ബാഹവസ്തേ ദിശഃ സര്വാഃ കുക്ഷിശ്ചൈവ മഹാര്ണവഃ 5.2.16.
നിന്റെ കൈകൾ എല്ലാ ദിക്കുകളും ആകുന്നു, നിന്റെ വയറു മഹാസമുദ്രം തന്നെയാണ്.
ഇംദ്രസോമാഗ്നിവരുണാ ദേവാസുരമഹോരഗാഃ
ഇന്ദ്രൻ, സോമൻ, അഗ്നി, വരുണൻ, ദേവന്മാർ, അസുരന്മാർ, മഹാസർപ്പങ്ങൾ ഇവർ എല്ലാവരും—
ത്വയാ വ്യാപ്താനി ഭൂതാനി സര്വാണി ഭുവനേശ്വര
ഭൂവനങ്ങളുടെ അധിപതിയായോ, എല്ലാ ജീവികളും നിന്നാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഭയാനാമപനേതാസി ത്വമേകഃ ശത്രുസൂദനഃ
ഭയങ്ങൾ നീക്കുന്നവനും ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കുന്നവനും നീ ഒരാളാണ്.
ന ച വിക്രമണൈര്ദേവ നിര്വാണമഗമത്പരമ്
ദേവാ, അവരുടെ എല്ലാ ശ്രമങ്ങൾക്കു ശേഷവും പരമ മോക്ഷം അവർക്ക് ലഭിച്ചില്ല.
ആരാധയിത്വാ സര്വേ തേ നമസ്യംതി ച സര്വശഃ
അവരൊക്കെയും നിന്നെ ആരാധിച്ച് എല്ലാ വിധത്തിലും നമസ്കരിക്കുന്നു.
ധൂമാവൃതാ മഹാ ജ്വാലാ യയാ ദഗ്ധഃ സ ദാനവഃ
പുകകൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ട വലിയ ജ്വാലയിൽ ആ ദാനവൻ ദഹിച്ചുപോയി.
സ്വാധികാരാംശ്ച സംപ്രാപുര്ലിംഗസ്യാസ്യ പ്രഭാവതഃ
ഈ ലിംഗത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ അവർക്ക് തങ്ങളുടെ അധികാരങ്ങൾ ലഭിച്ചു.
ഐശ്വര്യശീലമസ്യാസ്തീത്യസ്മാകം ച വിനിശ്ചിതമ്
ഈവന്റെ സ്വഭാവം ഐശ്വര്യമാണ് എന്നതിൽ ഞങ്ങൾ ഉറപ്പാണ്.
ഈശാനേശ്വരസംജ്ഞം തു യേ സമാരാധയംതി ച
ഈശാനനും ഈശ്വരനും എന്നറിയപ്പെടുന്നവനെ ആരാർദ്ധിച്ചാലും—
പൂജ്യമാനഃ സദാ ദേവൈര്ഗംധര്വാപ്സരസാംഗണൈഃ 5.2.16.
ദേവന്മാരും ഗന്ധർവരും അപ്സരസുകളുടെ കൂട്ടങ്ങളും എല്ലായ്പ്പോഴും ആരാധിക്കുന്നവൻ.
ബ്രാഹ്മണാഃ ക്ഷത്രിയാ വൈശ്യാഃ ശൂദ്രാഃ സ്ത്രിയഃ കുമാരികാഃ
ബ്രാഹ്മണന്മാർ, ക്ഷത്രിയർ, വൈശ്യർ, ശൂദ്രർ, സ്ത്രീകൾ, കന്യകൾ—
യഃ കരോതി നരഃ സമ്യഗ്ദര്ശനം നിയമസ്ഥിതഃ
ആളൊരുവൻ നന്നായി ആചാരത്തിൽ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ ദർശനം ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ—
സര്വദാ സര്വകാര്യേഷു തേ സമര്ഥാ യശസ്വിനി
യശസ്സുള്ളവളേ, നീ എല്ലായ്പ്പോഴും എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും കഴിവുള്ളവളാണ്.
ഏവം തേ കഥിതോ ദേവി പ്രഭാവഃ പാപനാശനഃ
ദേവിയേ, പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്ന നിന്റെ ശക്തി ഇങ്ങനെ വിവരിച്ചു.
യസ്യ ദര്ശനമാത്രേണ ലോകോഽഭീഷ്ടാനവാപ്നുയാത്
ആളുകൾക്ക് ഒരു കാഴ്ചയാൽ തന്നെ ലോകം ഇഷ്ടമുള്ളതെല്ലാം നേടുന്നു.
നംദനാഖ്യേ വനേ ദേവി സര്വകാമസമന്വിതേ
ദേവിയേ, എല്ലാ ഭോഗങ്ങളും ഉള്ള നന്ദനവനം എന്ന അരണിയിൽ—
ശുകകോകിലചക്രാഹ്വചകോരകുരരാവൃതേ
ശുകൻ, കുയിൽ, ചകോറ, കുരരപക്ഷികൾ നിറഞ്ഞു കിടക്കുന്ന സ്ഥലമാണ്.
തത്രോപവിഷ്ടോ വൃത്രാരിഃ സുരജ്യേഷ്ഠശ്ച സേവിതഃ
അവിടെ, വൃത്രന്റെ ശത്രുവായ ഇന്ദ്രൻ, ദേവന്മാരിൽ പ്രധാനരായവർ ആദരപൂർവ്വം സേവിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
തതോന്യചിത്താ സംജാതാ കിംചിത്സ്മൃത്വാ പ്രമാദതഃ
അപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സ് മറ്റൊന്നിലേക്കു തിരിഞ്ഞു, അല്പം അനാസ്ഥയോടെ എന്തോ ഓർത്ത് അവൾ അലസയായി.
ചുകോപ ച സുരശ്രേഷ്ഠസ്തസ്യാഃ ശാപം ദദൌ കില തസ്മാത്തു മാനുഷേ ലോകേ ഗച്ഛ ത്വം നിഷ്പ്രഭാ സതീ
അപ്പോൾ ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഇന്ദ്രൻ കോപിച്ചു, അവളെ ശപിച്ചു: 'അതിനാൽ നീ മനുഷ്യലോകത്ത് പോകുക, നിന്റെ തേജസ് ഇല്ലാതെ.'
അഥേംദ്രകോപസംക്ഷോഭാത്പതിതാ ഭുവി സാപ്സരാഃ
ഇന്ദ്രന്റെ കോപത്തിൽ വിറെച്ച് ആ അപ്സരസ് ഭൂമിയിൽ വീണു.
കരുണം വിലപംതീ ച കിം മയാ ദുഷ്കൃതം കൃതമ്
വേദനയോടെ അവൾ കരഞ്ഞു: 'ഞാൻ എന്താണ് തെറ്റ് ചെയ്തത്?'
അഥാപ്സരോഗണഃ സര്വഃ സഖീഗണ സമന്വിതഃ തസ്യാഃ ശോകാഗ്നിദാഹേന സംതപ്തോഽപ്സരസാം ഗണഃ
അപ്പോൾ അവളുടെ സഖികളോടൊപ്പം മുഴുവൻ അപ്സരസുകളും ദുഃഖാഗ്നിയിൽ കത്തിപ്പോയി.
സുസുപ്താ പദ്മിനീ സാഭ്രേ യഥാ നൈവ വിരാജതേ 5.2.17.
മേഘം നിറഞ്ഞ ആകാശത്തിൽ ഉറങ്ങുന്ന താമരപൂവ് പോലെ അവളും തേജസ്സില്ലാതെ കാണപ്പെട്ടു.
സഖീഗണൈഃ പരിവൃതാ രംഭാ ദൃഷ്ടാ വരാനനേ
സഖികൾ ചുറ്റും നിന്നപ്പോൾ, വദനസൗന്ദര്യത്തിൽ ശ്രേഷ്ഠയായ രംഭയെ അവർ കണ്ടു.
കസ്മാദപ്സരസഃ സദ്യോ ദൃശ്യംതേ ശോകവിഹ്വലാഃ
എന്തുകൊണ്ടാണ് അപ്സരസുകൾ അപ്രത്യക്ഷമായി ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയതുപോലെ കാണുന്നത്?
പപ്രച്ഛ ച സമാഗത്യ കസ്മാദപ്സരസോ വരാഃ
അവൾ അടുത്ത് വന്ന് ചോദിച്ചു: 'എന്തുകൊണ്ടാണ് ശ്രേഷ്ഠയായ അപ്സരസുകൾ ഇങ്ങനെ?'
വൃത്താംതം കഥയാമാസുസ്താശ്ച തസ്മൈ പുരാതനമ്
അവർക്ക് ആ പഴയ സംഭവങ്ങൾ അവൾക്ക് പറഞ്ഞു.
ഉപായം കഥയാമാസ ഹിതം താസാം പ്രയത്നതഃ
അവർക്കായി നല്ലൊരു മാർഗം വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ അവൻ പറഞ്ഞു.