സര്വേ തേ നാശമൃച്ഛംതു വര ഏഷ മതോ മമ
എല്ലാവരും നശിക്കട്ടെ — ഇതാണ് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വരം.
തഥേതി ചോക്ത്വാ പ്രതിമേ തേ നാകം പ്രതി ജഗ്മതുഃ
അങ്ങനെ ആകട്ടെ എന്ന് പറഞ്ഞ് അവർ പ്രതിമയിൽ നിന്ന് സ്വർഗത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു.
ഇമേ ച പ്രതിമേ പാര്ഥ ശംകരേണ മഹാത്മനാ
പാർഥാ, ഈ പ്രതിമകൾ മഹാത്മാവായ ശങ്കരൻ പൂജിച്ചിരുന്നു.
സുരക്തൈഃ ശതപത്രൈശ്ച പൂജിതേ ബ്രഹ്മണോ ദിനമ്
തീവ്രമായ ചുവപ്പുള്ള നൂറു ഇലകളുള്ള താമരകളാൽ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു ദിവസം അവയെ പൂജിച്ചു.
നീലോത്പലൈഃ സുഗംധൈശ്ച സഹസ്രപരിവത്സരാന്
നല്ല സുഗന്ധമുള്ള നീല താമരകളാൽ ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ അവയെ പൂജിച്ചു.
പൂജയാമാസ പ്രതിമേ പദ്മൈ രക്തോത്പലൈഃ ശുഭൈഃ
അവൻ പ്രതിമകളെ താമരകളും ശുഭമായ ചുവന്ന നീർതാമരകളും കൊണ്ട് പൂജിച്ചു.
ഏതാഭ്യാം രഹിതഃ സ്വര്ഗോ മൃത്യുതുല്യോ ഭവിഷ്യതി
ഈ രണ്ടിനെ ഇല്ലാതാക്കുകയാണെങ്കിൽ സ്വർഗം itself മരണത്തോട് സമാനമാകും.
ഉവാച നാഹമര്ഥ്യസ്മിന്വരേണാനേന വൈ പ്രഭോ 5.1.32.
അവൻ പറഞ്ഞു: 'പ്രഭോ, ഈ വരം എനിക്കു വേണ്ടതല്ല.'
ഗൃഹീത്വാ ത്വമിമേ വീര കുശസ്ഥല്യാം നിവേശയ
വീരാ, ഇവയെ എടുത്ത് കുശസ്ഥലിയിൽ സ്ഥാപിക്കൂ.
പ്രതി തിഷ്ഠതി വൈ യത്ര സര്വപാപപ്രണാശനഃ ഭവിഷ്യതി തദാ യാത്രാ ആഷാഢീ ചാഥ കൌമുദീ
അവയെ സ്ഥാപിച്ചിടത്തോളം എല്ലാപാപങ്ങളും നശിക്കും; അപ്പോൾ ആഷാഢിയും കൗമുദിയും യാത്രയ്ക്ക് അത്യന്തം ശുഭമായിരിക്കും.
ആഗമിഷ്യാമ്യഹം തത്ര സഹിതോഽപ്സരസാം ഗണൈഃ
അവിടെ ഞാൻ അപ്പസരസുകളുടെ കൂട്ടത്തോടെ എത്തും.
മേഘഖണ്ഡേ സമുദ്ഭൂതേ മയി തത്ര പ്രവര്ഷതി
അവിടെ മേഘക്കൂട്ടം ഉയർന്നാൽ ഞാൻ മഴ പെയ്യിക്കും.
ഭാസ്കരം ച നമസ്കൃത്യ ബ്രഹ്മാദ്യൈഃ പൂജിതം വിഭുമ്
ബ്രഹ്മാദികൾ ആരാധിക്കുന്ന ഭാസ്കരനെ വണങ്ങി,
ഏവം മൃര്തിദ്വയം വ്യാസ ദത്ത്വാ പാര്ഥായ വാസവഃ
ഇങ്ങനെ, വ്യാസാ, വാസവൻ ആ രണ്ട് രൂപങ്ങൾ പാർഥനു നൽകി.
നാരദോ ദ്വാരകായാം തു കൃഷ്ണസ്യാഹ്വാനകാരണാത്
നാരദൻ ദ്വാരകയിൽ കൃഷ്ണനെ ക്ഷണിക്കാൻ,
ശ്രാവയാമാസ വിപ്രേംദ്രം ഏഹി കൃഷ്ണ കുശസ്ഥലീമ്
ബ്രാഹ്മണപ്രഭുവിന് ഇങ്ങനെ അറിയിച്ചു: 'കൃഷ്ണാ, കുശസ്ഥലിയിൽ വാ.'
ഇംദ്രേണാഥ പ്രദത്തേ വൈ തേ തുഭ്യം പാംഡവായ ച
പാണ്ഡവാ, ഇന്ദ്രൻ ഇവയെ നിനക്കും തന്നു.
അവാതരച്ച ആകാശാത്തമാലിംഗ്യ ച പാംഡവമ് 5.1.32.
അവൻ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി പാണ്ഡവനെ അണക്കി.
ജന്മ മേ സഫലം ജാതം പ്രീതിര്മേ ജനിതാര്ജുന
എന്റെ ജനനം ഫലപ്രദമായി; സന്തോഷം എനിക്ക് ജനിച്ചു, അർജ്ജുനാ.
ഇത്യുക്ത്വാ തൌ തദാ വ്യാസ സമായാതൌ കുശസ്ഥലീമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, വ്യാസാ, അവർ ഇരുവരും കുശസ്ഥലിയിൽ പോയി.
ഗത്വാര്ജുന ദിശം പ്രാചീം മൂര്തിമേകാം നിവേശയ
അർജ്ജുനാ, കിഴക്കോട്ട് പോയി ഒരു രൂപം സ്ഥാപിക്കൂ.
അഹമപ്യുത്തരാം യാമി സ്ഥാപനാര്ഥം നദീം മുനേ
ഞാനും വടക്കോട്ട് നദിക്കരയിൽ രൂപം സ്ഥാപിക്കാൻ പോകുന്നു, മുനിയേ.
പൂര്വാം ഗത്വാ തതഃ പാര്ഥ ശുഭം സ്ഥാനം വ്യലോകയത്
കിഴക്കോട്ട് പോയ ശേഷം പാർഥൻ ഒരു ശുഭസ്ഥലം കണ്ടു.
അര്കം ദേവം സ്ഥാപയാമി യാവദ്ദധ്യൌ ച പാംഡവഃ
പാണ്ഡവൻ ധ്യാനിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ അർക്കദേവനെ സ്ഥാപിക്കും.
കഥയാമാസ പാര്ഥായ തേജസാ തേന ദുഃസഹമ്
അവൻ ആ അതിരൂക്ഷമായ പ്രകാശത്തെക്കുറിച്ച് പാർഥനോട് പറഞ്ഞു.
തേജസ്ത്വസഹമാനോ വൈ ദേവം വചനമബ്രവീത്
ആ പ്രകാശം സഹിക്കാനാവാതെ, അവൻ ദേവനോട് പറഞ്ഞു.
സൌമ്യ രൂപഃ സുദര്ശശ്ച പ്രജാഭ്യോ ഭവ ഗോപതേ
ഗോപാലകാ, ജനങ്ങൾക്കായി സൌമ്യമായ രൂപവും മനോഹരമായ ദർശനവും ആകൂ.
ഭുവിസ്ഥാ മാനവാഃ പൂതാ ഭവംതു തവ ദര്ശനാത് 5.1.32.
ഭൂമിയിലെ മനുഷ്യർ നിന്റെ ദർശനത്തിൽ ശുദ്ധരാകട്ടെ.
ദക്ഷിണേന കരേണാഥ ഹ്യഭയേനാഭയപ്രദഃ
അവൻ വലതുകൈ ഉയർത്തി, ഭയമില്ലെന്നു ഉറപ്പു നൽകുന്നു.
പ്രഭാകരേണ ദേവേന നിജം തേജഃ പ്രദര്ശിതമ
പ്രഭയുള്ള ദേവൻ തന്റെ തേജസ് മുഴുവൻ തെളിയിച്ചു.