പ്രാഗ്ദിഗ്വധൂതിലകഭാസുരകര്ണപൂര മംദാകിനീദയിതനാഥ ജഗത്പ്രദീപ
പൂർവദിക്കിന്റെ വധുവിന്റെ കാതിൽ തിളങ്ങുന്ന അലങ്കാരമേ, മന്ദാകിനിയുടെ പ്രിയനായ നാഥാ, ലോകത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നവനേ —
ബ്രഹ്മൈവ സത്യ ശുഭമംഗല ലോകനാഥ വ്യോമാംഗണേശ മുനിസംസ്തുത വിശ്വമൂര്തേ
നീ ബ്രഹ്മം തന്നെയാണ്, സത്യം, മംഗളം, ലോകങ്ങളുടെ നാഥൻ, ആകാശത്തിന്റെ അധിപൻ, മുനികൾ പുകഴ്ത്തുന്നവൻ, വിശ്വരൂപൻ —
കൃത്വാംജലിം ശിരസി പംകജകുഡ്മലാഭം യത്സംസ്തുതസ്ത്വമിഹ ദേവ മയാദ്യ ഭക്ത്യാ
കൈകൾ കൂപ്പി തലയിൽ താമരകുടംപലപോലെ ചേർത്ത്, ഞാൻ ഇന്ന് ഇവിടെ ഭക്തിപൂർവ്വം നിന്നെ സ്തുതിച്ചിരിക്കുന്നു ദേവാ.
നമഃ സവിത്രേ ജഗദേകചക്ഷുഷേ ജഗത്പ്രസൂതിസ്ഥിതിനാശഹേ തവേ
ലോകത്തിന്റെ ഏകകണ്ണായ സവിത്രേ, ലോകസൃഷ്ടി, നിലനിൽപ്പ്, നാശം എന്നിവയ്ക്ക് കാരണം ആയവനേ, നമസ്കാരം.
വരം ദാസ്യാമി യത്നേന യത്തേ മനസി വര്തതേ
നിന്റെ മനസ്സിൽ എന്ത് ആഗ്രഹമുണ്ടോ അതു ഞാൻ പരിശ്രമത്തോടെ നിനക്ക് വരം നൽകും.
മദ്ദര്ശനം ഹി വിഫലം ന കദാചിത്പ്രജായതേ
എന്നെ കാണുന്നത് ഒരിക്കലും ഫലഹീനമാകുന്നില്ല.
അര്ജുന ഉവാച ഏഷ ഏവ വരോ മഹ്യം വരാണാമുത്തമോത്തമഃ
അർജുനൻ പറഞ്ഞു: ഇതാണ് എനിക്ക് വേണമെന്ന വരം; എല്ലാ വരങ്ങളിലുമുള്ള ഏറ്റവും ഉന്നതമായത്.
യേ ച ത്വാം മാനവാ ഭക്ത്യാ സ്തോ ഷ്യംതി പ്രണതാഃ സദാ 5.1.32.
ആദരത്തോടെ എപ്പോഴും നിന്നെ സ്തുതിക്കുകയും നമസ്കരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യർ—
മനസശ്ചേപ്സിതം സര്വ ദാതവ്യം ഹി വരോ മമ ആദിത്യോ ഽസ്മൈ വരം ദത്ത്വാ ഹ്യുവാച വചനം ശുഭമ്
അവരുടെ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം നൽകണം; അതാണ് എന്റെ വരം. ആദിത്യൻ അതു നൽകിക്കൊണ്ട് ശുഭമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
യസ്ത്വത്കൃതേന സ്തോത്രേണ മാം സ്തോഷ്യതി നരോത്തമഃ
നിന്റെ സ്തുതിയാൽ എന്നെ സ്തുതിക്കുന്ന ഉത്തമൻ—
സനത്കുമാര ഉവാച നാരായണോഽപി സംസ്ഥാപ്യ ശംഖം ദധ്മൌ പ്രയത്നതഃ
സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു: നാരായണൻ ശംഖം വച്ച് ശ്രദ്ധയോടെ അതു ഊതി.
ദിവാകരം ദിവാനാഥം തപനം തപതാം വരമ്
ദിവസത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നവൻ, ദേവന്മാരുടെ അധിപൻ, കത്തുന്നവൻ, കത്തുന്നവരിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമൻ—
വരേണ്യം വരദം വിഷ്ണുമനഘം വാസവാനുജമ്
വരങ്ങൾ നൽകുന്നവൻ, വിശ്ണു, പാപരഹിതൻ, വാസവന്റെ സഹോദരൻ—
മയൂഖമാലിനം വിശ്വം മാര്തംഡം ചംഡരോചിഷമ്
കിരണങ്ങളുടെ മാലയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവൻ, ലോകം, സൂര്യൻ, ശക്തമായ പ്രകാശമുള്ളവൻ—
ദേവദേവമഹിര്ബുധ്ന്യം ധാമ്നാം നിധിമനുത്തമമ്
ദേവന്മാരുടെ ദേവൻ, ആഴമുള്ള ജലത്തിൽ ഉള്ളവൻ, പ്രകാശത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ നിധി—
ജഗത്പ്രബോധജനകം ജഗദ്ബീജം ജഗത്പ്രഭുമ്
ലോകത്തെ ഉണർത്തുന്നവൻ, ലോകത്തിന്റെ വിത്ത്, ലോകത്തിന്റെ അധിപൻ—
ഇനം പ്രഭാവിണം പുണ്യം പതംഗം പവഗേശ്വരമ്
ശക്തിയുള്ളവൻ, പുണ്യവാൻ, പ്രകാശമുള്ളവൻ, വായുവിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവരുടെ അധിപൻ—
ഗൃഹം ഗൃഹകരം ഹംസം ഹരിദശ്വം ഹുതാശനമ്
ഗൃഹം, ഗൃഹം നിർമ്മിക്കുന്നവൻ, ഹംസം, ഹരിതം കുതിരകളുള്ളവൻ, ഹോമത്തിൽ അഹുതികൾ സ്വീകരിക്കുന്നവൻ—
ഭവസംഭാവിത ഭാവം ഭൂതഭവ്യഭവാത്മകമ്
ഭവത്തിൽ ആദരിക്കപ്പെടുന്ന ഭാവം, ഭൂതം, ഭവ്യവും ഭവവും ഉള്ളത്—
ത്രൈലോക്യതിലകം തീര്ഥം തരണിം സര്വതോമുഖമ് 5.1.33.
മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെ അലങ്കാരം, തീർത്ഥം, എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും മുഖം തിരിക്കുന്ന സൂര്യൻ—
കല്പം കല്പാനലം കാലം കാലചക്രം ക്രതുപ്രിയമ്
കാലം, കല്പാന്തത്തിലെ അഗ്നി, സമയവും, കാലചക്രവും, യാഗങ്ങൾ പ്രിയമുള്ളവൻ—
ത്വഷ്ടാരം വിഷ്ടരം വിശ്വം സദസത്കര്മസാക്ഷികമ്
സൃഷ്ടാവൻ, വികസിപ്പിക്കുന്നവൻ, ലോകം, സത്കർമ്മവും ദുഷ്കർമ്മവും സാക്ഷ്യവാൻ—
ബ്രഹ്മാണം വാസരാരംഭേ രക്തവര്ണം മഹാദ്യുതിമ്
ദിവസം ആരംഭിക്കുമ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് രക്തവർണ്ണത്തിലും അത്യന്തം പ്രകാശവാനുമായ് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
നാമ്നാമഷ്ടശതം ദിവ്യം വിഷ്ണുനാ സമുദാഹൃതമ്
വിഷ്ണു ദിവ്യമായ എൺനൂറ് നാമങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ചു.
ന തസ്യ വിപദഃ ക്വാപി സര്വത്രാപി ശുഭാ ഗതിഃ
അവനു എവിടെയും ദുരിതങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നില്ല; എല്ലായിടത്തും അവന്റെ വഴി മംഗളകരമാണ്.
തേജഃ പ്രജ്ഞാം പരം ലാഭം ജ്ഞാനം ച ലഭതേ ഗതിമ്
അവൻ പരമമായ തേജസ്സും ജ്ഞാനവും മഹത്തായ ലഭ്യവും ഉന്നതമായ സ്ഥിതിയും നേടുന്നു.
കേശവാര്കമുഖം ദൃഷ്ട്വാ പദ്മരാഗസമപ്രഭമ്
പദ്മരാഗംപോലും സൂര്യനുപോലും പ്രകാശിക്കുന്ന കേശവന്റെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ,
കേശവാര്കസമീപേ തു രേണുതീര്ഥം പ്രചക്ഷതേ
കേശവനും സൂര്യനും സമീപമുള്ള ആ സ്ഥലം രേണു തീർഥം എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്.
ഇതി ശ്രീസ്കാംദേ മഹാപുരാണ ഏകാശീതിസാഹസ്ര്യാം സംഹിതായാം പഞ്ചമ ആവംത്യഖണ്ഡേഽ വന്തീക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യേ കേശവാദിത്യമാഹാത്മ്യവര്ണനംനാമ ത്രയസ്ത്രിംശോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ അശീതിസാഹസ്ര്യമായ ശ്രീസ്കാന്ദമഹാപുരാണത്തിലെ അഞ്ചാം അവന്ത്യഖണ്ഡത്തിൽ അവന്തീക്ഷേത്രത്തിന്റെ മഹാത്മ്യത്തിൽ കേശവാദിത്യന്റെ മഹാത്മ്യവിവരണം ചെയ്യുന്ന മുപ്പത്തിമൂന്നാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.
സ്കംദസ്യ ച ജടാഭദ്രം ചക്രേ യത്ര പുരാ ശിവഃ
ഇവിടെ ശിവൻ ഒരിക്കൽ സ്കന്ദന്റെ ജടകൾ ഭദ്രമാക്കി ഒരുക്കി.