കല്പേ തത്പുരുഷേ പൂര്വം വേദവിദ്ഭിര്മനീഷിഭിഃ
തത്പുരുഷ കല്പത്തിൽ,VEDA അറിയുന്ന ജ്ഞാനികൾ ആദിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
വേധസാ സൃജിതം വിശ്വം ദൈത്യദാനവരാ ക്ഷസമ്
സൃഷ്ടാവ് ദൈത്യന്മാരെയും ദാനവന്മാരെയും ഉൾപ്പെടുത്തി ഈ ലോകം സൃഷ്ടിച്ചു.
ദേവാശ്ച ദാനവാഃ സംഖ്യേ നിത്യം സ്പര്ധാസമന്വിതാഃ
ദേവന്മാരും ദാനവന്മാരും എല്ലായ്പ്പോഴും മത്സരത്തോടെയും വൈരാഗ്യത്തോടെയും യുദ്ധം ചെയ്തു.
ചാരണാഃ കിംനരൈഃ സാര്ധമേവം തേ ദ്വേഷതത്പരാഃ
ചാരണന്മാരും കിന്നരന്മാരുമൊത്തു അങ്ങനെ തന്നെ വൈരാഗ്യത്തിൽ ആകൃഷ്ടരായി നിന്നു.
സര്വേ ചൈവ ച ബലിനോ ദുര്ബലൈര്മനുജൈഃ സഹ
ശക്തരായവരും ദുർബലരായ മനുഷ്യരുമായി കൂടെ എല്ലാവരും ഒന്നിച്ചു.
ഏവമന്യോന്യമന്യൈശ്ച നിര്മര്യാദമിദം ജഗത്
ഇങ്ങനെ പരസ്പരം മറ്റുള്ളവരുമായി ഈ ലോകം അതിന്റെ അതിരുകൾ ഇല്ലാതെ മാറുന്നു.
വ്രജാമി ശരണം ദേവം ശരണാര്ത്തിഹരം ഹരിമ്
ശരണം തേടുന്നവരുടെ ദുഃഖം നീക്കുന്ന ഹരിയെ ഞാൻ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു.
തതോ ധ്യാതോ മഹായോഗീ വിശ്വരൂപധരോ ഹരിഃ
അതിനുശേഷം മഹായോഗിയായ വിശ്വരൂപനായ ഹരിയെ ധ്യാനിച്ചു.
ബ്രഹ്മന്ധ്യാതസ്ത്വയാ സമ്യഗ്ധ്യാനയോഗേന പശ്യ മാമ്
ബ്രഹ്മാവേ, നീ ശരിയായി ധ്യാനയോഗത്തിൽ എന്നെ ധ്യാനിച്ച് കാണുക.
തതോ ധാതാ നിശമ്യൈതത്ത്യക്ത്വാ ധ്യാനമവേക്ഷ്യ തമ് 5.1.41.
അതിനുശേഷം സ്രഷ്ടാവ് ഇത് കേട്ട് ധ്യാനം ഉപേക്ഷിച്ച് അവനെ കണ്ടു.
പാദ്യേനാചമനീയേന മധുപര്കേണ കേശവമ്
പാദ്യജലം, ആചമനജലം, മധുപർകം എന്നിവ കൊണ്ട് കേശവനെ ആരാധിച്ചു.
ഋതേ ത്വയാ ജഗദ്വിഷ്ണോ നൈവാവസ്ഥാതു മര്ഹതി
വിഷ്ണുവേ, നിന്നെ ഒഴികെ ഈ ലോകം നിലനിൽക്കാൻ കഴിയില്ല.
ശാസ്താ ത്വമസ്യ വിശ്വസ്യ വിശുദ്ധസ്യ ച നാപരഃ
നീ ഈ വിശുദ്ധമായ ലോകത്തിന്റെ അധിപനാണ്; മറ്റൊരാളുമില്ല.
ദേവദാനവഗംധര്വാഃ സയക്ഷോ രഗരാക്ഷസാഃ പരസ്പരം വിനിഘ്നംതി താംശ്ച ത്വം രക്ഷിതും ക്ഷമഃ
ദേവന്മാർ, അസുരന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, യക്ഷന്മാർ, രാക്ഷസന്മാർ പരസ്പരം നശിപ്പിക്കുന്നു; അവരെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിയുന്നത് നീയത്രേ.
ത്വമസ്യ വിശ്വസ്യ ചരാചരസ്യ സ്ഥിതേഃ സദാ പ്രാണഭൃദാത്മരൂപിണീ
നീ സജീവജാലങ്ങളുടെ ആത്മരൂപത്തിൽ ഈ ചലനസ്ഥിരമായ ലോകത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പാണ്.
ത്വയാ ധൃതം സര്വമിദം ജഗദ്വൈ യതസ്തതോഽസി ത്വമുപേന്ദ്രസംജ്ഞഃ
ഈ ലോകം മുഴുവൻ നിന്നാൽ നിലനിൽക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് നിന്നെ ഉപേന്ദ്രൻ എന്നു വിളിക്കുന്നത്.
നിവാസിതം വിശ്വമിദം ത്വയാദ്യ വാസശ്ച ധാതോരിതി വാസുദേവഃ
ഈ ലോകം ഇന്ന് നിന്നാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; സ്രഷ്ടാവിന്റെ വാസസ്ഥലവും അതുകൊണ്ട് വാസുദേവൻ തന്നെയാണ്.
സേനാനുരൂപം ജഗദേവ യസ്മാദതഃ സ്മൃതസ്ത്വം കില വിശ്വസേനഃ
ലോകം നിന്റെ സേനയ്ക്ക് അനുസരിച്ചാണ്; അതുകൊണ്ടാണ് നിന്നെ വിശ്വസേനൻ എന്നു വിളിക്കുന്നത്.
ജിതം ത്വയാ ദേവ ജഗത്ത്രയം യജ്ജിതേശ്ച ധാതോസ്ത്വമതോഽസി ജിഷ്ണുഃ
ദേവനേ, മൂന്ന് ലോകവും നീ ജയിച്ചു; സ്രഷ്ടാവിനെയും ജയിച്ചതിനാൽ നിന്നെ ജിഷ്ണു എന്നു വിളിക്കുന്നു.
ത്വമസ്യ സര്വസ്യ ഭവാദിരാജസ്തവാസ്തു ഭദ്രാസനമദ്വിതീയമ 5.1.41.
സകലത്തിന്റെയും ആദിയായ രാജാവാണ് നീ; നിന്റെ ഭാഗ്യപ്രദമായ തുല്യരില്ലാത്ത സിംഹാസനം നിലനില്ക്കട്ടെ.
സുദര്ശനം നാമ തവാസ്തി ചക്രമതോ ഹി ഗീതഃ കവിഭി സ്തു ചക്രീ
നിനക്ക് സുദർശനം എന്ന ചക്രം ഉണ്ട്; അതുകൊണ്ടാണ് കവിൾ നിന്നെ ചക്രധാരി എന്നു പാടുന്നത്.
തുരംഗമാഃ സംതു തവാരിസംഹരേ തഥാ ഹൃഷീകേശ സുദന്തദന്തിനഃ
ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കാൻ നിനക്ക് കുതിരകളും, അതുപോലെ ഹൃഷീകേശാ, ഉത്തമദന്തങ്ങൾ ഉള്ള ആനകളും ഉണ്ടാകട്ടെ.
വിചിത്രവസ്ത്രോത്തമരക്തമാല്യൈര്വിഭൂഷിതസ്ത്വം ഭവ ഭീമസേനഃ
നാനാതരം വസ്ത്രങ്ങളും ഉത്തമമായ ചുവപ്പ് പൂമാലകളും അണിഞ്ഞ് നീ ഭീമസേനനായി ഭാവിക്ക.
തവാനുഗാ ഭക്തിരിഹാസ്തു വൈ സതീ മുകുന്ദ ഭക്തേ ത്വമതഃ പ്രസീദ മേ
നിനക്കുള്ള സത്യമായ ഭക്തി ഇവിടെ എപ്പോഴും ഉണ്ടാകട്ടെ, മുകുന്ദന്റെ ഭക്തന്മാർക്കുള്ളതുപോലെ. അതിനാൽ, ദയവായി എന്നോട് കൃപ കാണിക്കണം.
വിരിംച മേ ദര്ശയ തസ്യ മംഡലം ത്വയാ വിമുക്തം ച സദാശിവം വിഭോ
സൃഷ്ടികർത്താവേ, അവന്റെ ആ മണ്ഡലവും എപ്പോഴും മോചിതനായ സദാശിവനെയും എനിക്ക് കാണിക്കണമേ.
സ്ഥിരം സ്ഥി യത്ര ജഗത്കരോമ്യഹം തതോ വിരംചിഃ കുശമുഷ്ടിമാദദേ
ഞാൻ ലോകം സ്ഥാപിക്കുന്ന സ്ഥലം ഉറപ്പുള്ളതാകട്ടെ എന്ന് പറഞ്ഞ് ബ്രഹ്മാവ് ഒരു പിടി ദർഭ എടുത്തു.
തതഃ സ്ഥലീമുച്ചതരാമവാപ്യ പിതാമഹഃ കേശവമാഹ ചാദരാത്
അതിനുശേഷം, പിതാമഹൻ ഉയർന്ന ഒരു സ്ഥലത്ത് എത്തി, ആദരപൂർവ്വം കേശവനോട് പറഞ്ഞു.
ത്വമേവ വിഷ്ണുര്വിബുധാര്ചിതഃ സദാ സ്മൃതോ മുനീംദ്രൈഃ സ ച വിഷ്ടരശ്രവാഃ
നീ മാത്രമാണ് വിഷ്ണു, ദേവന്മാർ എപ്പോഴും ആരാധിക്കുന്നവൻ, മുനിമാർ ഓർക്കുന്നവൻ, വിശ്ടരശ്രവ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനായവൻ.
കുശസ്ഥലീം സംസ്ഥിത ഏവ ദേവ ഇത്ഥം വിധാത്രാ പുരുഷോത്തമഃ സ്തുതഃ
അവിടെ, ദർഭയിൽ ഇരുന്ന്, പരമപുരുഷനായി സൃഷ്ടികർത്താവ് അവനെ സ്തുതിച്ചു.
സമംതതോ യോജനസം ഖ്യയാവൃതാം തതോ വിധാതാ പുരുഷോത്തമസ്തഥാ 5.1.41.
അതിനുശേഷം, സൃഷ്ടികർത്താവും പരമപുരുഷനും അതിനെ എല്ലാ ദിശയിലും ഒരു യോജന ദൂരത്തിൽ ചുറ്റി വളഞ്ഞു.