽ ഇതാണ് ലഭിക്കുന്ന ഫലം.
തതസ്തദ്ഗാത്രസംസര്ഗീ പവനോ ഹ്ലാദദായകഃ
അപ്പോൾ ആ ശരീരങ്ങളെ തൊട്ട കാറ്റ് സന്തോഷം പകരുകയായിരുന്നു.
തതോ ഭദ്രമുഖാത്രാഹം സ്ഥാസ്യേ സ്ഥാണുരിവാചലഃ
അതുകൊണ്ട്, നല്ല മുഖമുള്ളവനേ, ഞാൻ ഇവിടെ ഒരു തൂണുപോലെ അചഞ്ചലമായി നിൽക്കും.
ഭുംക്ഷ്വ ഭോഗാന്ന യാസ്യേതാം യാതനാം പാപകര്മണാമ്
നീ സുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കൂ; പാപപ്രവൃത്തികളുടെ ശിക്ഷയിലേക്ക് പോകരുത്.
യദാര്ത്തജംതും നിര്വാണമാനേതുമിതി മേ മതിഃ
വേദന അനുഭവിക്കുന്ന ജീവികൾക്ക് മോക്ഷം നൽകാനാണ് എന്റെ മനസ്സിൽ.
തസ്മാന്ന താവദ്യാസ്യാമി യാവദേതേ സുദുഃഖിതാഃ
അതിനാൽ, ഇവർക്ക് വലിയ ദുഃഖം മാറുന്നതുവരെ ഞാൻ ഇവിടെ നിന്ന് പോകില്ല.
പ്രാപ്സ്യംതേ തേ യദി സുഖം ബഹവോ ദുഃഖിതേ മയി
എന്റെ കാരണമായി ദുഃഖിക്കുന്ന പലർക്കും സന്തോഷം ലഭിച്ചാൽ ഞാൻ ഇവിടെ തന്നെ തുടരും.
അവശ്യമസ്മാദ്ഗംതവ്യം തസ്മാത്പാര്ഥിവ ഗമ്യതാമ്
ഇവിടെ നിന്ന് പോകേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്; അതിനാൽ രാജാവേ, ദയവായി പുറപ്പെടൂ.
ഏതസ്മിന്നംതരേ ധര്മഃ ശക്രേണ സഹിതോബ്രവീത്
അപ്പോൾ തന്നെ ധർമ്മൻ ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം ചേർന്ന് സംസാരിച്ചു.
ഏഹ്യേഹി പുരുഷവ്യാഘ്ര കൃതമേതാവതാ പ്രഭോ 5.2.27.
വരിക, വരിക, പുരുഷശ്രേഷ്ഠനേ; ഇതുവഴി നിന്റെ കടമ പൂർത്തിയായി, മഹാപ്രഭുവേ.
ന ച മന്യുസ്ത്വയാ കാര്യഃ ശൃണു മേ വചനം വിഭോ
നിനക്ക് കോപിക്കേണ്ടതില്ല; മഹാബലശാലിയേ, എന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിക്കൂ.
നയാമി ത്വാമഹം സ്വര്ഗം ത്വയാ സമ്യഗുപാസിതഃ
നീ എന്നെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചതിനാൽ ഞാൻ നിന്നെ സ്വർഗത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാം.
നിമിരുവാച നരകേ മാനവാ ധര്മ പീഡ്യംതേഽത്ര സഹസ്രശഃ
നിമി പറഞ്ഞു: ധർമ്മനേ, നരകത്തിൽ ആയിരക്കണക്കിന് മനുഷ്യർ ഇവിടെ കഷ്ടപ്പെടുന്നു.
സ്വര്ഗേ ത്വയാപി ഗംതവ്യം നൃപ പുണ്യേന കര്മണാ
രാജാവേ, നിന്റെ പുണ്യകർമ്മങ്ങൾ കൊണ്ടു നീയും സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോകേണ്ടതുണ്ട്.
വിശിഷ്ടം മമ കിം പുണ്യം ശുഭം തദ്വക്തുമര്ഹസി
എന്റെ പ്രത്യേകമായ പുണ്യമാണ് എന്ത്? ആ ശുഭം നീ എന്നോട് പറയണം.
തസ്യാം ത്വയാ മഹാബാഹോ മഹാകാലവനോത്തമേ
മഹാബാഹുവേ, അത്യുത്തമമായ മഹാകാലവനത്തിൽ നീ ചെയ്തതുകൊണ്ട്—
തദ്വിശിഷ്ടം ച തേ പുണ്യം തസ്യ സംഖ്യാ ന വിദ്യതേ ഏതേ നാരകികാഃ സര്വേ ക്ഷപയംതു സ്വകര്മജാമ്
നിന്റെ ആ പ്രത്യേക പുണ്യത്തിന് അളവ് പറയാൻ കഴിയില്ല; ഈ നരകവാസികൾ എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ കർമ്മഫലം അനുഭവിച്ച് തീർക്കട്ടെ.
യദി മത്സംനിധാവേഷാമുത്കര്ഷോ നോപജായതേ
എന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഇവർക്ക് ഉന്നതി ഉണ്ടാകുന്നില്ലെങ്കിൽ—
തസ്മാദ്യത്സുകൃതം കിംചിദ്വിശിഷ്ടതരമസ്തി വൈ
അതിനാൽ, എന്തെങ്കിലും വലിയ പുണ്യഫലം ഉണ്ടെങ്കിൽ—
തദുത്പന്നസ്യ പുണ്യസ്യ കലാമേഭ്യഃ പ്രയച്ഛ വൈ ।। 5.2.27.
അങ്ങനെ ലഭിച്ച പുണ്യത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ഭാഗം ഇവർക്കു നൽകൂ.
തത്പുണ്യസ്യ പ്രഭാവേണ മോക്ഷ്യംതേ നരകാദിമേ
ആ പുണ്യത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ ഇവർ നരകത്തിൽ നിന്ന് മോചിതരാകും.
തതോഽബ്രവീദ്ധര്മരാജോ നിമിം ശക്രസമന്വിതഃ
അതിനുശേഷം ധർമ്മരാജാവ് ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം ചേർന്ന് നിമിയോട് പറഞ്ഞു.
ഏതാംശ്ച നാരകാന്പശ്യ വിമുക്താന്പാപകര്മണഃ
നരകവാസികളായ ഇവരെ നോക്കൂ; പാപങ്ങൾക്കു മോചിതരായിരിക്കുന്നു.