ജീര്ണകംഥാവൃതോ ദേവി മുംഡഃ ഖട്വാംഗധാരകഃ കപാലം ച കരേ കൃത്വാ കപാലകൃതഭൂഷണഃ
പഴയ വസ്ത്രം ധരിച്ച്, തലമുടി ഇല്ലാതെ, ഖട്വാംഗം കൈയിൽ പിടിച്ച്, കൈയിൽ കപാലം വെച്ച്, കപാലം കൊണ്ടുള്ള അലങ്കാരങ്ങൾ ധരിച്ച്,
ബ്രാഹ്മണാശ്ച തതഃ ക്രുദ്ധാ ദൃഷ്ട്വാ മാം ജാല്മരൂപിണമ്
അപ്പോൾ ബ്രാഹ്മണർ, ഭിക്ഷാടന രൂപത്തിൽ എന്നെ കണ്ടു കോപത്തോടെ,
അസകൃത്പാപപാപേതി ഗച്ഛഗച്ഛ വിഡംബിതാഃ
പുനഃപുനഃ 'പാപി, പോകൂ, പോകൂ' എന്നിങ്ങനെ പരിഹസിച്ചു.
അകപാലാനി ശൌചാനി ഇതി വേദേഷു ഗീയതേ
കപാലമില്ലാത്തവരാണ് ശുദ്ധരെന്ന് വേദങ്ങളിൽ പാടപ്പെടുന്നു.
മയാ പ്രോക്താസ്തു തേ വിപ്രാഃ ശ്രൂയതാം ദ്വിജസത്തമാഃ
ഞാൻ ആ ബ്രാഹ്മണരോട് പറഞ്ഞു: 'ശ്രദ്ധിക്കൂ, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ.'
കര്ത്തവ്യാ ച ദയാ സദ്ഭിഃ സര്വദാ സര്വദേഹിനാമ്
സദാചാരികൾ എല്ലാ ജീവികൾക്കും എപ്പോഴും ദയ കാണിക്കണം.
അഹം കാപാലികോ വിപ്രോ ഭസ്മഭൂഷിതവിഗ്രഹഃ 5.2.8.
ഞാൻ ഒരു ബ്രാഹ്മണ സന്യാസിയാണ്, ശരീരത്തിൽ ചാരധാരണം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.
ആരാധയാമി സതതം മഹാദേവം ജഗത്പതിമ്
ഞാൻ എല്ലായ്പ്പോഴും ലോകനാഥനായ മഹാദേവനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കുന്നു.
അഘഘ്നം വിശ്രുതം ലോകേ പ്രാരബ്ധം ഹി മയാ ദ്വിജാഃ
പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്ന പ്രശസ്തമായ യജ്ഞം ഞാൻ ആരംഭിച്ചിരിക്കുന്നു, ദ്വിജന്മാരേ.
മദീയം വചനം ശ്രുത്വാ തൈഃ പ്രോക്തം ദ്വിജസത്തമൈഃ
എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, ആ മഹാനായ ബ്രാഹ്മണന്മാർ അങ്ങനെ പ്രഖ്യാപിച്ചു.
കപാലൈര്ഭൂഷിതോ നിംദ്യോ വിശേഷേണ തു വിപ്രഹഃ
കപാലങ്ങൾ ധരിച്ച ബ്രാഹ്മണനെ പ്രത്യേകിച്ച് അപമാനിക്കപ്പെടുന്നു.
യസ്മിന്യജ്ഞേ സമായാതാ ആദിത്യാ വസവസ്തഥാ
ആ യജ്ഞത്തിൽ ആദിത്യന്മാരും വസുക്കളും ഒന്നിച്ചു ചേർന്നു.
ബ്രഹ്മാ വിഷ്ണുഃ സഹസ്രാക്ഷോ വരുണോ വായുരേവ ച
ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും ആയിരം കണ്ണുള്ള ഇന്ദ്രനും വരുണനും വായുവും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
സുപര്ണാ ഗിരയോ നാഗാഃ സര്വേ ചാകാരിതാഃ ക്രതൌ
ഗരുഡനും പർവതങ്ങളും സർപ്പങ്ങളും എല്ലാം ആ യജ്ഞത്തിലേക്ക് വിളിക്കപ്പെട്ടു.
ബ്രഹ്മര്ഷയോ മഹാഭാഗാസ്തഥാ ദേവര്ഷയോഽമലാഃ
മഹത്വമുള്ള ബ്രഹ്മർഷികളും വിശുദ്ധരായ ദേവർഷികളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അപവിത്രമിതി ജ്ഞാത്വാ കഥം ത്വം വക്തുമര്ഹസി
ഇത് അശുദ്ധമാണെന്ന് അറിയുമ്പോൾ, നീ എങ്ങനെ ഇങ്ങനെ പറയാൻ കഴിയും?
ഇത്യുക്തോഽഹം യദാ വിപ്രൈര്മയാ പ്രോക്തം വചസ്തദാ 5.2.8.
ബ്രാഹ്മണന്മാർ ഇങ്ങനെ എന്നോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഞാൻ അപ്പോൾ ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
ഇത്യുക്തേ വചനേ ദേവി താഡിതോഽഹം ഭൃശം തദാ
ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ദേവി, അന്നേരം ഞാൻ ശക്തമായി അടിക്കപ്പെട്ടു.
അഥ പ്രഹസ്യ തത്ക്ഷിപ്ത്വാ താം വേദിം ദര്ഭസംസ്തൃതാമ്
അതിനുശേഷം ഞാൻ ചിരിക്കയോടെ ആ ദർഭം വിരിച്ച യജ്ഞവേദി മാറ്റി വച്ചു.
മയി നഷ്ടേ കപാലം തത്ക്ഷിപ്തം മംഡപബാഹ്യതഃ
എനിക്ക് അവിടെ ഇല്ലാതായപ്പോൾ, ആ കപാലം മണ്ടപത്തിന് പുറത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു.
ഏവം ശതസഹസ്രാണി പ്രയുതാന്യര്ബുദാനി ച
ഇങ്ങനെ നൂറുകണക്കിന് ആയിരങ്ങൾ, ലക്ഷങ്ങൾ, കോടികൾ സംഭവിച്ചു.
അഥാഹുര്ജ്ഞാനിനഃ സര്വേ നേദമന്യസ്യ ചേഷ്ടിതമ്
അപ്പോൾ എല്ലാ ജ്ഞാനികളും പറഞ്ഞു: 'ഇത് മറ്റാരുടെയും പ്രവർത്തിയല്ല.'
തതോഽഹം വിവിധൈഃ സ്തോത്രൈഃ സ്തുതോ വിപ്രൈഃ പൃഥക്പൃഥക്
അതിനുശേഷം, ബ്രാഹ്മണന്മാർ വിവിധസ്തുതികൾ കൊണ്ട് എന്നെ വേർ വേറെയായി പുകഴ്ത്തി.
അഹം തുഷ്ടസ്തദാ ദേവി ദ്വിജാനാമനുകംപയാ
അപ്പോൾ ദേവി, ബ്രാഹ്മണന്മാരോടുള്ള കരുണകൊണ്ട് ഞാൻ സന്തോഷിച്ചു.
തദാ തേ ബ്രാഹ്മണാഃ പ്രോചുര്യദജ്ഞാനാദ്വധസ്തവ
അപ്പോൾ ആ ബ്രാഹ്മണന്മാർ പറഞ്ഞു: അജ്ഞാനത്താൽ നിന്നെ കൊല്ലേണ്ടിവന്നതാണെന്ന്.
ബ്രഹ്മഹത്യാവിനാശായ പ്രസാദം കുരു നഃ പ്രഭോ
പ്രഭോ, ബ്രാഹ്മണഹത്യയുടെ പാപം നശിപ്പാൻ ഞങ്ങൾക്കു ദയ കാണിക്കണമേ.
ദ്വിജാനാം ച തദാ തേഷാമഗ്രേ കഥിതവാനിദമ് 5.2.8.
അപ്പോൾ ആ ദ്വിജന്മാരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ നീ ഇവർക്ക് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
അനാദിലിംഗം തത്രാസീച്ഛന്നം കാലവിപര്യയേ
അവിടെ ആദിമമായ ഒരു ലിംഗം കാലചക്രം മറിഞ്ഞതുകൊണ്ട് മറഞ്ഞുകിടന്നിരുന്നു.
കൃതാ മയാപി വിപ്രേംദ്രാ ബ്രഹ്മഹത്യാ സ്വയം പുരാ
ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ഞാൻ തന്നെ ഒരിക്കൽ ബ്രാഹ്മണഹത്യ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
ബ്രഹ്മഹത്യാ തതോ ജാതാ മമാതീവ സുദുഃസഹാ
അതിനാൽ അത്യന്തം സഹിക്കാനാവാത്ത ബ്രാഹ്മണഹത്യാപാപം എന്നിൽ ഉദിച്ചു.