തദാ ലോഹമയേ ഗേഹേ ജ്വലിതാനലസംസ്തരേ
അപ്പോൾ ഇരുമ്പ് കൊണ്ടുള്ള വീട്ടിൽ, ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നി കിടക്കയിൽ,
യാവതീ വേദനാ ദേഹേ ഇഹ ലോകേ പ്രദൃശ്യതേ
ഇഹലോകത്തിൽ ശരീരത്തിൽ അനുഭവപ്പെടുന്നത്ര വേദന അവിടെ അനുഭവപ്പെടുന്നു.
കാകൈശ്ച വൃശ്ചികൈര്ഗൃധ്രൈര്ഭക്ഷ്യംതേഽപ്യപരേ നരാഃ വദംത്യസകൃദുദ്വിഗ്നാ ന ച ശാംതിം ലഭംതി വൈ
ചിലരെ കാക്കകളും ചെളപ്പൂച്ചകളും കഴുകന്മാരും തിന്നുന്നു; അവർ വീണ്ടും വീണ്ടും വേദനയോടെ നിലവിളിച്ചാലും ഒരിക്കലും ശാന്തി ലഭിക്കില്ല.
ദുഃഖാനി തേ പ്രാപ്നുവംതി യാന്യസഹ്യാനി പാര്വതി നിമിര്നാമ മഹാഭാഗോ യമമാര്ഗം ദദര്ശ ഹ
അവർക്കു സഹിക്കാനാകാത്ത വേദനകൾ അനുഭവപ്പെടുന്നു, പാർവതി; മഹാഭാഗനായ നിമി ഒരിക്കൽ യമന്റെ വഴി കണ്ടിരുന്നു.
രൌദ്രം ഭയാനകം ദുര്ഗം പൂരിതം പാപകര്മഭിഃ
അത് ഭയാനകവും ഭീഷണിയും കടക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളതും പാപികൾകൊണ്ടു നിറഞ്ഞതുമായിരുന്നു.
സംപൃക്തം പാപകൃദ്ഗംധൈര്മാംസശോണിതകര്ദ്ദമൈഃ
അത് പാപികളുടെ ദുർഗന്ധവും മാംസരക്തക്കളിമയും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു.
അധോമുഖൈശ്ച കര്കോടൈര്ഗൃധ്രൈശ്ച സമഭിദ്രുതമ് ।। 5.2.27.
അത് താഴോട്ടു വായുള്ള പാമ്പുകളും കഴുകന്മാരും ആക്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
വൃക്ഷൈ രുധിരമാംസൈശ്ച ഛിന്നബാഹൂരുപാണിഭിഃ
അവിടെ രക്തവും മാംസവും കൊണ്ടുള്ള വൃക്ഷങ്ങളും, വെട്ടിക്കളഞ്ഞ കൈകളും കാലുകളും കൈവിരലുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
വൃതം കുണപദുര്ഗംധൈരശിവം ഭോഗവര്ജിതമ്
അവിടം ശവങ്ങളുടെ ദുർഗന്ധം നിറഞ്ഞതും, ദുഷ്ടവും, ആസ്വാദനങ്ങൾ ഒന്നുമില്ലാത്തതുമായിടമായിരുന്നു.
കരംഭവാലുകാകീര്ണമായസീശ്ച ശിലാഃ പൃഥക്
അവിടം കറമ്പ് ചേർത്ത മണലും, വേറിട്ട ഇരുമ്പുകല്ലുകളും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു.
സ തം ദുര്ഗംധമാലക്ഷ്യ പുരുഷം തമുവാച ഹ
ആ ദുർഗന്ധമുള്ള സ്ഥലം കണ്ടു, അവൻ ആ മനുഷ്യനോടു പറഞ്ഞു.
ദേശോഽയം കശ്ച ദേവാനാമേതദിച്ഛാമി വേദിതുമ് പുരതോ ദര്ശയന്മാര്ഗമിത ഏഹീത്യുവാച ഹ
ഈ ദേശം ആരുടേതാണ്, ഏത് ദേവന്മാരുടേതാണ്, എന്നെ അറിയണം എന്നു ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. മുന്നോട്ട് വഴി കാണിച്ചുകൊണ്ട്, 'ഇവിടെ വാ' എന്നു പറഞ്ഞു.
ഭൂയഃ സ രാജാ തം പ്രാഹ കിംകരം വിനയാന്വിതഃ
പിന്നീട് രാജാവു വിനയത്തോടെ ആ ദാസനോടു വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
യേനേദം വ്യസനം പ്രാപ്തം മയാ ച ധാര്മികേണ ഹി
ധാർമ്മികനായ എനിക്കു ഈ ദുരന്തം എങ്ങനെ സംഭവിച്ചു എന്ന് അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ജാതോ വിദേഹവിഷയേ സമ്യഗ്മനുജപാലകഃ
വൈദേഹ ദേശത്ത് ജനിച്ച ഞാൻ, മനുഷ്യരെ സംരക്ഷിക്കുന്നവനായിരുന്നു.
ധര്മപ്രധാനകല്പേന മനുനാത്ര യഥാ പുരാ
മനുവിന്റെ പഴയ നിയമംപോലെ, ധർമ്മം എനിക്കു പ്രധാനമായിരുന്നു.
നോത്സൃഷ്ടശ്ചൈവ സംഗ്രാമോ നാതിഥിര്വിമുഖോഽഭവത് 5.2.27.
പോരാട്ടം ഞാൻ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടില്ല, അതിഥിയെ ഞാൻ ഒരിക്കലും നിരസിച്ചിട്ടില്ല.
സോഽഹം കഥമിമം പ്രാപ്തോ നരകം ഭൃശദാരുണമ് ഉവാച പ്രണതോ ഭൂത്വാ ക്രൂരോഽപി പ്രശ്രിതം വചഃ
എങ്കിൽ എങ്ങനെ ഞാൻ ഇത്രയും ഭയങ്കരമായ നരകത്തിൽ എത്തി? വന്ദിച്ച്, ക്രൂരനായിരുന്നെങ്കിലും വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു.
കിന്തു സ്വല്പം കൃതം പാപം ഭവംതം സ്മാരയാമി തത്
എങ്കിൽ, നിങ്ങൾ ചെയ്ത ചെറിയ ഒരു പാപം ഞാൻ ഓർമ്മപ്പെടുത്താം.
ഉക്താ യാ ദക്ഷിണാ ശ്രാദ്ധേ ന ദത്താ സാ ത്വയാ നൃപ
ശ്രാദ്ധത്തിൽ നൽകേണ്ടിയിരുന്ന ദാനം രാജാവേ, നിങ്ങൾ നൽകിയില്ല.
ഏതാവദേവ തേ പാപം നാന്യ ത്കിംചന വിദ്യതേ
ഇതൊക്കെയാണ് നിങ്ങളുടെ പാപം; മറ്റൊന്നുമില്ല.
ഏവം ശ്രുത്വാ തു രാജര്ഷിര്നിമിര്ദൂതമഥാബ്രവീത്
ഇത് കേട്ട രാജർഷി നിമി ദൂതനോടു പറഞ്ഞു.
കിംചിത്പൃച്ഛാമി തേ തത്ത്വം യഥാവദ്വക്തുമര്ഹസി
ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാം; നിങ്ങൾ സത്യം പോലെ പറയണം.
പുനഃ പുനശ്ച നേത്രാണി തദ്വത്തേഷാം ഭവംതി ഹി
അവരുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും അങ്ങനെ തന്നെ ആകുന്നു.
ഹരംത്യേഷാം തഥാ ജിഹ്വാം ജായമാനാം പുനര്നവാമ്
അവരുടെ നാവും, ഓരോ തവണ പുതുതായി ജനിക്കുമ്പോൾ, അകറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
കിമേതേ നഷ്ടചിത്താശ്ച തുദ്യംതേഽഹര്നിശം നരാഃ കിയത്കാലം ഭവിഷ്യംതി തന്മമോദ്ദേ ശതോ വദ
ഈ മനസ്സില്ലാത്ത മനുഷ്യരെ പകലും രാത്രിയും വേദനിപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ? എത്രകാലം ഇത് തുടരും? ദയവായി സത്യമായി പറയൂ.
തത്തേഹം സംപ്രവക്ഷ്യാമി സംക്ഷേപേണ യഥാതഥമ് ।। 5.2.27.
ഇത് ഞാൻ ഇവിടെ സത്യസന്ധമായി സംക്ഷിപ്തമായി നിനക്ക് വിശദീകരിക്കാം.
പുണ്യാ പുണ്യേ ഹി പുരുഷഃ പര്യായേണ സമശ്നുതേ
നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്താൽ മനുഷ്യൻ ഓരോതവണയും അതിന്റെ ഫലം അനുഭവിക്കും.
ന തു ഭോഗാദൃതേ പുണ്യം പാപം കര്മ ച മാനവഃ
ഭോഗം ഒഴികെ, മനുഷ്യൻ പുണ്യത്തിന്റെയും പാപത്തിന്റെയും ഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കാറില്ല.
ഏവമേതേ മഹാപാപാ യാതനാഭിരഹര്നിശമ്
ഇങ്ങനെ വലിയ പാപികൾ പകലും രാത്രിയും ശിക്ഷകൾ അനുഭവിക്കുന്നു.