തത്ത്വധ്യാനം ജലനിധിനിവഹേ സ്ഥിത്വാ സ്ഥിത്വാ ചരണനിവഹൈഃ
നിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവത്തിൽ ധ്യാനിച്ച്, സമുദ്രത്തിന്റെ നടുവിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും നില്ക്കുമ്പോൾ, പാദങ്ങൾക്കൊപ്പമാണ് അവർ.
ഉദയാദ്രിനിതംബസംസ്ഥിതസ്യ ഹ്യുദയേഷ്വസ്തമയേഷു ചാവൃതസ്യ
നീ കിഴക്കേ മലയുടെ ചാരിൽ നില്ക്കുമ്പോൾ, ഉദയത്തിലും അസ്തമയത്തിലും നീ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
യഥായഥാ വ്രജതി രഥസ്തവാംബരേ വിപാടയന്ധനതിമിരൌഘസംചയാന്
നിന്റെ രഥം ആകാശത്ത് സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ പ്രകാശകിരണങ്ങൾ കനലായ ഇരുണ്ടിരുട്ട് കീറിത്തുറക്കുന്നു.
ചാരുപദ്മവിനിമീലിതേക്ഷണാം ചക്രവാകകലഹംസമേഖലാമ്
അലങ്കാരമായ താമരപോലെയുള്ള അർദ്ധമൂടിയ കണ്ണുകളോടെ, ചക്രവാകയും ഹംസയും ചുറ്റിയുള്ള കാഴ്ചയോടെ,
നീലലോലമതികാന്തമുത്പലം ഭൃംഗതുംഗചരണാകുലീകൃതമ്
നീല നിറമുള്ള മനോഹരമായ താമര, ഉയർന്ന പറക്കുന്ന തേനീച്ചകളാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
സ്ഫുരച്ഛശാംകഹാരനിര്മലം ഖഗ ത്വദംകേഷ്വചംചലമ്
പ്രകാശമുള്ള spotless ചന്ദ്രഹാരങ്ങൾ, പക്ഷി, നിന്റെ മടിയിൽ ചഞ്ചലമായി കിടക്കുന്നു.
ഹരിതി ച താവന്മുഹിര്നിഷേവിതതമസ്യശുഭം ഭവതി ച യാവദൈവ കിരണൈസ്തവ പൂജിതതരമ്
പച്ചപൂക്കളാൽ നിറഞ്ഞ ഭൂമി ഇരുട്ടിൽ മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അതിന് ശുചിത്വം വരുന്നത് നിന്റെ കിരണങ്ങൾ അതിനെ സ്പർശിക്കുമ്പോഴാണ്.
ത്വം വിഷ്ണുസ്ത്വം ശശാംകസ്ത്വമസുരമഥനഃ ശണ്മുഖസ്ത്വം ധനേശസ്ത്വം കാലസ്ത്വം ച ധാതാ ക്ഷിതിധരമലയാപാശ്രയസ്ത്വം ഹുതാശഃ 5.1.32.
നീ വിഷ്ണുവാണ്, നീ ചന്ദ്രനാണ്, നീ അസുരന്മാരെ നശിപ്പിക്കുന്നവനാണ്, നീ ഷണ്മുഖനാണ്, നീ സമ്പത്തിന്റെ നാഥനാണ്, നീ കാലമാണ്, നീ സ്രഷ്ടാവാണ്, പർവ്വതങ്ങളുടെയും മലയയുടെ ആശ്രയവുമാണ്, നീ അഗ്നിയാണ്.
ത്വമനിംദ്യ ഗോപതേ ത്രിപുരമഥന മന്മഥദാഹകരസ്ത്വമസുരഭീമദര്പഹാ പാഹി മാമ്
നീ അപമാനത്തിന് അപ്പുറമാണ്, പശുക്കളുടെ രക്ഷകനാണ്, ത്രിപുരയെ നശിപ്പിച്ചവനാണ്, മന്മഥനെ ദഹിപ്പിച്ചവനാണ്, ഭയങ്കരമായ അസുരന്മാരുടെ അഹങ്കാരം തകർക്കുന്നവനാണ് — എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ.
ആദിത്യ ഭാസ്കര ദിവാകര സപ്തസപ്തേ മാര്തംഡ സൂര്യ ഹരിദശ്വപതേ ച ഭാനോ
ആദിത്യ, ഭാസ്കര, ദിവാകര, സപ്തസപ്തി, മാർതാണ്ഡ, സൂര്യ, പച്ചകുതിരകളുടെ നാഥാ, ഭാനു —
പ്രാഗ്ദിഗ്വധൂതിലകഭാസുരകര്ണപൂര മംദാകിനീദയിതനാഥ ജഗത്പ്രദീപ
പൂർവദിക്കിന്റെ വധുവിന്റെ കാതിൽ തിളങ്ങുന്ന അലങ്കാരമേ, മന്ദാകിനിയുടെ പ്രിയനായ നാഥാ, ലോകത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നവനേ —
ബ്രഹ്മൈവ സത്യ ശുഭമംഗല ലോകനാഥ വ്യോമാംഗണേശ മുനിസംസ്തുത വിശ്വമൂര്തേ
നീ ബ്രഹ്മം തന്നെയാണ്, സത്യം, മംഗളം, ലോകങ്ങളുടെ നാഥൻ, ആകാശത്തിന്റെ അധിപൻ, മുനികൾ പുകഴ്ത്തുന്നവൻ, വിശ്വരൂപൻ —
കൃത്വാംജലിം ശിരസി പംകജകുഡ്മലാഭം യത്സംസ്തുതസ്ത്വമിഹ ദേവ മയാദ്യ ഭക്ത്യാ
കൈകൾ കൂപ്പി തലയിൽ താമരകുടംപലപോലെ ചേർത്ത്, ഞാൻ ഇന്ന് ഇവിടെ ഭക്തിപൂർവ്വം നിന്നെ സ്തുതിച്ചിരിക്കുന്നു ദേവാ.
നമഃ സവിത്രേ ജഗദേകചക്ഷുഷേ ജഗത്പ്രസൂതിസ്ഥിതിനാശഹേ തവേ
ലോകത്തിന്റെ ഏകകണ്ണായ സവിത്രേ, ലോകസൃഷ്ടി, നിലനിൽപ്പ്, നാശം എന്നിവയ്ക്ക് കാരണം ആയവനേ, നമസ്കാരം.
വരം ദാസ്യാമി യത്നേന യത്തേ മനസി വര്തതേ
നിന്റെ മനസ്സിൽ എന്ത് ആഗ്രഹമുണ്ടോ അതു ഞാൻ പരിശ്രമത്തോടെ നിനക്ക് വരം നൽകും.
മദ്ദര്ശനം ഹി വിഫലം ന കദാചിത്പ്രജായതേ
എന്നെ കാണുന്നത് ഒരിക്കലും ഫലഹീനമാകുന്നില്ല.
അര്ജുന ഉവാച ഏഷ ഏവ വരോ മഹ്യം വരാണാമുത്തമോത്തമഃ
അർജുനൻ പറഞ്ഞു: ഇതാണ് എനിക്ക് വേണമെന്ന വരം; എല്ലാ വരങ്ങളിലുമുള്ള ഏറ്റവും ഉന്നതമായത്.
യേ ച ത്വാം മാനവാ ഭക്ത്യാ സ്തോ ഷ്യംതി പ്രണതാഃ സദാ 5.1.32.
ആദരത്തോടെ എപ്പോഴും നിന്നെ സ്തുതിക്കുകയും നമസ്കരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യർ—
മനസശ്ചേപ്സിതം സര്വ ദാതവ്യം ഹി വരോ മമ ആദിത്യോ ഽസ്മൈ വരം ദത്ത്വാ ഹ്യുവാച വചനം ശുഭമ്
അവരുടെ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം നൽകണം; അതാണ് എന്റെ വരം. ആദിത്യൻ അതു നൽകിക്കൊണ്ട് ശുഭമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
യസ്ത്വത്കൃതേന സ്തോത്രേണ മാം സ്തോഷ്യതി നരോത്തമഃ
നിന്റെ സ്തുതിയാൽ എന്നെ സ്തുതിക്കുന്ന ഉത്തമൻ—
സനത്കുമാര ഉവാച നാരായണോഽപി സംസ്ഥാപ്യ ശംഖം ദധ്മൌ പ്രയത്നതഃ
സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു: നാരായണൻ ശംഖം വച്ച് ശ്രദ്ധയോടെ അതു ഊതി.
ദിവാകരം ദിവാനാഥം തപനം തപതാം വരമ്
ദിവസത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നവൻ, ദേവന്മാരുടെ അധിപൻ, കത്തുന്നവൻ, കത്തുന്നവരിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമൻ—
വരേണ്യം വരദം വിഷ്ണുമനഘം വാസവാനുജമ്
വരങ്ങൾ നൽകുന്നവൻ, വിശ്ണു, പാപരഹിതൻ, വാസവന്റെ സഹോദരൻ—
മയൂഖമാലിനം വിശ്വം മാര്തംഡം ചംഡരോചിഷമ്
കിരണങ്ങളുടെ മാലയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവൻ, ലോകം, സൂര്യൻ, ശക്തമായ പ്രകാശമുള്ളവൻ—
ദേവദേവമഹിര്ബുധ്ന്യം ധാമ്നാം നിധിമനുത്തമമ്
ദേവന്മാരുടെ ദേവൻ, ആഴമുള്ള ജലത്തിൽ ഉള്ളവൻ, പ്രകാശത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ നിധി—
ജഗത്പ്രബോധജനകം ജഗദ്ബീജം ജഗത്പ്രഭുമ്
ലോകത്തെ ഉണർത്തുന്നവൻ, ലോകത്തിന്റെ വിത്ത്, ലോകത്തിന്റെ അധിപൻ—
ഇനം പ്രഭാവിണം പുണ്യം പതംഗം പവഗേശ്വരമ്
ശക്തിയുള്ളവൻ, പുണ്യവാൻ, പ്രകാശമുള്ളവൻ, വായുവിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവരുടെ അധിപൻ—
ഗൃഹം ഗൃഹകരം ഹംസം ഹരിദശ്വം ഹുതാശനമ്
ഗൃഹം, ഗൃഹം നിർമ്മിക്കുന്നവൻ, ഹംസം, ഹരിതം കുതിരകളുള്ളവൻ, ഹോമത്തിൽ അഹുതികൾ സ്വീകരിക്കുന്നവൻ—
ഭവസംഭാവിത ഭാവം ഭൂതഭവ്യഭവാത്മകമ്
ഭവത്തിൽ ആദരിക്കപ്പെടുന്ന ഭാവം, ഭൂതം, ഭവ്യവും ഭവവും ഉള്ളത്—
ത്രൈലോക്യതിലകം തീര്ഥം തരണിം സര്വതോമുഖമ് 5.1.33.
മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെ അലങ്കാരം, തീർത്ഥം, എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും മുഖം തിരിക്കുന്ന സൂര്യൻ—