ത്വത്പാദപംകജേ ഭൂയാദ്ഭക്തിര്മേഽവിചലാ സദാ
നിന്റെ പാദപങ്കജങ്ങളിൽ എന്റെ ഭക്തി എപ്പോഴും അചഞ്ചലമായിരിക്കും.
വരമേനം പ്രയച്ഛാശു യദി തുഷ്ടോ മഹേശ്വരഃ
നീ സന്തോഷിച്ചാൽ, മഹേശ്വരാ, ഈ വരം ദയവായി ഉടൻ നൽകണമേ.
യേ ച ത്വാം മാനവാ ദേവ പശ്യംതി പരമേശ്വര
പരമേശ്വരാ, നിന്നെ കാണുന്ന മനുഷ്യർ—
ഢുംഢസ്യ ഭാഷിതം ശ്രുത്വാ ലിംഗേനോക്തം യശസ്വിനി തേ ഭവിഷ്യംതി സതതം സദാ പാതകവര്ജിതാഃ
ഡുണ്ടയുടെ വാക്കുകൾ ലിംഗം മുഖേന കേട്ടവർ, മഹത്വമുള്ളവളേ, അവർ എപ്പോഴും വലിയ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതരാകും.
ലപ്സ്യംതി തേ പരാന്കാമാന്ഭവിഷ്യംതി ഗണോത്തമാഃ
അവർ പരമമായ ആഗ്രഹങ്ങൾ നേടും, ഗണങ്ങളിൽ ശ്രേഷ്ഠരാകും.
ഏവം ലബ്ധവരോ ഢുംഢഃ പ്രാംജലിഃ പുനരബ്രവീത്
അങ്ങനെ വരം ലഭിച്ച ഡുണ്ടൻ കയ്യുകൾ കൂട്ടി വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
ഏവമസ്ത്വിതി ലിംഗേന പ്രോക്തം തുഷ്ടേന പാര്വതി
പാർവതി, സന്തോഷത്തോടെ ലിംഗം പറഞ്ഞു: 'അങ്ങനെയാകട്ടെ.'
യസ്യ ദര്ശനമാത്രേണ സദാ സിദ്ധിര്ഭവേന്നൃണാമ്।। 5.2.3.
ആ ലിംഗത്തെ കാണുന്നവർക്കു മാത്രം സിദ്ധി എപ്പോഴും ലഭിക്കും.
ഭക്ത്യാ യേ പൂജയിഷ്യംതി ദേവം ഢുംഢേശ്വരം പരമ്
ആർ ഭക്തിയോടെ ḍhuṃḍheśvara എന്ന പരമദേവനെ ആരാധിച്ചാൽ,
സ ഏവ സുകൃതീ ലോകേ സ ഏവ മമ വല്ലഭഃ
അവനാണ് ലോകത്തിൽ സത്പുരുഷൻ, അവനാണ് എനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയൻ.
രാജസൂയശതേനൈവ യത്പുണ്യം ച ഭവിഷ്യതി
നൂറ് രാജസൂയ യാഗങ്ങളിൽ നിന്നു ലഭിക്കുന്ന പുണ്യം,
മാനസം വാചികം വാപി കായികം ഗുഹ്യസംഭവമ് തത്സര്വം യാസ്യതി ക്ഷിപ്രം ഢുംഢേശ്വരസ്യ ദര്ശനാത്
മനസ്സിലോ, വാക്കിലോ, ശരീരത്തിലോ, രഹസ്യമായോ ഉണ്ടാകുന്ന എല്ലാ പാപങ്ങളും ḍhuṃḍheśvaraനെ ദർശിച്ചാൽ ഉടൻ അകന്നു പോകും.
ഇത്യുക്തസ്തു മയാ ദേവി സ ഢുംഢോ ഗണനായകഃ രേജേ ച ഗണപൈഃ സാര്ദ്ധം മമാഭീഷ്ടതരോഽഭവത്
ഇങ്ങനെ ഞാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ദേവി, ആ ḍhuṃḍha എന്ന ഗണനായകൻ ഗണങ്ങളോടൊപ്പം പ്രകാശിച്ചു, എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടമായവനായി.
ഏഷ തേ കഥിതോ ദേവി പ്രഭാവഃ പാപനാശനഃ
ദേവി, പാപങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്ന ഈ മഹത്വം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു.
ശ്രീമഹാദേവ ഉവാച ദൃഷ്ടേ യസ്മിഞ്ജഗന്നാഥേ യാതി പാപം ച സംക്ഷയമ്
ശ്രീമഹാദേവൻ പറഞ്ഞു: ലോകനാഥനെ ദർശിച്ചാൽ പാപം നശിക്കുന്നു.
പുരാ വൈവസ്വതേ കല്പേ രുരുര്നാമ മഹാസുരഃ ബഭൂവ സുമഹാകായസ്തീക്ഷ്ണദംഷ്ട്രോ ഭയംകരഃ
വൈവസ്വത കല്പത്തിൽ, രുരു എന്ന മഹാസുരൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; വലിപ്പംകൊണ്ടും ഭയാനകമായ കുരുതികളാലും ഭയപ്പെടുത്തുന്നവൻ.
തേന ദേവാഃ സ്വാധികാരാച്ചാലിതാസ്ത്രിദശാല യാത്
അവൻ കാരണം ദേവന്മാർ തങ്ങളുടെ സ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്ന് അകലുകയും അമരലോകം വിട്ടുപോകുകയും ചെയ്തു.
തതോ നീതം ധനം തേഷാം ബ്രഹ്മാണം തേ തതോ യയുഃ
അപ്പോൾ അവരുടെ ധനം എടുത്തു, അവർ ബ്രഹ്മാവിനോടു പോയി.
ജ്ഞാത്വാവധ്യം സുരൈഃ സാര്ധം സര്വൈഃ സോഽഥമഹാ ബലഃ താഞ്ജഘാന സ ദുഷ്ടാത്മാ യേ ചാന്യേ ധര്മചാരിണഃ
അവനെ ദേവന്മാർ അടിക്കാനാവില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞ്, ആ മഹാബലശാലി, ദുഷ്ടഹൃദയൻ, ധർമ്മത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നവരെയും മറ്റുള്ളവരെയും കൊല്ലുകയായിരുന്നു.
നിഃസ്വാധ്യായവഷട്കാരം തദാസീദ്ധരണീത തലമ്
അന്നേ സമയം ഭൂമിയിൽ വേദപാരായണവും യാഗശബ്ദവും ഇല്ലാതായി.
തതഃ പ്രവ്യഥിതാ ദേവാസ്തഥാ സര്വേ മഹര്ഷയഃ
അതിനുശേഷം ദേവന്മാരും മഹർഷിമാരും എല്ലാം വലിയ ദുഃഖത്തിൽ ആകുന്നു.
തതഃ കായോഽഭവത്സദ്യഃ സര്വേഷാം പുരതസ്തദാ
അപ്പോൾ അപ്രതീക്ഷിതമായി എല്ലാവർക്കുമുമുമ്പിൽ ഒരു ശരീരം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
തസ്മാത്കൃത്യാ സമുത്പന്നാ ദിവ്യാ കമലലോചനാ
ആ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് കമലനയനിയായ ദിവ്യസ്ത്രി ഉദിച്ചുവന്നു.
സാബ്രവീത്ത്രിദശാന്സര്വാന്കസ്മാത്സൃഷ്ടാ ഹ്യഹം സുരാഃ 5.2.4.
അവൾ എല്ലാ ദേവന്മാരോടും പറഞ്ഞു: 'ദേവന്മാരേ, എനിക്ക് എന്തിനാണ് സൃഷ്ടി ലഭിച്ചത്?'
തതസ്തു ത്രിദശാഃ സര്വേ ശ്രുത്വാ തസ്യാഃ ശുഭാ ഗിരഃ
അവളുടെ ശുഭമായ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എല്ലാ ദേവന്മാരും
ശ്രുത്വാ ജഹാസ സാ ദേവീ സാട്ടഹാസം മുഹുര് മുഹുഃ
അത് കേട്ടപ്പോൾ ആ ദേവി വീണ്ടും വീണ്ടും വലിയ ചിരിയോടെ ചിരിച്ചു.
പാശാംകുശധരാ രൌദ്രാ ജ്വാലാമാലാവൃതാനനാഃ
പാശവും അങ്കുശവും പിടിച്ചുള്ള ഭയങ്കരികളാണ്, അവരുടെ മുഖം അഗ്നിജ്വാലകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ഗതാഃ സര്വാ മഹാദേവി യത്ര വജ്രോ മഹാസുരഃ
അവരൊക്കെയും മഹാദേവി, മഹാശക്തിയുള്ള വജ്രൻ എവിടെയുണ്ടോ അവിടേക്കാണ് പോയത്.
ശസ്ത്രാസ്ത്രൈര്ബഹുധാ മുക്തൈര്വ്യാപ്തം ചൈവ ദിഗംതരമ്
അനവധി ആയുധങ്ങളും അസ്ത്രങ്ങളും എവിടെയും പ്രയോഗിക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ട് ദിശകളുടെ അറ്റങ്ങൾ മുഴുവൻ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
തതഃ പ്രവവൃതേ യുദ്ധം തയാ ദേവ്യാ സുരദ്വിഷാമ് പരാങ്മുഖം ബലം ദൃഷ്ട്വാ വജ്രോ മായാമഥാസൃജത്
അപ്പോൾ ആ ദേവി ദേവന്മാരുടെ ശത്രുക്കളെതിരെ യുദ്ധം തുടങ്ങി; തന്റെ സൈന്യം പിൻവാങ്ങുന്നത് കണ്ട വജ്രൻ മായാജാലം പ്രയോഗിച്ചു.