യഥാ സംനിധിമാത്രേണ ഗംധഃ ക്ഷോഭായ ജായതേ അനാദിഃ കഥ്യതേ ദേവോ ജഗത്കാരണതത്പരമ്
സാന്നിധ്യം മാത്രം കൊണ്ടു സുഗന്ധം ഉണരുന്നതുപോലെ, ദൈവം ആദിയില്ലാത്തതും ലോകകാരണമാകുന്നതുമാണ് എന്ന് പറയുന്നു.
പ്രധാനം ക്ഷോഭ്യമാണം തു തേന ലിംഗേന പാര്വതി
പ്രധാനത്വം ഉണരുമ്പോൾ, പാർവതിയേ, അതു ലിംഗം കൊണ്ടാണ്.
യസ്മിന്നംഡേ ജഗത്സര്വം സദേവാസുരമാനുഷമ്
ആണ്ഡത്തിൽ ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും മനുഷ്യരും ഉൾപ്പെടെ മുഴുവൻ ലോകവും ഉണ്ട്.
സ ഏവ ക്ഷോഭകഃ പൂര്വം സ ക്ഷോഭ്യഃ പൃഥിവീപതിഃ
അവനാണ് മുമ്പ് ഉണർത്തിയവനും ഉണരുന്നവനും, ഭൂമിയുടെ അധിപനേ.
ഉത്പന്നഃ സ ജഗന്നാഥോ നിര്ഗുണോഽപി രജോഗുണഃ
ലോകനാഥൻ ജനിച്ചു; ഗുണങ്ങളില്ലാത്തവൻ ആയിരുന്നെങ്കിലും, രാജോഗുണം ഏറ്റെടുത്തു.
ബ്രഹ്മത്വേ സൃജതേ ലോകാംസ്തതഃ സത്ത്വാതിരേകതഃ
ബ്രഹ്മാവിന്റെ നിലയിൽ അവൻ ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു; പിന്നീട് സത്ത്വഗുണം അധികം വന്നപ്പോൾ,
തതസ്തമോഗുണോദ്ഭിന്നോ രുദ്രത്വേനാഖിലം ജഗത് 5.2.5.
തുടർന്ന് തമോഗുണത്തിൽ നിന്ന് ഉദ്ഭവിച്ച്, രുദ്രനായി, മുഴുവൻ ലോകവും സംഹരിക്കുന്നു.
യഥാ പ്രാഗ്വാപകഃ ക്ഷേത്രീ പാലകോ ലാവകസ്തഥാ
പഴയകാലത്ത് വെള്ളം പകരുന്നവനും കൃഷിയിടം കൃഷി ചെയ്യുന്നവനും കാവൽക്കാരനും വിളവെടുപ്പുകാരനുമാണ് പോലെ,
ബ്രഹ്മത്വേ സൃജതേ ലോകാനുദ്രത്വേ സംഹരത്യപി
ബ്രഹ്മാവിന്റെ നിലയിൽ അവൻ ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു; രുദ്രനായി അവൻ അവയെ സംഹരിക്കുന്നു.
രജോ ബ്രഹ്മാ തമോ രുദ്രഃ സത്ത്വം വിഷ്ണുര്ജഗത്പതിഃ
രാജോഗുണം ബ്രഹ്മാവാണ്, തമോഗുണം രുദ്രനാണ്, സത്ത്വഗുണം ലോകാധിപനായ വിഷ്ണുവാണ്.
കല്പേ കല്പേ ഹ്യനാദിസ്തു ഗീയതേ ത്രിദശൈഃ സദാ
ഓരോ സൃഷ്ടികാലത്തിലും ആദ്യം മുതൽ ദേവന്മാർ ഇതിനെ എന്നും പാടുന്നു.
നാമ പ്രാപ്തം വിശാലാക്ഷി മഹാകാലവനം സദാ
വിസാലമായ കണ്ണുള്ളവളേ, ഇതിന് എപ്പോഴും 'മഹാകാലവനം' എന്ന പേരാണ് ലഭിച്ചിരിക്കുന്നത്.
അഹം ജ്യായാനഹം ജ്യായാന്കല്പാദൌ സൃഷ്ടികാരണാത്
സൃഷ്ടിയുടെ തുടക്കത്തിൽ സൃഷ്ടിയുടെ കാരണമായതിനാൽ ഞാൻ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയവൻ, ഏറ്റവും വലിയവൻ.
മഹാകാലവനേ ലിംഗം കല്പേശ്വരേതി സംജ്ഞകമ് ഭവിഷ്യതി ന സംദേഹോ ന വാദഃ ക്രിയതാ മിതി
മഹാകാലവനത്തിൽ ആ ലിംഗം 'കല്പേശ്വരൻ' എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടും; ഇതിൽ സംശയമോ വാദമോ ഇല്ല.
തതോ ദേവി ഗതോ ബ്രഹ്മാ ഊര്ദ്ധ്വലോകമനംതകമ്
അതിനു ശേഷം, ദേവിയേ, ബ്രഹ്മാവ് അനന്തമായ മുകളിലുള്ള ലോകങ്ങളിലേക്ക് പോയി.
നാദിര്ദൃഷ്ടോ ന ചാംതശ്ച ബ്രഹ്മണാ കേശവേന തു
ആദിയും അവസാനവും ബ്രഹ്മാവിനും കെശവനും കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
വേദോക്തസൂക്തൈര്വിവിധൈരഭിനംദ്യ പുരഃസ്ഥിതൌ 5.2.5.
വേദങ്ങളിൽ പറയുന്ന പല സ്തുതികളാലും അവർ മുന്നിൽ നില്ക്കുന്നവനെ സ്തുതിച്ചു.
തസ്മാദനാദികല്പോഽയമദ്യപ്രഭൃതി ഭൂതലേ
അതിനാൽ, ഇന്നുമുതൽ ഭൂമിയിൽ ഇത് അനാദിയായ കല്പമാണ്.
പഞ്ചപാതകസംയുക്തോ യോ മര്ത്യോ ദുഷ്ടമാനസഃ
അഞ്ചു വലിയ പാപങ്ങളുമായി ചേർന്ന ദുഷ്ടചിത്തമുള്ള മനുഷ്യൻ—
ശിവമസ്തു സദാ തേഷാം യേഷാം ത്വം ദര്ശനം ഗതഃ
നീ ദർശനം നൽകിയവർക്കെല്ലാവർക്കും എന്നും ശിവം ഉണ്ടാകട്ടെ.
സര്വതീര്ഥാഭിഷേകൈസ്തു യത്പുണ്യം പ്രാപ്യതേ നരൈഃ
സകല തീർത്ഥങ്ങളിലും സ്നാനം ചെയ്താൽ മനുഷ്യർക്ക് ലഭിക്കുന്ന പുണ്യം—
താവത്പതംതി സംസാരേ സുഖദുഃഖസമാകുലേ
അവർ സന്തോഷവും ദുഃഖവും നിറഞ്ഞ ഈ ലോകത്തിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും വീഴുന്നു.
യദാ പാപക്ഷയഃ പുംസാം തദാ ത്വദ്ദര്ശനം ഭവേത്
മനുഷ്യരുടെ പാപങ്ങൾ നശിക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ് നിന്റെ ദർശനം ലഭിക്കുന്നത്.
ബ്രഹ്മഹാ വാ സുരാപോ വാ സ്തേയീ ച ഗുരുതല്പഗഃ സോഽപി യാതി പരം സ്ഥാനം പുനരാവൃത്തിവര്ജിതമ്
ബ്രഹ്മഹത്യ, മദ്യം കുടിയ്ക്കൽ, മോഷണം, ഗുരുവിന്റെ ഭാര്യയെ സമീപിക്കൽ എന്നിവ ചെയ്തവനും പുനർജന്മമില്ലാത്ത പരമാവസ്ഥയിലേക്ക് എത്തും.
യത്ഫലം ചാശ്വമേധേന രാജസൂയേന യത്ഫലമ്
അശ്വമേധയാഗത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന ഫലവും രാജസൂയയാഗത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന ഫലവും—
തേ നരാഃ പശവോ ലോകേ തേഷാം ജന്മ നിരര്ഥകമ്
അവ മനുഷ്യർ ഈ ലോകത്ത് മൃഗങ്ങൾ പോലെയാണ്; അവരുടെ ജനനം വ്യർത്ഥമാണ്.
ഇത്യുക്ത്വാ കേശവോ ദേവോ ബ്രഹ്മാ ചൈവ വരാനനേ 5.2.5.
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ദേവനായ കെശവനും ബ്രഹ്മാവും, മനോഹരമുഖിയായവളേ—
ഏഷ തേ കഥിതോ ദേവി പ്രഭാവഃ പാപനാശനഃ
ദേവിയേ, പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്ന ഈ മഹത്വം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു.
യസ്യ ദര്ശനമാത്രേണ ധനവാനിഹ ജായതേ
അവനെ ഒരിക്കൽ കാണുമ്പോൾ തന്നെ ഇവിടെ ധനം ലഭിക്കുന്നു.
പുരാ സാര്ദ്ധം ത്വയാ ദേവി ക്രീഡതോ മമ മംദിരേ
ദേവി, ഒരിക്കൽ നീ എന്റെ അരമനയിൽ എന്നോടൊപ്പം കളിച്ചിരുന്നപ്പോൾ,