ആഗമിഷ്യാമ്യഹം തത്ര സഹിതോഽപ്സരസാം ഗണൈഃ
അവിടെ ഞാൻ അപ്പസരസുകളുടെ കൂട്ടത്തോടെ എത്തും.
മേഘഖണ്ഡേ സമുദ്ഭൂതേ മയി തത്ര പ്രവര്ഷതി
അവിടെ മേഘക്കൂട്ടം ഉയർന്നാൽ ഞാൻ മഴ പെയ്യിക്കും.
ഭാസ്കരം ച നമസ്കൃത്യ ബ്രഹ്മാദ്യൈഃ പൂജിതം വിഭുമ്
ബ്രഹ്മാദികൾ ആരാധിക്കുന്ന ഭാസ്കരനെ വണങ്ങി,
ഏവം മൃര്തിദ്വയം വ്യാസ ദത്ത്വാ പാര്ഥായ വാസവഃ
ഇങ്ങനെ, വ്യാസാ, വാസവൻ ആ രണ്ട് രൂപങ്ങൾ പാർഥനു നൽകി.
നാരദോ ദ്വാരകായാം തു കൃഷ്ണസ്യാഹ്വാനകാരണാത്
നാരദൻ ദ്വാരകയിൽ കൃഷ്ണനെ ക്ഷണിക്കാൻ,
ശ്രാവയാമാസ വിപ്രേംദ്രം ഏഹി കൃഷ്ണ കുശസ്ഥലീമ്
ബ്രാഹ്മണപ്രഭുവിന് ഇങ്ങനെ അറിയിച്ചു: 'കൃഷ്ണാ, കുശസ്ഥലിയിൽ വാ.'
ഇംദ്രേണാഥ പ്രദത്തേ വൈ തേ തുഭ്യം പാംഡവായ ച
പാണ്ഡവാ, ഇന്ദ്രൻ ഇവയെ നിനക്കും തന്നു.
അവാതരച്ച ആകാശാത്തമാലിംഗ്യ ച പാംഡവമ് 5.1.32.
അവൻ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി പാണ്ഡവനെ അണക്കി.
ജന്മ മേ സഫലം ജാതം പ്രീതിര്മേ ജനിതാര്ജുന
എന്റെ ജനനം ഫലപ്രദമായി; സന്തോഷം എനിക്ക് ജനിച്ചു, അർജ്ജുനാ.
ഇത്യുക്ത്വാ തൌ തദാ വ്യാസ സമായാതൌ കുശസ്ഥലീമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, വ്യാസാ, അവർ ഇരുവരും കുശസ്ഥലിയിൽ പോയി.
ഗത്വാര്ജുന ദിശം പ്രാചീം മൂര്തിമേകാം നിവേശയ
അർജ്ജുനാ, കിഴക്കോട്ട് പോയി ഒരു രൂപം സ്ഥാപിക്കൂ.
അഹമപ്യുത്തരാം യാമി സ്ഥാപനാര്ഥം നദീം മുനേ
ഞാനും വടക്കോട്ട് നദിക്കരയിൽ രൂപം സ്ഥാപിക്കാൻ പോകുന്നു, മുനിയേ.
പൂര്വാം ഗത്വാ തതഃ പാര്ഥ ശുഭം സ്ഥാനം വ്യലോകയത്
കിഴക്കോട്ട് പോയ ശേഷം പാർഥൻ ഒരു ശുഭസ്ഥലം കണ്ടു.
അര്കം ദേവം സ്ഥാപയാമി യാവദ്ദധ്യൌ ച പാംഡവഃ
പാണ്ഡവൻ ധ്യാനിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ അർക്കദേവനെ സ്ഥാപിക്കും.
കഥയാമാസ പാര്ഥായ തേജസാ തേന ദുഃസഹമ്
അവൻ ആ അതിരൂക്ഷമായ പ്രകാശത്തെക്കുറിച്ച് പാർഥനോട് പറഞ്ഞു.
തേജസ്ത്വസഹമാനോ വൈ ദേവം വചനമബ്രവീത്
ആ പ്രകാശം സഹിക്കാനാവാതെ, അവൻ ദേവനോട് പറഞ്ഞു.
സൌമ്യ രൂപഃ സുദര്ശശ്ച പ്രജാഭ്യോ ഭവ ഗോപതേ
ഗോപാലകാ, ജനങ്ങൾക്കായി സൌമ്യമായ രൂപവും മനോഹരമായ ദർശനവും ആകൂ.
ഭുവിസ്ഥാ മാനവാഃ പൂതാ ഭവംതു തവ ദര്ശനാത് 5.1.32.
ഭൂമിയിലെ മനുഷ്യർ നിന്റെ ദർശനത്തിൽ ശുദ്ധരാകട്ടെ.
ദക്ഷിണേന കരേണാഥ ഹ്യഭയേനാഭയപ്രദഃ
അവൻ വലതുകൈ ഉയർത്തി, ഭയമില്ലെന്നു ഉറപ്പു നൽകുന്നു.
പ്രഭാകരേണ ദേവേന നിജം തേജഃ പ്രദര്ശിതമ
പ്രഭയുള്ള ദേവൻ തന്റെ തേജസ് മുഴുവൻ തെളിയിച്ചു.
പ്രാപ്തേ ലഗ്നേ ച ഹരിണാ ശംഖശ്ചാപൂരിതോ മഹാന്
ശുഭമുഹൂർത്തത്തിൽ ഹരി വലിയ ശംഖം നിറച്ചു.
ഭവതി വിഗതപാപം കീര്തനാദേവ യസ്യ പ്രചുരകലുഷദോഷൈര്ഗ്രസ്തമംഗം നരാണാമ്
ആളിന് എത്രയോ ദോഷങ്ങളും അശുദ്ധികളും ഉണ്ടായാലും, അവന്റെ നാമം പാടുമ്പോൾ പാപങ്ങൾ അകന്നു പോകുന്നു.
ബ്രഹ്മാദ്യൈര്മുനിഭിരഭിഷ്ടുതം പതംഗം കഃ സ്തോതും കവിരഭിവാംഛതേ പ്രകാമമ്
ബ്രഹ്മാദിമുനികൾ വാഴ്ത്തുന്ന സൂര്യനെ ആരാണ് കവി എന്ന നിലയിൽ വല്ലാതെ ആഗ്രഹിച്ച് വാഴ്ത്താൻ ശ്രമിക്കുക?
ശാസ്ത്രാര്ഥകാമനിപുണൈര്മുനിഭിഃ സ്തുതസ്യ കിം വസ്തു യന്ന രചിതം വിവിധൈഃ പ്രയോഗൈഃ
ശാസ്ത്രാർത്ഥത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള മുനികൾ പലവിധം ശ്രമിച്ചിട്ടും സൃഷ്ടിക്കാത്തത് എന്താണ്?
കാമം തഥാപ്യഹമതീവ വിചാര്യ ബ്രുദ്ധ്യാ ഭാനോസ്ത്രിലോകഗുരുപൂജിതപാദയുഗ്മമ്
എങ്കിലും ഞാൻ ആലോചിച്ച്, മൂന്ന് ലോകങ്ങളുടെയും ഗുരു വാഴ്ത്തുന്ന സൂര്യന്റെ കാൽപാദങ്ങൾ ഞാൻ വാഴ്ത്തുന്നു.
താവജ്ജഗദ്ഭവതി നിശ്ചലമേവ സര്വം താവത്ക്രിയാശ്ച വിവിധാ ന ച യാംതി സിദ്ധിമ്
അത് നടക്കുന്നത് വരെ ലോകം മുഴുവൻ അചഞ്ചലമായിരിക്കും; ആ സമയംവരെ പല പ്രവൃത്തികളും ഫലപ്രാപ്തി നേടില്ല.
താവന്ന ഭാംതി ശിഖരാണി മഹീരുഹാണാം ഗുച്ഛൈസ്തു ഫുല്ലവനമീലിതലോചനാനി
അത്രയും നേരം വൃക്ഷങ്ങളുടെ കൊമ്പുകൾ പ്രകാശിക്കില്ല; പുഷ്പങ്ങളുടെയും കൂമ്പാരങ്ങൾ പുൽവനങ്ങളിൽ കണ്ണടയ്ക്കുകയുമില്ല.
ഉദ്യംതമംബരതലേ സുരസിദ്ധസംഘാഃ സബ്രഹ്മദൈത്യമുനികിന്നരനാഗയക്ഷാഃ 5.1.32.
അവൻ ആകാശത്ത് ഉദിക്കുമ്പോൾ, ദേവന്മാരും സിദ്ധന്മാരും ബ്രഹ്മാവിനോടൊപ്പം അസുരന്മാർ, മുനികൾ, കിന്നരന്മാർ, മനുഷ്യർ, നാഗന്മാർ, യക്ഷന്മാർ എന്നിവരും—
അസ്തം ഗതേ ത്വയി ജഗദ്ഭവതി പ്രസുപ്തം ഭൂയസ്ത്വയി പ്രതപതി പ്രതിബോധമേതി
നീ അസ്തമിക്കുമ്പോൾ ലോകം ഉറങ്ങുന്നു; നീ വീണ്ടും പ്രകാശിക്കുമ്പോൾ ലോകം ഉണരുന്നു.
ഉത്സാഹശക്തിനയശൌര്യസമന്വിതാനാം സേവാപ്രയോഗരചനാവിധിതത്പരാണാമ് ൬൨
ഉത്സാഹവും ശക്തിയും നയവും ധൈര്യവും ഉള്ളവർ, സേവനത്തിലും പ്രവർത്തിയിലും സൃഷ്ടിയിലും മുഴുകിയവർ—