കൃതപുണ്യാ നരാ ദേവി തേ യാംതി പരമം പദമ്
ദേവി, പുണ്യം നേടിയ മനുഷ്യർ പരമപദം പ്രാപിക്കുന്നു.
തത്പാപം വിലയം യാതി ലിംഗസ്യാസ്യ ച ദര്ശനാത് തത്ക്ഷപയതി ദേവോഽയം ചതുര്ദ്ദശ്യാം സമര്ചിതഃ
ഈ ലിംഗത്തെ ദർശിച്ചാൽ പാപം നശിക്കുന്നു; പ്രത്യേകിച്ച് ചതുര്ദശിയിൽ ഈ ദേവനെ ആരാധിച്ചാൽ ദോഷം അകറ്റപ്പെടുന്നു.
പ്രസംഗാദപി യേ പൂജാം കരിഷ്യംതി വരാനനേ ഐശ്വര്യധര്മമതുലം ദീര്ഘമായുരരോഗതാമ്
മനോഹരമായ മുഖമുള്ളവളേ, യാദൃശ്ചികമായി ആരെങ്കിലും ഈ പൂജ നടത്തുകയാണെങ്കിൽ പോലും, അവർക്കു തുല്യരില്ലാത്ത ഐശ്വര്യവും ധർമ്മവും ദീർഘായുസും രോഗമില്ലായ്മയും ലഭിക്കും.
നിഃസപത്നത്വമതുലം യച്ചാന്യത്തദവാപ്നുയാത്
അവർക്കു എതിരാളികളില്ലാത്ത സ്ഥിതിയും, വേറെയും ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തും ലഭിക്കും.
വിപാപ്മാനോ ഭവിഷ്യംതി ഗണേശാശ്ച മമ പ്രിയേ തേ പശ്യംതി തനും ത്യക്ത്വാ മദീയം ഭവനം പ്രിയമ്
പ്രിയമേ, എന്നോട് ഭക്തിയുള്ള ഗണേശന്മാർ പാപരഹിതരായി, ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച ശേഷം എന്റെ പ്രിയമായ വാസസ്ഥലത്തെ കാണും.
ഏഷ തേ കഥിതോ ദേവി പ്രഭാവഃ പാപനാശനഃ
ദേവിയേ, പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്ന ഈ മഹത്വം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞുതന്നിരിക്കുന്നു.
സര്വപാപഹരം ദേവി സ്വര്ഗമോക്ഷഫലപ്രദമ്
ദേവിയേ, ഇത് എല്ലാ പാപങ്ങളും നീക്കം ചെയ്ത് സ്വർഗ്ഗവും മോക്ഷവും നൽകുന്ന ഫലം നൽകുന്നു.
യദാ ദേവി സമായാതാഃ കൈലാസേ പര്വതോത്തമേ
ദേവിയേ, നീ പരമോന്നതമായ കൈലാസപർവതത്തിൽ എത്തിയപ്പോൾ,
നിമംത്രിതാ വയം യജ്ഞേ സകാംതാഃ സപരിഗ്രഹാഃ
ഞങ്ങളും നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരും അനുചരന്മാരും ചേർന്ന് ആ യജ്ഞത്തിലേക്ക് ക്ഷണിക്കപ്പെട്ടു.
കച്ചിത്സ്മൃതാ വിശാലാക്ഷി കിം വാ താതസ്യ വിസ്മൃതിഃ
വിശാലമായ കണ്ണുള്ളവളേ, നീ അതു ഓർക്കുന്നുണ്ടോ, അല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ പിതാവാണ് മറന്നത്?
താസാം തദ്വചനം ശ്രുത്വാ അവമാ നാത്തദാ ത്വയാ
അവരുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടിട്ടും നീ അന്ന് അപമാനിതയെന്ന് തോന്നിയില്ല.
അഥ താഃ ശോകസംതപ്താ ഗതാ യത്ര പ്രജാപതിഃ
അതിനുശേഷം, ദുഃഖത്തിൽ കത്തിയ അവർ പ്രജാപതിയുടെ അടുക്കൽ പോയി.
തച്ഛുത്വാ ദാരുണം വാക്യം ദക്ഷോ നോവാച കിംചന
അവരുടെ കഠിനമായ വാക്കുകൾ കേട്ടിട്ടും ദക്ഷൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
മയാ ദൃഷ്ടാ യദാ ദേവി ഭൂമൌ പംചത്വമാഗതാ
ദേവിയേ, ഭൂമിയിൽ നീ ജീവൻ വിട്ടുകിടക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടപ്പോൾ—
തേ ഗത്വാഥ ഗണാ രൌദ്രാഃ ശതശോഽഥ സഹസ്രശഃ മുമുചുഃ ശരവര്ഷാണി കുര്വംതോ ഭൈരവാന്രവാന്
പിന്നീട്, നൂറുകണക്കിനും ആയിരക്കണക്കിനും വരുന്ന ഭീകരമായ ഗണങ്ങൾ അമ്പുകൾ മഴപോലെ പ്രക്ഷിപ്തമാക്കി ഭയാനകമായ ചീന്തലുകൾ മുഴക്കി.
തതോ ദേവഗണാഃ സര്വേ വസവഃ സഹ ഭാസ്കരൈഃ 5.2.9.൧
അതിനുശേഷം, എല്ലാ ദേവതകളും വസുക്കളും സൂര്യന്മാരും കൂടി ഒന്നിച്ചു.
യുദ്ധായ ച വിനിഷ്ക്രാംതാ മുമുചുഃ സായകാന്സിതാന് മുമുചുഃ ശരവര്ഷാണി വാരിധാരാ യഥാ ഘനാഃ
അവർ യുദ്ധത്തിനായി പുറപ്പെട്ടു, മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾ പ്രക്ഷിപ്തമാക്കി, മേഘങ്ങൾ മഴ പെയ്യുന്നതുപോലെ അമ്പുകളുടെ മഴയൊഴിച്ചു.
തേഷാം മധ്യേ ഗണോ നാമ വീരഭദ്രോ മഹാബലഃ
അവരുടെ ഇടയിൽ വീരഭദ്രൻ എന്ന മഹാബലശാലിയായ ഒരു ഗണനുണ്ടായിരുന്നു.
സ തു തേന പ്രഹാരേണ വിസംജ്ഞോ നിഷസാദ ഹ
ആ പ്രഹാരത്തിൽ അവൻ ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു ഇരുന്നുവീണു.
സ ഹതഃ സഹസാ തേന ഗജേംദ്രോ ഭേരവാന്രവാന്
അവന്റെ ആകസ്മികമായ പ്രഹാരത്തിൽ ആനകളുടെ അധിപൻ ഭയാനകമായ ചീന്തലുകൾ മുഴക്കി വീണു.
ഏതസ്മിന്നംതരേ ദേവാ കൃതാസ്തേന പരാങ്മുഖാഃ
അവിടെ, ദേവന്മാർ അവനാൽ തോറ്റു തിരിഞ്ഞുപോയി.
തതഃ കോപസമാവിഷ്ടോ വിഷ്ണുര്ദൃഷ്ട്വാ ദിവാലയാന്
അതിനുശേഷം, വിഷ്ണു കോപത്തോടെ ദൈവാലയങ്ങൾ കണ്ടു.
തദാപതത്തു വേഗേന ചക്രം വിഷ്ണോഃ സുദര്ശനമ്
അപ്പോൾ വിഷ്ണുവിന്റെ സുധർശനചക്രം വേഗത്തിൽ പുറത്ത് പാഞ്ഞുപോയി.
തസ്മിംശ്ചക്രേ തദാ ഗ്രസ്തേ ഹ്യമോഘേ ദൈത്യസൂദനേ
അപ്പോഴത്, ദാനവന്മാരെ സംഹരിക്കുന്ന, അപ്രമാദിയായ ആ ചക്രം പിടിക്കപ്പെട്ടു.
ഗൃഹീത്വാ പാദയോര്ഭൂമൌ നിജഘാനാതിദൂരതഃ
അവനെ കാലുകളിൽ പിടിച്ച് ദൂരത്തേക്ക് ശക്തിയായി നിലത്ത് ഇടിച്ചു.
രുധിരോദ്ഗാരസംയുക്തം വക്ത്രാത്തച്ച വിനിര്ഗതമ് ന തു പംചത്വമാപന്നോ ഗദയാ താഡിതോഽപി സഃ ।। 5.2.9.
രക്തവും ശ്ലേഷ്മവും കലർന്നത് അവന്റെ വായിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു, എന്നാൽ ഗദയാൽ അടിക്കപ്പെട്ടിട്ടും അവൻ മരിച്ചില്ല.
തതസ്തു പ്രമഥാഃ സര്വേ വിഷ്ണുവീര്യബലാര്ദ്ദിതാഃ
അതിനുശേഷം, വിഷ്ണുവിന്റെ ശക്തിയാൽ പ്രമഥന്മാർ എല്ലാവരും കീഴടക്കപ്പെട്ടു.
മാം ദൃഷ്ട്വാ ശൂലഹസ്തം തു വിഷ്ണുശ്ചാംതരധീയത
എനിക്ക് ത്രിശൂലം കൈയിൽ കാണുമ്പോൾ വിഷ്ണു അപ്രത്യക്ഷനായി.
മത്തസ്ത്രാസപരീതാത്മാ തതശ്ചാദര്ശനം ഗതഃ
എന്നെ കണ്ടു ഭയത്തിൽ ആകുലനായി, അവൻ കാണാതായി.
മയാ നിരൂപിതോ ദേവി സ്വര്ഗദ്വാരേ ഗണസ്തദാ
ദേവി, ആ സമയത്ത് ഞാൻ സ്വർഗ്ഗദ്വാരത്തിൽ സൈന്യത്തെ നിലനിർത്തി.