ബ്രഹ്മണാ പ്രീതിയുക്തേന ദക്ഷായ പ്രതിപാദിതേ
പ്രേമപൂർവ്വം ബ്രഹ്മാവു ദക്ഷനു വരം നൽകിയപ്പോൾ,
സുരാണാമസുരാണാം ച വിഗ്രഹേ സമുപസ്ഥിതേ
ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും തമ്മിൽ കലഹം ആരംഭിച്ചപ്പോൾ,
തപശ്ചചാര ദുര്ധര്ഷമേകപാദഃ ശതക്രതുഃ
നൂറു യാഗങ്ങളുടെ ഉടമയായ ഇന്ദ്രൻ ഒരു കാലിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അത്യന്തം കഠിനമായ തപസ്സു ചെയ്തു.
ദൃഷ്ട്വാ തു ദേവരാജം തം ബൃഹസ്പതിരുവാച ഹ
അവസ്ഥയിൽ ആ ദേവരാജാവിനെ കണ്ടപ്പോൾ ബൃഹസ്പതി അവനോട് പറഞ്ഞു.
ഏകാകിനാ വനസ്ഥേന ന സാധ്യാഃ ശത്രവസ്ത്വയാ
നീ ഒരുവൻകൂടി കാട്ടിൽ താമസിച്ചാൽ ശത്രുക്കളെ ജയിക്കാൻ കഴിയില്ല.
പൂജാര്ഥേ ബ്രഹ്മണാ ദത്തേ പാരിജാതസമുദ്ഭവേ
പൂജയ്ക്കായി ബ്രഹ്മാവ് നൽകിയ പാരിജാതം അപ്പോൾ ഉദിച്ചു.
ശത്രൂണാം ച ക്ഷയോ ഭാവീ പ്രസാദാദര്ചയോ സ്തയോഃ
അവരെ ഇരുവരെയും ഭക്തിയോടെ പൂജിച്ചാൽ അവരുടെ അനുഗ്രഹത്തിൽ നിന്നു ശത്രുക്കളുടെ നാശം സംഭവിക്കും.
ജഗാമ സത്വരസ്തത്ര യത്ര ദക്ഷഃ പ്രജാപതിഃ ൧൯ പൂജിതേ പ്രതിമേ വ്യാസ ശക്രേണ ശരദാം ശതമ് 5.1.32.
അവൻ വേഗത്തിൽ അങ്ങോട്ട് പോയി, അവിടെ ദക്ഷൻ, സകല സൃഷ്ടികളുടെ അധിപൻ, ശക്രൻ നൂറു വർഷം പ്രതിമയിൽ പൂജിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത്.
ഭക്ത്യാനയാ പരം തുഷ്ടാവാവാം ജാനീഹി വാസവ
ഈ ഭക്തിയാൽ അവൻ ഞങ്ങളെ അതീവ സന്തോഷിപ്പിച്ചു — ഇതു നീ അറിഞ്ഞിരിക്കണം, വാസവ.
വരം വവ്രേ തദാ ശക്രഃ പ്രസന്നാത്മാ ദ്വിജോത്മ
അപ്പോൾ ശക്രൻ മനസ്സിൽ സന്തോഷത്തോടെ ഒരു വരം തിരഞ്ഞെടുക്കുകയായിരുന്നു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ.
സര്വേ തേ നാശമൃച്ഛംതു വര ഏഷ മതോ മമ
എല്ലാവരും നശിക്കട്ടെ — ഇതാണ് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വരം.
തഥേതി ചോക്ത്വാ പ്രതിമേ തേ നാകം പ്രതി ജഗ്മതുഃ
അങ്ങനെ ആകട്ടെ എന്ന് പറഞ്ഞ് അവർ പ്രതിമയിൽ നിന്ന് സ്വർഗത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു.
ഇമേ ച പ്രതിമേ പാര്ഥ ശംകരേണ മഹാത്മനാ
പാർഥാ, ഈ പ്രതിമകൾ മഹാത്മാവായ ശങ്കരൻ പൂജിച്ചിരുന്നു.
സുരക്തൈഃ ശതപത്രൈശ്ച പൂജിതേ ബ്രഹ്മണോ ദിനമ്
തീവ്രമായ ചുവപ്പുള്ള നൂറു ഇലകളുള്ള താമരകളാൽ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു ദിവസം അവയെ പൂജിച്ചു.
നീലോത്പലൈഃ സുഗംധൈശ്ച സഹസ്രപരിവത്സരാന്
നല്ല സുഗന്ധമുള്ള നീല താമരകളാൽ ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ അവയെ പൂജിച്ചു.
പൂജയാമാസ പ്രതിമേ പദ്മൈ രക്തോത്പലൈഃ ശുഭൈഃ
അവൻ പ്രതിമകളെ താമരകളും ശുഭമായ ചുവന്ന നീർതാമരകളും കൊണ്ട് പൂജിച്ചു.
ഏതാഭ്യാം രഹിതഃ സ്വര്ഗോ മൃത്യുതുല്യോ ഭവിഷ്യതി
ഈ രണ്ടിനെ ഇല്ലാതാക്കുകയാണെങ്കിൽ സ്വർഗം itself മരണത്തോട് സമാനമാകും.
ഉവാച നാഹമര്ഥ്യസ്മിന്വരേണാനേന വൈ പ്രഭോ 5.1.32.
അവൻ പറഞ്ഞു: 'പ്രഭോ, ഈ വരം എനിക്കു വേണ്ടതല്ല.'
ഗൃഹീത്വാ ത്വമിമേ വീര കുശസ്ഥല്യാം നിവേശയ
വീരാ, ഇവയെ എടുത്ത് കുശസ്ഥലിയിൽ സ്ഥാപിക്കൂ.
പ്രതി തിഷ്ഠതി വൈ യത്ര സര്വപാപപ്രണാശനഃ ഭവിഷ്യതി തദാ യാത്രാ ആഷാഢീ ചാഥ കൌമുദീ
അവയെ സ്ഥാപിച്ചിടത്തോളം എല്ലാപാപങ്ങളും നശിക്കും; അപ്പോൾ ആഷാഢിയും കൗമുദിയും യാത്രയ്ക്ക് അത്യന്തം ശുഭമായിരിക്കും.
ആഗമിഷ്യാമ്യഹം തത്ര സഹിതോഽപ്സരസാം ഗണൈഃ
അവിടെ ഞാൻ അപ്പസരസുകളുടെ കൂട്ടത്തോടെ എത്തും.
മേഘഖണ്ഡേ സമുദ്ഭൂതേ മയി തത്ര പ്രവര്ഷതി
അവിടെ മേഘക്കൂട്ടം ഉയർന്നാൽ ഞാൻ മഴ പെയ്യിക്കും.
ഭാസ്കരം ച നമസ്കൃത്യ ബ്രഹ്മാദ്യൈഃ പൂജിതം വിഭുമ്
ബ്രഹ്മാദികൾ ആരാധിക്കുന്ന ഭാസ്കരനെ വണങ്ങി,
ഏവം മൃര്തിദ്വയം വ്യാസ ദത്ത്വാ പാര്ഥായ വാസവഃ
ഇങ്ങനെ, വ്യാസാ, വാസവൻ ആ രണ്ട് രൂപങ്ങൾ പാർഥനു നൽകി.
നാരദോ ദ്വാരകായാം തു കൃഷ്ണസ്യാഹ്വാനകാരണാത്
നാരദൻ ദ്വാരകയിൽ കൃഷ്ണനെ ക്ഷണിക്കാൻ,
ശ്രാവയാമാസ വിപ്രേംദ്രം ഏഹി കൃഷ്ണ കുശസ്ഥലീമ്
ബ്രാഹ്മണപ്രഭുവിന് ഇങ്ങനെ അറിയിച്ചു: 'കൃഷ്ണാ, കുശസ്ഥലിയിൽ വാ.'
ഇംദ്രേണാഥ പ്രദത്തേ വൈ തേ തുഭ്യം പാംഡവായ ച
പാണ്ഡവാ, ഇന്ദ്രൻ ഇവയെ നിനക്കും തന്നു.
അവാതരച്ച ആകാശാത്തമാലിംഗ്യ ച പാംഡവമ് 5.1.32.
അവൻ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി പാണ്ഡവനെ അണക്കി.
ജന്മ മേ സഫലം ജാതം പ്രീതിര്മേ ജനിതാര്ജുന
എന്റെ ജനനം ഫലപ്രദമായി; സന്തോഷം എനിക്ക് ജനിച്ചു, അർജ്ജുനാ.
ഇത്യുക്ത്വാ തൌ തദാ വ്യാസ സമായാതൌ കുശസ്ഥലീമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, വ്യാസാ, അവർ ഇരുവരും കുശസ്ഥലിയിൽ പോയി.