ഗത്വാര്ജുന ദിശം പ്രാചീം മൂര്തിമേകാം നിവേശയ
അർജ്ജുനാ, കിഴക്കോട്ട് പോയി ഒരു രൂപം സ്ഥാപിക്കൂ.
അഹമപ്യുത്തരാം യാമി സ്ഥാപനാര്ഥം നദീം മുനേ
ഞാനും വടക്കോട്ട് നദിക്കരയിൽ രൂപം സ്ഥാപിക്കാൻ പോകുന്നു, മുനിയേ.
പൂര്വാം ഗത്വാ തതഃ പാര്ഥ ശുഭം സ്ഥാനം വ്യലോകയത്
കിഴക്കോട്ട് പോയ ശേഷം പാർഥൻ ഒരു ശുഭസ്ഥലം കണ്ടു.
അര്കം ദേവം സ്ഥാപയാമി യാവദ്ദധ്യൌ ച പാംഡവഃ
പാണ്ഡവൻ ധ്യാനിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ അർക്കദേവനെ സ്ഥാപിക്കും.
കഥയാമാസ പാര്ഥായ തേജസാ തേന ദുഃസഹമ്
അവൻ ആ അതിരൂക്ഷമായ പ്രകാശത്തെക്കുറിച്ച് പാർഥനോട് പറഞ്ഞു.
തേജസ്ത്വസഹമാനോ വൈ ദേവം വചനമബ്രവീത്
ആ പ്രകാശം സഹിക്കാനാവാതെ, അവൻ ദേവനോട് പറഞ്ഞു.
സൌമ്യ രൂപഃ സുദര്ശശ്ച പ്രജാഭ്യോ ഭവ ഗോപതേ
ഗോപാലകാ, ജനങ്ങൾക്കായി സൌമ്യമായ രൂപവും മനോഹരമായ ദർശനവും ആകൂ.
ഭുവിസ്ഥാ മാനവാഃ പൂതാ ഭവംതു തവ ദര്ശനാത് 5.1.32.
ഭൂമിയിലെ മനുഷ്യർ നിന്റെ ദർശനത്തിൽ ശുദ്ധരാകട്ടെ.
ദക്ഷിണേന കരേണാഥ ഹ്യഭയേനാഭയപ്രദഃ
അവൻ വലതുകൈ ഉയർത്തി, ഭയമില്ലെന്നു ഉറപ്പു നൽകുന്നു.
പ്രഭാകരേണ ദേവേന നിജം തേജഃ പ്രദര്ശിതമ
പ്രഭയുള്ള ദേവൻ തന്റെ തേജസ് മുഴുവൻ തെളിയിച്ചു.
പ്രാപ്തേ ലഗ്നേ ച ഹരിണാ ശംഖശ്ചാപൂരിതോ മഹാന്
ശുഭമുഹൂർത്തത്തിൽ ഹരി വലിയ ശംഖം നിറച്ചു.
ഭവതി വിഗതപാപം കീര്തനാദേവ യസ്യ പ്രചുരകലുഷദോഷൈര്ഗ്രസ്തമംഗം നരാണാമ്
ആളിന് എത്രയോ ദോഷങ്ങളും അശുദ്ധികളും ഉണ്ടായാലും, അവന്റെ നാമം പാടുമ്പോൾ പാപങ്ങൾ അകന്നു പോകുന്നു.
ബ്രഹ്മാദ്യൈര്മുനിഭിരഭിഷ്ടുതം പതംഗം കഃ സ്തോതും കവിരഭിവാംഛതേ പ്രകാമമ്
ബ്രഹ്മാദിമുനികൾ വാഴ്ത്തുന്ന സൂര്യനെ ആരാണ് കവി എന്ന നിലയിൽ വല്ലാതെ ആഗ്രഹിച്ച് വാഴ്ത്താൻ ശ്രമിക്കുക?
ശാസ്ത്രാര്ഥകാമനിപുണൈര്മുനിഭിഃ സ്തുതസ്യ കിം വസ്തു യന്ന രചിതം വിവിധൈഃ പ്രയോഗൈഃ
ശാസ്ത്രാർത്ഥത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള മുനികൾ പലവിധം ശ്രമിച്ചിട്ടും സൃഷ്ടിക്കാത്തത് എന്താണ്?
കാമം തഥാപ്യഹമതീവ വിചാര്യ ബ്രുദ്ധ്യാ ഭാനോസ്ത്രിലോകഗുരുപൂജിതപാദയുഗ്മമ്
എങ്കിലും ഞാൻ ആലോചിച്ച്, മൂന്ന് ലോകങ്ങളുടെയും ഗുരു വാഴ്ത്തുന്ന സൂര്യന്റെ കാൽപാദങ്ങൾ ഞാൻ വാഴ്ത്തുന്നു.
താവജ്ജഗദ്ഭവതി നിശ്ചലമേവ സര്വം താവത്ക്രിയാശ്ച വിവിധാ ന ച യാംതി സിദ്ധിമ്
അത് നടക്കുന്നത് വരെ ലോകം മുഴുവൻ അചഞ്ചലമായിരിക്കും; ആ സമയംവരെ പല പ്രവൃത്തികളും ഫലപ്രാപ്തി നേടില്ല.
താവന്ന ഭാംതി ശിഖരാണി മഹീരുഹാണാം ഗുച്ഛൈസ്തു ഫുല്ലവനമീലിതലോചനാനി
അത്രയും നേരം വൃക്ഷങ്ങളുടെ കൊമ്പുകൾ പ്രകാശിക്കില്ല; പുഷ്പങ്ങളുടെയും കൂമ്പാരങ്ങൾ പുൽവനങ്ങളിൽ കണ്ണടയ്ക്കുകയുമില്ല.
ഉദ്യംതമംബരതലേ സുരസിദ്ധസംഘാഃ സബ്രഹ്മദൈത്യമുനികിന്നരനാഗയക്ഷാഃ 5.1.32.
അവൻ ആകാശത്ത് ഉദിക്കുമ്പോൾ, ദേവന്മാരും സിദ്ധന്മാരും ബ്രഹ്മാവിനോടൊപ്പം അസുരന്മാർ, മുനികൾ, കിന്നരന്മാർ, മനുഷ്യർ, നാഗന്മാർ, യക്ഷന്മാർ എന്നിവരും—
അസ്തം ഗതേ ത്വയി ജഗദ്ഭവതി പ്രസുപ്തം ഭൂയസ്ത്വയി പ്രതപതി പ്രതിബോധമേതി
നീ അസ്തമിക്കുമ്പോൾ ലോകം ഉറങ്ങുന്നു; നീ വീണ്ടും പ്രകാശിക്കുമ്പോൾ ലോകം ഉണരുന്നു.
ഉത്സാഹശക്തിനയശൌര്യസമന്വിതാനാം സേവാപ്രയോഗരചനാവിധിതത്പരാണാമ് ൬൨
ഉത്സാഹവും ശക്തിയും നയവും ധൈര്യവും ഉള്ളവർ, സേവനത്തിലും പ്രവർത്തിയിലും സൃഷ്ടിയിലും മുഴുകിയവർ—
യത്സംയുഗേഷു രഥകുഞ്ജരകുന്തശക്തിനാരാചചക്രശരതോമരഭീമഖഡ്ഗൈഃ
യുദ്ധത്തിൽ രഥം, ആന, കുന്തം, ശക്തി, അമ്പ്, ചക്രം, ശരങ്ങൾ, ഭയങ്കരമായ വാൾ എന്നിവയുമായി—
കാംതാരദുര്ഗവിഷമേഷ്വപി വര്തമാനാ ഋക്ഷേഭസിംഹബഹുകണ്ടകതസ്കരേഷു
കഠിനമായ കാടുകളിൽ, കോട്ടകളിൽ, കരടികൾക്കിടയിൽ, സിംഹങ്ങൾക്കിടയിൽ, മുള്ളുള്ള കള്ളന്മാരുടെ ഇടയിൽ—even—
തേജോരാശിസ്ത്വമിഹ ശരണം സര്വതോദുഃഖിതാനാം ത്വത്തുല്യോഽന്യോ ജഗതി സകലേ നാസ്തി കശ്ചിദ്ദയാലുഃ
നീ ഇവിടെ പ്രകാശത്തിന്റെ ആകാരം, എല്ലാ ദുഃഖിതർക്കും ആശ്രയം; ഈ ലോകത്തിൽ നിന്നുപോലെ കരുണയുള്ളവൻ ആരുമില്ല.
കഃ കുഷ്ഠാഭിഹതഃ ക്വ ചാരിഭിരഥോ കോ വ്യാധിഭിഃ പീഡിതഃ കേ പംഗ്വംധജഡാഃ ക്വ ശീര്ണചരണഃ കോ വാ വിപന്നക്രിയഃ
ആർക്കാണ് കുഷ്ഠരോഗം ബാധിച്ചത്? ആരെയാണ് ശത്രുക്കൾ ഉപദ്രവിക്കുന്നത്? ആരാണ് രോഗങ്ങളിൽ പീഡിതൻ? ആരാണ് കുരുടൻ, അന്ധൻ, മന്ദബുദ്ധിയുള്ളവൻ, ചവിട്ടുകൾ ഉണങ്ങിപ്പോയവൻ, പ്രവർത്തികൾ പരാജയപ്പെട്ടവൻ?
ധര്മഃ പരത്ര കില തിഷ്ഠതി സേവിതോഽസൌ കാലാംതരേണ വിബുധാ വരദാ ഭവംതി
ധർമ്മം ചെയ്താൽ അത് പരലോകത്തിൽ നിലനിൽക്കും; സമയമായാൽ ജ്ഞാനികൾ അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകുന്നവരാകും.
വിഭ്രാംതകാംതഹരിണീസദൃശേക്ഷണാഭിഃ കാംതോരുഹാരമണികുണ്ഡലമേഖലാഭിഃ
ചഞ്ചലമായ കാമനയുള്ള മാൻപോലെയുള്ള കണ്ണുകൾ, മനോഹരമായ മുടി, രത്നകുണ്ഡലങ്ങൾ, കിടയണിയിച്ച കമർബന്ദങ്ങൾ—
യൈസ്ത്വം നരൈഃ സകൃദപി പ്രണതഃ കഥംചിദ്ധ്യാതോഽഥവാ ഭുവനനാഥ തഥാംതകാലേ
ലോകങ്ങളുടെ നാഥനായോ, മനുഷ്യർ ഒരിക്കൽ പോലും നിന്നെ ഭക്തിപൂർവ്വം വണങ്ങുകയോ, മരണസമയത്ത് എങ്കിലും ഓർക്കുകയോ ചെയ്താൽ,
യേ ത്വാം കുതര്കമതിഭിര്ന നമംതി ഭക്ത്യാ രോമാംചകംചുകശതാകുലിതൈഃ ശരീരൈഃ 5.1.32.
ന്യായമല്ലാത്ത ചിന്തകളാൽ മനസ്സ് മങ്ങിയവർ, ഭക്തിയോടെ, ഹൃദയം ഉണരുന്ന ഭാവത്തോടെ, നിന്നെ വണങ്ങാതിരിക്കുന്നവർ,
ഉദധിജലതരംഗക്ഷോഭലോലാക്ഷിയുഗ്മൈഃ സഫണിമണിമയൂഖോദ്ഭാസിതൈര്ലേലിഹദ്ഭിഃ
സമുദ്രത്തിലെ തിരകളെപ്പോലെ ചഞ്ചലമായ കണ്ണുകളോടെ, മുത്തച്ഛടങ്ങളാൽ പ്രകാശിക്കുന്ന, പാമ്പുകൾ അവരെ നക്കുന്നു.
തവ സുരവര ഗച്ഛതോഽനുസരംതി ത്രിദശനദീകമലോദ്ഗ താനി വാതൈഃ
ദേവതകളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായോ, നീ മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ, ദേവനദികളിലെ താമരകൾ കാറ്റിൽ ആലയിച്ച് നിന്നെ പിന്തുടരുന്നു.