കേചിത്കൃത്താഃ പ്രധാവംതി തോയാര്ഥം ച തൃഷാതുരാഃ
ചിലരൊക്കെ വെട്ടിക്കളയപ്പെട്ട് ദാഹംകൊണ്ടു വെള്ളം തേടി ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
യൈശ്ചാംഗൈഃ പതിതം കര്മ ക്രിയതേ പുരുഷൈര്ഭുവി
മനുഷ്യർ ഭൂമിയിൽ വീണ അവരവരുടെ അവയവങ്ങൾകൊണ്ടു പാപങ്ങൾ ചെയ്യുന്നു.
യേ പശ്യംതി ഗുരും ദേവാന്ബ്രാഹ്മണാന്ക്രുദ്ധചക്ഷുഷാ തേഷാം നേത്രാണി ഭിദ്യംതേ കൃഷ്യംതേ ലോഹശംകുഭിഃ
ആചാര്യനെയും ദേവന്മാരെയും ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും കോപത്തോടെ നോക്കുന്നവരുടെ കണ്ണുകൾ ഇരുമ്പ് കുത്തികളാൽ തുളച്ചു കീറപ്പെടുന്നു.
ശ്രവണൌ ച പ്രപൂര്യംതേ ലൌഹേന ശംകുനാ തതഃ
അവരുടെ ചെവികളിലും പിന്നീടു ഇരുമ്പ് കുത്തികൾ നിറയ്ക്കപ്പെടുന്നു.
ലൌഹൈര്വേഗാന്നിഖന്യംതേ യൈഃ ശ്രുതം ഗുരുനിംദനമ്
ആചാര്യനെ കുറിച്ച് ദുഷ്പ്രഭാഷണം കേട്ടവരെ ഇരുമ്പ് ഉപകരണങ്ങൾകൊണ്ടു ശക്തിയായി അടിക്കുന്നു.
ശതശഃ പാട്യതേ ജിഹ്വാ വഹ്നിവര്ണൈരയോമുഖൈഃ
അവരുടെ നാവുകൾ ഇരുമ്പ് കത്തികൾകൊണ്ടു നൂറുനൂറ് തവണ ചീരപ്പെടുന്നു.
തദ്വക്ത്രാണി ബഹൂന്വാരാന്യേപവാദരതാ നരാഃ 5.2.27.
അന്യായനിന്ദയിൽ ആസ്വാദനം കാണിക്കുന്നവരുടെ വായ് വീണ്ടും വീണ്ടും അടിക്കപ്പെടുന്നു.
യേ നിഘ്നംതി ദുരാചാരാഃ സുരാര്ഥായോപകല്പിതേ
ദുഷ്ടന്മാർ ദേവന്മാരുടെ പേരിൽ കൊല്ലുന്നവരും,
യൈരപ്യാലിംഗിതാ നാരീ പരസ്യ ച ദുരാത്മഭിഃ
മറ്റുള്ളവരുടെ ഭാര്യയെ ദുഷ്ടഹൃദയത്തോടെ അണങ്ങുന്നവരും,
സ്ഥാപ്യതേ വധ്യതേ ചാപി പ്രചംഡൈര്യമകിംകരൈഃ
അവരെ ക്രൂരമായ യമദൂതന്മാർ പിടിച്ചു ശിക്ഷിക്കുന്നു.
തദാ ലോഹമയേ ഗേഹേ ജ്വലിതാനലസംസ്തരേ
അപ്പോൾ ഇരുമ്പ് കൊണ്ടുള്ള വീട്ടിൽ, ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നി കിടക്കയിൽ,
യാവതീ വേദനാ ദേഹേ ഇഹ ലോകേ പ്രദൃശ്യതേ
ഇഹലോകത്തിൽ ശരീരത്തിൽ അനുഭവപ്പെടുന്നത്ര വേദന അവിടെ അനുഭവപ്പെടുന്നു.
കാകൈശ്ച വൃശ്ചികൈര്ഗൃധ്രൈര്ഭക്ഷ്യംതേഽപ്യപരേ നരാഃ വദംത്യസകൃദുദ്വിഗ്നാ ന ച ശാംതിം ലഭംതി വൈ
ചിലരെ കാക്കകളും ചെളപ്പൂച്ചകളും കഴുകന്മാരും തിന്നുന്നു; അവർ വീണ്ടും വീണ്ടും വേദനയോടെ നിലവിളിച്ചാലും ഒരിക്കലും ശാന്തി ലഭിക്കില്ല.
ദുഃഖാനി തേ പ്രാപ്നുവംതി യാന്യസഹ്യാനി പാര്വതി നിമിര്നാമ മഹാഭാഗോ യമമാര്ഗം ദദര്ശ ഹ
അവർക്കു സഹിക്കാനാകാത്ത വേദനകൾ അനുഭവപ്പെടുന്നു, പാർവതി; മഹാഭാഗനായ നിമി ഒരിക്കൽ യമന്റെ വഴി കണ്ടിരുന്നു.
രൌദ്രം ഭയാനകം ദുര്ഗം പൂരിതം പാപകര്മഭിഃ
അത് ഭയാനകവും ഭീഷണിയും കടക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളതും പാപികൾകൊണ്ടു നിറഞ്ഞതുമായിരുന്നു.
സംപൃക്തം പാപകൃദ്ഗംധൈര്മാംസശോണിതകര്ദ്ദമൈഃ
അത് പാപികളുടെ ദുർഗന്ധവും മാംസരക്തക്കളിമയും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു.
അധോമുഖൈശ്ച കര്കോടൈര്ഗൃധ്രൈശ്ച സമഭിദ്രുതമ് ।। 5.2.27.
അത് താഴോട്ടു വായുള്ള പാമ്പുകളും കഴുകന്മാരും ആക്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
വൃക്ഷൈ രുധിരമാംസൈശ്ച ഛിന്നബാഹൂരുപാണിഭിഃ
അവിടെ രക്തവും മാംസവും കൊണ്ടുള്ള വൃക്ഷങ്ങളും, വെട്ടിക്കളഞ്ഞ കൈകളും കാലുകളും കൈവിരലുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
വൃതം കുണപദുര്ഗംധൈരശിവം ഭോഗവര്ജിതമ്
അവിടം ശവങ്ങളുടെ ദുർഗന്ധം നിറഞ്ഞതും, ദുഷ്ടവും, ആസ്വാദനങ്ങൾ ഒന്നുമില്ലാത്തതുമായിടമായിരുന്നു.
കരംഭവാലുകാകീര്ണമായസീശ്ച ശിലാഃ പൃഥക്
അവിടം കറമ്പ് ചേർത്ത മണലും, വേറിട്ട ഇരുമ്പുകല്ലുകളും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു.
സ തം ദുര്ഗംധമാലക്ഷ്യ പുരുഷം തമുവാച ഹ
ആ ദുർഗന്ധമുള്ള സ്ഥലം കണ്ടു, അവൻ ആ മനുഷ്യനോടു പറഞ്ഞു.
ദേശോഽയം കശ്ച ദേവാനാമേതദിച്ഛാമി വേദിതുമ് പുരതോ ദര്ശയന്മാര്ഗമിത ഏഹീത്യുവാച ഹ
ഈ ദേശം ആരുടേതാണ്, ഏത് ദേവന്മാരുടേതാണ്, എന്നെ അറിയണം എന്നു ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. മുന്നോട്ട് വഴി കാണിച്ചുകൊണ്ട്, 'ഇവിടെ വാ' എന്നു പറഞ്ഞു.
ഭൂയഃ സ രാജാ തം പ്രാഹ കിംകരം വിനയാന്വിതഃ
പിന്നീട് രാജാവു വിനയത്തോടെ ആ ദാസനോടു വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
യേനേദം വ്യസനം പ്രാപ്തം മയാ ച ധാര്മികേണ ഹി
ധാർമ്മികനായ എനിക്കു ഈ ദുരന്തം എങ്ങനെ സംഭവിച്ചു എന്ന് അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ജാതോ വിദേഹവിഷയേ സമ്യഗ്മനുജപാലകഃ
വൈദേഹ ദേശത്ത് ജനിച്ച ഞാൻ, മനുഷ്യരെ സംരക്ഷിക്കുന്നവനായിരുന്നു.
ധര്മപ്രധാനകല്പേന മനുനാത്ര യഥാ പുരാ
മനുവിന്റെ പഴയ നിയമംപോലെ, ധർമ്മം എനിക്കു പ്രധാനമായിരുന്നു.
നോത്സൃഷ്ടശ്ചൈവ സംഗ്രാമോ നാതിഥിര്വിമുഖോഽഭവത് 5.2.27.
പോരാട്ടം ഞാൻ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടില്ല, അതിഥിയെ ഞാൻ ഒരിക്കലും നിരസിച്ചിട്ടില്ല.
സോഽഹം കഥമിമം പ്രാപ്തോ നരകം ഭൃശദാരുണമ് ഉവാച പ്രണതോ ഭൂത്വാ ക്രൂരോഽപി പ്രശ്രിതം വചഃ
എങ്കിൽ എങ്ങനെ ഞാൻ ഇത്രയും ഭയങ്കരമായ നരകത്തിൽ എത്തി? വന്ദിച്ച്, ക്രൂരനായിരുന്നെങ്കിലും വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു.
കിന്തു സ്വല്പം കൃതം പാപം ഭവംതം സ്മാരയാമി തത്
എങ്കിൽ, നിങ്ങൾ ചെയ്ത ചെറിയ ഒരു പാപം ഞാൻ ഓർമ്മപ്പെടുത്താം.
ഉക്താ യാ ദക്ഷിണാ ശ്രാദ്ധേ ന ദത്താ സാ ത്വയാ നൃപ
ശ്രാദ്ധത്തിൽ നൽകേണ്ടിയിരുന്ന ദാനം രാജാവേ, നിങ്ങൾ നൽകിയില്ല.