ദീപാഗ്നിനാ വിനാ നൈവ തമോദാരു പ്രദഹ്യതേ
വിലക്കിന്റെ അഗ്നിയില്ലാതെ ഇരുണ്ടതിനെ അകറ്റാൻ കഴിയില്ല.
പപ്രച്ഛുസ്തേ പുനഃ സര്വേ ഹൃഷ്ടാ ദാമോദരം വിഭുമ്
അപ്പോൾ അവരൊക്കെയും സന്തോഷത്തോടെ മഹാബലനായ ദാമോദരനോടു വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
ഘോരേ തമസി വൈ മഗ്നാ നാഗ്നിം ജാനീമഹേ വയമ്
ഭയാനകമായ ഇരുട്ടിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുന്ന നമ്മൾ അഗ്നിയെ അറിയുന്നില്ല.
തേന ദീപം പ്രതിജ്വാല്യ ദേവാഃ ശിവപരായണാഃ
അതിനാൽ ശിവഭക്തരായ ദേവന്മാർ ആ വിളക്ക് തെളിച്ചു.
ദത്തേ ദീപേ തതോ ദേവൈര്ദൃഷ്ടോ ഹൃഷ്ടോ മഹേശ്വരഃ
വിലക്ക് നൽകിയപ്പോൾ ദേവന്മാർ സന്തോഷത്തോടെ മഹേശ്വരനെ കണ്ടു.
തതോ ദേവാഃ സുഖം പ്രാപുഃ സ്വര്ഗേ സേന്ദ്രപുരോഗമാഃ
അതിനുശേഷം ഇന്ദ്രൻ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ദേവന്മാർ സ്വർഗത്തിൽ സുഖം പ്രാപിച്ചു.
ദീപദാനഫലം ജ്ഞാത്വാ ദൈതേയാശ്ചാപി വിസ്മിതാഃ
വിലക്കു ദാനം ചെയ്തതിന്റെ ഫലം അറിഞ്ഞ് ദൈത്യന്മാരും അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
പൂജയിത്വാ മഹാദേവം പുഷ്പൈശ്ച നിര്മലൈര്ജലൈഃ
ശുദ്ധമായ പുഷ്പങ്ങളും വെള്ളവും കൊണ്ടു മഹാദേവനെ ആരാധിച്ചു,
സ്വസ്ഥാനേ ചാഭവന്സര്വേ ദീപദാനാച്ച ശോഭനാഃ
എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ സ്ഥാനം വിട്ട് നീങ്ങിയില്ല; വിളക്കു കൊടുത്തതുകൊണ്ട് അവിടം മനോഹരമായി.
നിരാഹാരാസ്തതോ വ്യാസ പിശാചാ വൈ നിരാശ്രയാഃ 5.1.30.
അപ്പോൾ, വ്യാസാ, ഭൂതങ്ങൾ ഭക്ഷണവും അഭയവും ഇല്ലാതെ അലയുകയായിരുന്നു.
ചംഡാലാദഗ്നിമാനീയ ദദുര്ദീപം ശിവേ രതാഃ ।। । ദീപദാനഫലം തേ വൈ പുത്രദാരസമന്വിതാഃ
ചണ്ഡാളന്മാർ അഗ്നി കൊണ്ടുവന്ന് ശിവനിൽ ഭക്തിയോടെ വിളക്ക് അർപ്പിച്ചു; വിളക്കു കൊടുത്ത ഫലം അവർക്കും കുടുംബത്തിനും ലഭിച്ചു.
ലീഢമന്നം ഗതരസം പൂതി പര്യുഷിതം തഥാ
അവർ തിന്നുന്നത് മറ്റൊരാൾ തൊട്ട, രുചിയില്ലാത്ത, പുഴുക്കളായ, പഴകിയ ഭക്ഷണമായിരുന്നു.
ഭുംജാനാസ്തേ സദാ ഹൃഷ്ടാ രമംതേ ദുഷ്ടഭൂമിഷു
അവർ എപ്പോഴും സന്തോഷത്തോടെ അശുദ്ധമായിടങ്ങളിൽ ഭക്ഷണം കഴിച്ച് ആസ്വദിച്ചു.
ദീപദാനഫലം ജ്ഞാത്വാ ദദുര്ദീപം ശിവാഗ്രതഃ
വിളക്ക് കൊടുക്കുന്നതിന്റെ ഫലം അറിഞ്ഞ് അവർ ശിവന്റെ മുമ്പിൽ വിളക്ക് അർപ്പിച്ചു.
സ്ഥാനേഷു മുദിതാസ്തേഷു രമംതേ സുഖിനസ്തദാ
അവിടങ്ങളിൽ അവർ സന്തോഷത്തോടെയും സുഖത്തോടെയും ആനന്ദിച്ചു.
തതോ ഘോരം സ്ഥിതം സമ്യക്പ്രേതലോകേഷു സര്വദാ
അപ്പോൾ, പ്രേതലോകങ്ങളിൽ എപ്പോഴും ഭയങ്കരമായ അവസ്ഥയായിരുന്നു.
ദാമോദരം ജഗന്നാഥമൂചുഃ സര്വേ സുരോത്തമാഃ
എല്ലാ ഉത്തമദേവതകളും ജഗന്നാഥനായ ദാമോദരനോട് പറഞ്ഞു.
ഗംധര്വാശ്ച തഥാ യക്ഷാഃ സിദ്ധാ വിദ്യാധരോരഗാഃ
ഗന്ധർവന്മാരും യക്ഷന്മാരും സിദ്ധന്മാരും വിദ്യാധരന്മാരും സർപ്പന്മാരും അങ്ങനെ എല്ലാവരും പറഞ്ഞു.
സ്ഥാനേഷു ച സദാ ഹ്യേഷു സുഖിനശ്ച രമാമഹേ
ഈ സ്ഥലങ്ങളിൽ നാം എപ്പോഴും സന്തോഷത്തോടെയും ആനന്ദത്തോടെയും കഴിയുന്നു.
വസംതി ച ജഗന്നാഥ വര്തംതേ തേഽതിദുഃഖിതാഃ 5.1.30.
പക്ഷേ, ജഗന്നാഥാ, അവിടെ താമസിക്കുന്നവർ അത്യന്തം ദുഃഖിതരായാണ് കഴിയുന്നത്.
ന തേഷാം വിദ്യതേ കിംചിദ്യത്പ്രകാശം കരോതി ച
അവർക്കു പ്രകാശം നൽകുന്ന ഒന്നും അവിടെ ഇല്ല.
ന സഹായോ ന ജായേയം നാലംബോ ന ച ദേശികാഃ
അവർക്കു കൂട്ടുകാരോ, ഭാര്യയോ, ആശ്രയമോ, വഴികാട്ടികളോ ഇല്ല.
തത്രാഷ്ടാവിംശതിഃ ഖ്യാതാ ഘോരാ നരകകോടയഃ
അവിടെ ഇരുപത്തിയെട്ട് ഭയങ്കരമായ നരകങ്ങൾ പ്രശസ്തമാണ്.
സുഖം തത്ര കഥം കൃഷ്ണ ലഭംതേ ദുഃഖിതാ നരാഃ
കൃഷ്ണാ, അവിടെ ദുഃഖിക്കുന്ന മനുഷ്യർക്ക് എങ്ങനെ സന്തോഷം ലഭിക്കും?
ഉവാച വചനം ഹൃദ്യം മനോരഥഫലപ്രദമ്
അവൻ ഹൃദയത്തിൽ ആനന്ദം പകരുന്ന, മനസ്സിലുണ്ടായ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്ന വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
ശൃണുധ്വം ത്രിദശാഃ സര്വേ യത്പ്രവക്ഷ്യാമി വോ വചഃ
എല്ലാ ദേവന്മാരും കേൾക്കൂ, ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറയാൻ പോകുന്ന വാക്കുകൾ.
അവംത്യാം വര്തതേ തീര്ഥം സദ്യഃ പാപഹരം പരമ്
അവന്തി നഗരത്തിൽ ഒരു വിശുദ്ധതീർത്ഥം ഉണ്ട്, അത് വലിയ പാപങ്ങൾ പോലും ഉടൻ അകറ്റുന്നു.
കാര്തികസ്യാസിതേ പക്ഷേ ചതുര്ദശ്യാം സമാഹിതഃ
കാർത്തിക മാസത്തിലെ കൃഷ്ണപക്ഷത്തിലെ പതിനാലാം ദിവസത്തിൽ, മനസ്സിൽ ഏകാഗ്രതയോടെ,
സംഗൃഹ്യ വൈ തിലാന്കൃഷ്ണാന്പിതൃഭക്തോ ജിതേംദ്രിയഃ
പിതൃഭക്തിയും ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹവും ഉള്ളവൻ കറുത്ത എള്ള് ശേഖരിച്ച്,
അപസവ്യം തഥാ കൃത്വാ മംത്രൈഃ സംതര്പ യേദ്യമമ് 5.1.30.
ഇടതുവശം തിരിഞ്ഞ്, യമനെ ഉദ്ദേശിച്ച് മന്ത്രങ്ങളോടൊപ്പം അർപ്പണം ചെയ്യണം.