ബ്രഹ്മോവാച ശൃണുധ്വം ഭോഃ സുരശ്രേഷ്ഠാ യൂയം സര്വേ സമാഹിതാഃ
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: 'ശ്രദ്ധയോടെ ഒന്നിച്ച് കൂടിയ ദേവശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, എന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കൂ.'
ദ്വാവേവ സചിവൌ ദാംതൌ വിഷ്ണുവേഷധരാവുഭൌ
വിഷ്ണുവിന്റെ രൂപം ധരിച്ച രണ്ടു ശാന്തനായ ഉപദേഷ്ടാക്കളാണ് അവിടെ മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നത്.
ഏകദാ വൈ മുനിശ്രേഷ്ഠ ബ്രഹ്മണോ മാനസാത്മജാഃ
ഒരിക്കൽ, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നു ജനിച്ച പുത്രന്മാർ
സനകാദയോ മഹാഭാഗാ ഭഗവദ്ദര്ശനലാലസാഃ
സനകാദി മഹാഭാഗ്യശാലികൾ, ഭഗവാന്റെ ദർശനം ആഗ്രഹിച്ചവരായിരുന്നു.
മുമുഹുശ്ച തദാ വ്യാസ കുമാരാ ഭൃശദുഃഖിതാഃ
അന്നപ്പോൾ, വ്യാസാ, ആ ബാലമുനികൾ വളരെ വിഷമിച്ചു, മനസ്സിൽ ആശങ്കയോടെ നിന്നു.
ദദര്ശ സഹസാ വിഷ്ണുഃ കുമാരാന്ഭുവി ദുഃഖിതാന്
അപ്പോൾ, ഭൂമിയിൽ ദുഃഖിതരായിരുന്ന ആ കുട്ടിമുനികളെ വിഷ്ണു അപ്രത്യക്ഷമായി കണ്ടു.
മൂര്ധ്നി ചാഘ്രായ ബാഹുഭ്യാം പരിഷ്വജ്യ ഹ്യുവാച ഹ 5.1.52.
അവരുടെ തലയിൽ മണച്ചു, കൈകളാൽ അണച്ചുപിടിച്ചു, വിഷ്ണു അവരോട് പറഞ്ഞു.
സര്വം തത്കാരണം ബാലാ ബ്രൂത നോ ധര്മവിത്തമാഃ
ധർമ്മത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള ബാലന്മാരേ, നിങ്ങൾക്കു എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്നു മുഴുവൻ പറഞ്ഞുതരൂ.
യേന പ്രാപ്താ വയം ബ്രഹ്മന്ദശാമേതാം ശൃണുഷ്വ ഹ
നാം എങ്ങനെ ഈ ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ അവസ്ഥയിലേക്കെത്തി എന്നത് ഇപ്പോൾ കേൾക്കൂ.
ആയാതാ ഭ്രാതരോ ഹ്യേതേ ചത്വാരോ ലോകപര്യടാഃ
ഈ നാലു സഹോദരന്മാർ ലോകങ്ങളിൽ സഞ്ചരിച്ചെത്തി.
നിവാരിതാശ്ച സഹസാ താഭ്യാം വൈ ദ്വാരപാലനാത്
അവരെ ആ ഇരുവരും അപ്രതീക്ഷിതമായി വാതിൽ കാക്കുന്നതിൽ നിന്ന് തടഞ്ഞു.
ഭഗവാനുവാച അതഃ പ്രഭൃതി സ്ഥാനേസ്മിന്സ്ഥിതിര്നാസ്തി ച ശാശ്വതീ
ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: ആ നിമിഷം മുതൽ ഇവിടെ ശാശ്വതമായ താമസം ഇല്ല.
സദ്യഃ പ്രാപ്തൌ തദാ വ്യാസ ആസുരീം യോനിമേവ തൌ
അപ്പോൾ തന്നെ, വ്യാസാ, ആ ഇരുവരും അസുരജന്മം പ്രാപിച്ചു.
ജന്മാംതരസഹസ്രേണ തപോദാനസമാധിഭിഃ
ആയിരം ജന്മാന്തരങ്ങൾക്കു ശേഷം, തപസ്സ്, ദാനം, ധ്യാനം എന്നിവയിലൂടെ,
ദുഷ്ടഭാവേന സദ്യോ വൈ ജന്മഭിര്ജായതേ ത്രിഭിഃ
പക്ഷേ ദുഷ്ടബുദ്ധിയോടെ ആൾക്ക് മൂന്നു ജന്മങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ജനനം ലഭിക്കും.
ജന്മജന്മാംതരേ ജാതൌ താമസീം യോനിമുദ്ധതൌ
ഓരോ ജന്മത്തിലും അവർ ഇരുണ്ട താമസിക യോനിയിൽ ജനിച്ചു.
തഥൈവ കുംഭകര്ണാഖ്യോ രാവണോ ലോകരാവണഃ 5.1.52.
അങ്ങനെ, കുമ്ഭകർണ്ണനും ലോകത്തെ ഭീതിയാക്കിയ രാവണനും ജനിച്ചു.
യോഽസൌ മഹാബലീ ദൈത്യോ ഹിരണ്യാക്ഷ ഇതി സ്മൃതഃ
അവൻ മഹാബലശാലിയായ ദൈത്യൻ ഹിരണ്യാക്ഷൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നു.
ജിത്വാ ച സകലാന്ദേവാന്സ്വയമേവാധിതിഷ്ഠതി
അവൻ എല്ലാ ദേവന്മാരെയും ജയിച്ച് സ്വയം അധികാരം പിടിച്ചു.
സ്വര്ഗാന്നിരാകൃതാഃ സര്വേ ഭ്രഷ്ടരാജ്യാഃ പരാജിതാഃ
എല്ലാവരും സ്വർഗത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെട്ടു, രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ടു, തോറ്റുപോയി.
സ്വധാകാരോ വഷട്കാരഃ സ്വാഹാകാരോ ന ദൃശ്യതേ
സ്വധാകാരവും വഷട്കാരവും സ്വാഹാകാരവും കാണാനായില്ല.
നൈവ തീര്ഥം പ്രകാശേത പുണ്യാന്യായതനാനി ച
പുണ്യതീർത്ഥങ്ങളും വിശുദ്ധക്ഷേത്രങ്ങളും വെളിപ്പെട്ടില്ല.
ഉച്ഛിന്നാ ഹി തദാ ജാതാസ്തസ്മിന്രാജ്ഞി ദുരാത്മനി
ആ ദുഷ്ടരാജാവിന്റെ കാലത്ത് എല്ലാം നശിച്ചു.
പാഖംഡിനോഽപരാ ക്രാംതാഃ സര്വേ ധര്മബഹിര്മുഖാഃ
മറ്റു പാതകികൾ ഉയർന്നു, എല്ലാവരും ധർമ്മത്തിൽ നിന്ന് മാറി.
ബഹുമ്ലേച്ഛാ ബഹുക്ലേശാ ബഹ്വാബാധാവനീ കൃതാ
ഭൂമിയിൽ അന്യജാതികൾ കൂടി, കഷ്ടപ്പാടും ദുരിതവും വർദ്ധിച്ചു.
തമീഭൂതം ജഗത്സര്വം ദൃശ്യതേ വസുധാതലേ 5.1.52.
ഭൂമിയിൽ മുഴുവൻ ലോകം ഇരുണ്ടതുപോലെ തോന്നി.
യദാ യദാ ഹി ധര്മസ്യ ഗ്ലാനിര്ഭവതി ഭാരത
ഭാരത വംശജനായവനേ, ധർമ്മം ക്ഷയിക്കുന്നപ്പോഴൊക്കെയും,
ഇതി ജ്ഞാത്വാ മഹാവിഷ്ണുര്വാരാഹം വപുരാത്മവാന്
ഇത് മനസ്സിലാക്കി മഹാവിഷ്ണു സ്വയം നിയന്ത്രണം പുലർത്തി, വാരാഹം എന്ന രൂപം സ്വീകരിച്ചു.
യൂപദംഷ്ട്രോ ഹവിര്ഗംധോ ബീജൌഷധിതനൂരുഹഃ
യാഗശിലയായ ദന്തം, ഹോമത്തിന്റെ സുഗന്ധം, വിത്തുകളും ഔഷധികളും ചെടികളും ചേർന്ന ശരീരം,
അംതരാസ്യരുചാദാര്ഢോ യജ്ഞകായഃ സുദക്ഷിണഃ
വായ്ക്കുള്ളിൽ പ്രകാശം നിറഞ്ഞു, യാഗം തന്നെയാണ് ശരീരം, അത്യന്തം ദാനശീലിയും ആയിരുന്നു.