ക്ഷീണപുണ്യാ ഭവംതോ വൈ ബാധംതേ തേന വഃ സുരാഃ
നിങ്ങളുടെ പുണ്യം തീർന്നാൽ, ദേവന്മാരേ, അതിനാൽ നിങ്ങളെ ബാധിക്കും.
തത്ര ഗത്വാ ഭവംതോ വൈ സ്നാനദാനാദികം ഭുവി 5.1.42.
അവിടെ ചെന്നാൽ, നിങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ സ്നാനം, ദാനം തുടങ്ങിയ കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യണം.
ഏതച്ഛുത്വാ വചസ്തസ്യാ വാണ്യാശ്ചാകാശഗം തദാ
അവളുടെ ഈ വാക്കുകൾ ആകാശത്തിലേക്ക് പടർന്നത് കേട്ടപ്പോൾ,
പുനര്ജഗ്മുഃ സുരാഃ സര്വേ യത്ര മാഹേശ്വരം വനമ്
അതിനുശേഷം എല്ലാ ദേവന്മാരും മഹേശ്വരന്റെ വനത്തിലേക്ക് തിരികെ പോയി.
ചാതുര്വര്ണ്യസമാകീര്ണാമൃഷിഗംധര്വസേവിതാമ്
അവിടം നാലു വർണ്ണങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞതും, ഋഷിമാരും ഗന്ധർവന്മാരും സേവിക്കുന്നതുമാണ്.
ദരിദ്രോ ന ജഡോ മൂര്ഖോ ന രോഗീ ന ച മത്സരീ
അവിടെയൊരാളും ദരിദ്രനോ, മണ്ടനോ, മൂർക്കനോ, രോഗിയോ, അസൂയയുള്ളവനോ ഇല്ല.
ദാതാ ശാംതാഃ സുശീലാശ്ച ജരാരോഗവിവര്ജിംതാഃ
അവിടെയുള്ളവർ ദാനശീലരും, ശാന്തരും, നല്ല സ്വഭാവമുള്ളവരും, വയസ്സിനും രോഗത്തിനും അകറ്റപ്പെട്ടവരുമാണ്.
നരാ യത്ര നിവസംതി നാര്യശ്ചൈവ പതിവ്രതാഃ
അവിടെ പുരുഷന്മാർക്കും ഭർത്താവിനോടു ഭക്തിയുള്ള സ്ത്രീകൾക്കും വാസമുണ്ട്.
ഈദൃശീം ച പുരീം ദൃഷ്ട്വാ ദേവാ ഹര്ഷം പരം ഗതാഃ
ഇങ്ങനെ ഒരു നഗരം കണ്ടു ദേവന്മാർ പരമാനന്ദം അനുഭവിച്ചു.
പുണ്യവദ്ഭിഃ സദാ സേവ്യം സര്വതീര്ഥനിഷേ വിതമ്
പുണ്യമുള്ളവർ എപ്പോഴും സേവിക്കുന്നതും, എല്ലാ തിര്ഥങ്ങളും ഉള്ളതുമാണ് ഈ നഗരം.
പുണ്യം ചാഥാക്ഷയം ലബ്ധ്വാ പുനര്യാതാഃ സുരാലയമ്
പുണ്യവും അക്ഷയഫലവും നേടി ദേവന്മാർ വീണ്ടും തങ്ങളുടെ ലോകത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
യേഽസ്യാം കുര്യുര്മഹാഭാഗാഃ സ്നാനം ദാനം തഥാര്ചനമ് 5.1.42.
ഈ നഗരത്തിൽ സ്നാനം, ദാനം, പൂജ എന്നിവ ചെയ്യുന്ന ഭാഗ്യശാലികൾ,
തസ്മാത്സര്വപ്രയത്നേന ഏതത്കാര്യം സദാ ബുധൈഃ
അതിനാൽ, എല്ലാ ശ്രമത്തോടും കൂടെ, ബുദ്ധിമാന്മാർ ഇത് എപ്പോഴും ചെയ്യണം.
കല്പേകല്പേ ച യസ്യാം വൈ തേനാവംതീ പുരീ സ്മൃതാ
പ്രതിയുഗത്തിലും ഈ നഗരം അവന്തി എന്ന പേരിലാണ് ഓർക്കപ്പെടുന്നത്.
ഇത്യുക്ത്വാ വൈ തദാ ദേവാഃ സ്വധാമ പരമം ഗതാഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ദേവന്മാർ അവരുടെ പരമമായ ലോകത്തിലേക്ക് പോയി.
യ ഏതാം സുകഥാം ദിവ്യാം പുണ്യാം ച പാപഹാരിണീമ്
ആരോ ഈ ദിവ്യവും പുണ്യവും പാപം നീക്കുന്ന ഈ സുന്ദരമായ കഥ പാരായണം ചെയ്താൽ,
അപുത്രോ ലഭതേ പുത്രമധനോ ധനമാപ്നുയാത്
മകനില്ലാത്തവന് മകന് ലഭിക്കും; ദരിദ്രന് സമ്പത്ത് ലഭിക്കും.
പുണ്യം ലബ്ധ്വാ നരോ നിത്യം ശിവലോകേ മഹീയതേ
പുണ്യം നേടിയവന് ശിവലോകത്ത് എപ്പോഴും ആദരിക്കപ്പെടും.
തഥാഹം സംപ്രവക്ഷ്യാമി ശൃണുഷ്വ ത്വം സമാഹിതഃ
ഇനി ഞാൻ വിശദമായി പറയാം; നീ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കൂ.
ത്രിപുരാഖ്യോ മഹാദൈത്യഃ സര്വദൈത്യജനേശ്വരഃ
ത്രിപുരൻ എന്ന മഹാദാനവൻ എല്ലാദാനവരുടെയും നേതാവായിരുന്നു.
ആതപേ ചാഗ്നിസേവാം വൈ പ്രാവൃഷി മേഘഡംബരമ്
വെയിലിൽ അഗ്നിയെ സേവിച്ചു; മഴക്കാലത്ത് മേഘങ്ങളുടെ ഗർജ്ജനം സഹിച്ചു.
ശീര്ണപത്ര ജലാഹാരോ വായുഭക്ഷീ നിരാശ്രയഃ
ഉഴലിച്ചുവീണ ഇലകളും വെള്ളവും കഴിച്ചു; വായുവാണ് ഭക്ഷ്യമായത്; അഭയം ഇല്ലാതെ ജീവിച്ചു.
ഏവം വര്ഷസഹസ്രം തു തപസ്തപ്തം സുദുശ്ചരമ്
ഇങ്ങനെ ആയിരം വർഷം അത്യന്തം ദുഷ്കരമായ തപസ്സു ചെയ്തു.
വ്രിയതാം ഭോഽസുരശ്രേഷ്ഠ വരം മത്തോഭിവാംഛിതമ്
ദാനവശ്രേഷ്ഠാ, നീ എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളൊരു വരം ചോദിക്കൂ.
ഏവമുക്തഃ സ വിധിനാ ദൈത്യസ്ത്രിപുരസംജ്ഞിതഃ ത്രിപുര ഉവാച ദേവദാനഗംധര്വപിശാചോരഗരാക്ഷസൈഃ
സ്രഷ്ടാവ് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ത്രിപുരൻ എന്ന ദാനവൻ പറഞ്ഞു: 'ദേവന്മാരോടും, ദാനവന്മാരോടും, ഗന്ധർവന്മാരോടും, ഭൂതങ്ങളോടും, പാമ്പുകളോടും, രാക്ഷസന്മാരോടും കൂടി...'
ഇത്യുക്ത്വാ സഹസാ ബ്രഹ്മാ തത്രൈവാംതരധീയത
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ബ്രഹ്മാവ് അപ്രത്യക്ഷനായി.
തദാരഭ്യ മഹാദൈത്യോ ദേവാനാം കദനം മഹത് 5.1.43.
അത് മുതൽ ആ മഹാദാനവൻ ദേവന്മാരെ ഭീകരമായി സംഹരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
വാസയിത്വാ യത്ര തത്ര ത്രിപുരാണി ചരാണി ച
ത്രിപുരവും മറ്റു ചലിക്കുന്ന നഗരങ്ങളും അവൻ ഇഷ്ടമുള്ളിടങ്ങളിൽ സ്ഥാപിച്ചു.
തേഷാം വൈ കദനം ചക്രേ നാനോപായേന പാപധീഃ
അവൻ വിവിധ വഴികളിലൂടെ അവരെ സംഹരിച്ചു; മനസ്സ് ദുഷ്ടമായിരുന്നു.
ന ജുഹുയുശ്ചാഗ്നിഹോത്രം സോമപാനം ന കര്ഹിചിത്
അവർ ഒരിക്കലും അഗ്നിഹോത്രം അർപ്പിച്ചില്ല; സോമം കുടിച്ചുമില്ല.