തതഃ പ്രവ്യഥിതാ ദേവാസ്തഥാ സര്വേ മഹര്ഷയഃ
അതിനുശേഷം ദേവന്മാരും മഹർഷിമാരും എല്ലാം വലിയ ദുഃഖത്തിൽ ആകുന്നു.
തതഃ കായോഽഭവത്സദ്യഃ സര്വേഷാം പുരതസ്തദാ
അപ്പോൾ അപ്രതീക്ഷിതമായി എല്ലാവർക്കുമുമുമ്പിൽ ഒരു ശരീരം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
തസ്മാത്കൃത്യാ സമുത്പന്നാ ദിവ്യാ കമലലോചനാ
ആ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് കമലനയനിയായ ദിവ്യസ്ത്രി ഉദിച്ചുവന്നു.
സാബ്രവീത്ത്രിദശാന്സര്വാന്കസ്മാത്സൃഷ്ടാ ഹ്യഹം സുരാഃ 5.2.4.
അവൾ എല്ലാ ദേവന്മാരോടും പറഞ്ഞു: 'ദേവന്മാരേ, എനിക്ക് എന്തിനാണ് സൃഷ്ടി ലഭിച്ചത്?'
തതസ്തു ത്രിദശാഃ സര്വേ ശ്രുത്വാ തസ്യാഃ ശുഭാ ഗിരഃ
അവളുടെ ശുഭമായ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എല്ലാ ദേവന്മാരും
ശ്രുത്വാ ജഹാസ സാ ദേവീ സാട്ടഹാസം മുഹുര് മുഹുഃ
അത് കേട്ടപ്പോൾ ആ ദേവി വീണ്ടും വീണ്ടും വലിയ ചിരിയോടെ ചിരിച്ചു.
പാശാംകുശധരാ രൌദ്രാ ജ്വാലാമാലാവൃതാനനാഃ
പാശവും അങ്കുശവും പിടിച്ചുള്ള ഭയങ്കരികളാണ്, അവരുടെ മുഖം അഗ്നിജ്വാലകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ഗതാഃ സര്വാ മഹാദേവി യത്ര വജ്രോ മഹാസുരഃ
അവരൊക്കെയും മഹാദേവി, മഹാശക്തിയുള്ള വജ്രൻ എവിടെയുണ്ടോ അവിടേക്കാണ് പോയത്.
ശസ്ത്രാസ്ത്രൈര്ബഹുധാ മുക്തൈര്വ്യാപ്തം ചൈവ ദിഗംതരമ്
അനവധി ആയുധങ്ങളും അസ്ത്രങ്ങളും എവിടെയും പ്രയോഗിക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ട് ദിശകളുടെ അറ്റങ്ങൾ മുഴുവൻ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
തതഃ പ്രവവൃതേ യുദ്ധം തയാ ദേവ്യാ സുരദ്വിഷാമ് പരാങ്മുഖം ബലം ദൃഷ്ട്വാ വജ്രോ മായാമഥാസൃജത്
അപ്പോൾ ആ ദേവി ദേവന്മാരുടെ ശത്രുക്കളെതിരെ യുദ്ധം തുടങ്ങി; തന്റെ സൈന്യം പിൻവാങ്ങുന്നത് കണ്ട വജ്രൻ മായാജാലം പ്രയോഗിച്ചു.
താമസീംനാമ ദുഃസാധ്യാം യയാ മുഹ്യതി കന്യകാഃ
അവൻ ജയിക്കാൻ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള, കന്യകൾക്ക് മനസ്സു കുഴപ്പമുണ്ടാക്കുന്ന താമസികമായ മായാജാലം സൃഷ്ടിച്ചു.
തമോഭൂതേ തതസ്തസ്മിന്സാ ദേവീ ഭയവിഹ്വലാ
അവിടെ ഇരുണ്ടതോടെ, ആ ദേവിക്ക് ഭയം നിറഞ്ഞു.
കപാലവാന്ഹരോ യത്ര ലിംഗാകാരേണ സംസ്ഥിതഃ
അവിടെ, കപാലം പിടിച്ച ഹരൻ ലിംഗരൂപത്തിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്നു.
വജ്രോഽപി ത്രിദശാഞ്ജ്ഞാത്വാ ദേവ്യാ സാര്ദ്ധമഥോപി(ഷി?)താന് 5.2.4.
വജ്രനും ദേവികളും ദേവിയുമൊക്കെ തോറ്റുവെന്ന് അറിഞ്ഞു, പിന്നെ...
മഹാകാലവനേ ദിവ്യേ രഥകോടിശതൈര്വൃതഃ
മഹാകാലവനത്തിൽ, ലക്ഷക്കണക്കിന് രഥങ്ങൾ ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരുന്നു.
അദ്യ ദേവാന്ഹനിഷ്യാമി തയാ സാകം സുദുഷ്ടയാ
ഇന്ന് ഞാൻ ദേവന്മാരെയും ആ ദുഷ്ട ദേവിയെയും കൂടെ കൊല്ലും.
ഏതസ്മിന്നംതരേ കാലേ നാരദോ മുനിസത്തമഃ
അതു സമയത്താണ് മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ നാരദൻ എത്തിയത്.
കഥയാമാസ ദേവനാം വജ്രാദ്ദേവപരാഭവമ്
വജ്രന്റെ കൈയ്യിൽ ദേവന്മാർ തോറ്റുവെന്ന് അവൻ ദേവന്മാരോട് പറഞ്ഞു.
മഹാകാലവനേ ദേവ താഡിതാസ്ത്ത്രിദശാഃ പ്രഭോ
മഹാകാലവനത്തിൽ, പ്രഭോ, ദേവന്മാർ പരാജയപ്പെട്ടു.
നാരദസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ തതോഽഹം പരമേശ്വരി
നാരദന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം, പരമേശ്വരി, ഞാൻ...
സര്പൈര്ലസദ്ഭിരത്യുഗ്രൈര്ഭീഷണൈര്ഗണസംവൃതഃ
ഭയങ്കരവും ഭീഷണവുമായ അനേകം പാമ്പുകൾ ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരുന്നു.
മഹാകാലവനം രുദ്ധം സമംതാദസുരേണ തു
മഹാകാലവനം അസുരൻ എല്ലാ ദിശകളിലും വളഞ്ഞു നിർത്തിയിരുന്നു.
തദാഗത്യ മയാ താഡ്യ രൌദ്രം ഡമരുകം തഥാ
അപ്പോൾ ഞാൻ എത്തി, ഭയങ്കരമായ ഡമരുവും അടിച്ചു.
ഡമരുകസ്യ നാദേന ഹ്യുത്ഥിതം ലിംഗമുത്തമമ് 5.2.4.
ഡമരുവിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ അത്യുത്തമമായ ലിംഗം ഉയർന്നു.
തസ്യ ലിംഗസ്യ ച തദാ മഹാജ്വാലാ വിനിര്ഗതാ
അപ്പോൾ ആ ലിംഗത്തിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ ജ്വാല പുറത്ത് വന്നു.
ലിംഗസ്യാന്യപ്രദേശാത്തു വായുഃ സമഭവന്മഹാന്
ലിംഗത്തിന്റെ മറ്റൊരു ഭാഗത്ത് നിന്ന് ശക്തമായ കാറ്റ് ഉദിച്ചു.
തേജോജ്വാലാസമൂഹേന വാതേന പ്രേരിതേന ച
ആ കാറ്റ് കൊണ്ട് ഉണർത്തപ്പെട്ട പ്രകാശജ്വാലകൾ എല്ലാടും പടർന്നു.
തതോ ദേവഗണാഃ സര്വേ ഹര്ഷനിര്ഭരമാനസാഃ
അതിനുശേഷം എല്ലാ ദേവതകളും ഹർഷത്തോടെ മനസ്സു നിറഞ്ഞു.
അസ്യ ദേവസ്യ മാഹാത്മ്യാദ്ദഗ്ധോ വജ്രോ മഹാബലഃ ഖ്യാതിം യാസ്യതി ലോകേസ്മിന്സര്വകാമഫലപ്രദഃ
ഈ ദേവന്റെ മഹത്വം കൊണ്ടു മഹാബലശാലിയായ വജ്രം ദഹിക്കപ്പെട്ടു; ഈ ലോകത്ത് അതിന് എല്ലാ ആഗ്രഹഫലങ്ങളും നൽകുന്നവനെന്നു പ്രശസ്തി ലഭിക്കും.
ഡമരുകസ്യ തു നാദേന ജാതോ യസ്മാന്മഹീതലേ
ഡമരുവിന്റെ ശബ്ദം ഭൂമിയിൽ ഉയർന്നതുകൊണ്ടാണ് ഇത് സംഭവിച്ചത്.