തതോ വാദിത്രനിര്ഘോഷൈസ്തുമുലാനകഗോമുഖൈഃ
അതിനുശേഷം, മൃദംഗം, കാഹളം, പാശുപതം മുതലായ വാദ്യങ്ങളുടെ ഗംഭീരശബ്ദം മുഴങ്ങി.
ദേവാ വിദ്യാധരാഃ സിദ്ധാ ദൃഷ്ട്വാ യാംതം മഹാബലമ്
അവന് മഹാബലശാലിയായവന് മുന്നോട്ട് വരുന്നത് ദേവന്മാരും വിദ്യാധരന്മാരും സിദ്ധന്മാരും കണ്ടു.
തതസ്തേ കിംകരാഃ സര്വേ ചിത്രഗുപ്തേന നോദിതാഃ
അപ്പോള് ചിത്രഗുപ്തന് പ്രേരിപ്പിച്ചില്ലാത്തതിനാല് എല്ലാ സേവകരും അപ്രവര്ത്തികളായി.
ബലം ച കേശവം സംഖ്യേ ജഘ്നതുസ്താവുഭാവപി
അവരില് ഇരുവരും യുദ്ധത്തില് സൈന്യത്തെയും കേശവനെയും തോല്പിച്ചു.
വിദാര്യ ച സഹസ്രാണി കിംകരാണാം സമംതതഃ ചചാര രണദുര്ധര്ഷഃ കാമപാലേന പാലിതഃ
അവൻ ചുറ്റും ആയിരക്കണക്കിന് സേവകരെ തകർത്തു, യുദ്ധത്തിൽ ജയിക്കാനാവാത്തവനായി കാമദേവന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ അവിടെയെങ്ങും സഞ്ചരിച്ചു.
തതശ്ചിത്രഗുപ്തോ രണേ കിംകരാദ്യം വിദീര്ണം നിരീക്ഷ്യാര്തനാദം ചകാര
അപ്പോൾ ചിത്രഗുപ്തൻ, യുദ്ധത്തിൽ മുന്നിലുള്ള സേവകൻ തകർക്കപ്പെട്ടത് കണ്ടു, വേദനയോടെ ഒരു നിലവിളി മുഴക്കി.
ശരൈഃ പംചഭിഃ കൃഷ്ണമായാംതമാജൌ ജഘാനാഷ്ടഭിര്വക്ത്രദേശേ സ ഭിന്നഃ
അവൻ അഞ്ചു അമ്പുകൾകൊണ്ട് കൃഷ്ണമായാന്തനെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ വീഴ്ത്തി, പിന്നെ എട്ട് അമ്പുകൾ കൊണ്ട് മുഖത്ത് പരിക്കേൽപ്പിച്ചു.
രഥം സ്വം സമാദായ യാതഃ കൃതാംതസ്തതശ്ചിത്രഗുപ്തേ ശരാര്തേ പ്രസുപ്തേ
തന്റെ രഥം എടുത്ത് കൃതാന്തൻ പുറപ്പെട്ടു; അമ്പുകൾകൊണ്ട് വേദനിച്ച ചിത്രഗുപ്തൻ അവിടെ തന്നെ ബോധംകെട്ടുവീണു.
പ്രധാനാശ്ച ഭഗ്നാ വിചിത്രാശ്ച ഭഗ്രാസ്തതശ്ചിത്രഗുപ്തം നിശമ്യാഥ ഭഗ്നമ്
പ്രധാനന്മാർ തകർന്നു, വിവിധ വിഭാഗങ്ങളും ചിതറിപ്പോയി; ചിത്രഗുപ്തൻ തോറ്റുവെന്ന വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ—
വിനാശായ യുധ്യദ്യുഗാംതേ പ്രജാനാം യഥാ വാഡവോ ജ്വാലവൃദ്ധഃ പ്രവൃത്തഃ 5.1.27.
യുഗാന്തത്തിൽ, ജ്വാലകൾ ഉയരുന്ന വാടവാഗ്നി സകല ജീവരാശികളെയും നശിപ്പിക്കാൻ ഉയരുന്നതുപോലെ, അവൻ നാശത്തിനായി യുദ്ധം നടത്തി.
സ കാലഃ കരാലം സമാദായ ദംഡം മുമോചാച്യുതേ പശ്യതാം ദേവതാനാമ്
ആ കാലൻ ഭയാനകമായ ദണ്ഡം എടുത്ത്, അച്യുതനും ദേവന്മാരും നോക്കുന്പോൾ അതു എറിഞ്ഞു.
തതോ ദേവഗംധര്വയക്ഷാ മുനീംദ്രാഃ പരം വിസ്മയം പ്രാപുരാവീക്ഷ്യ രാമമ്
അപ്പോൾ ദേവന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, യക്ഷന്മാർ, മഹർഷിമാർ—എല്ലാവരും രാമനെ കണ്ടു അതിശയിച്ചു.
ഗൃഹീതേ ബലേനാഹവേ കാലദംഡേ മോക്തുകാമേ പുനഃ കാലനാശായ വൈ। തൂര്ണമഭ്യേത്യ തത്രാംതരേ രണേ വാരയാമാസ കൃഷ്ണം തദാ
യുദ്ധത്തിൽ കാലൻ ശക്തിയോടെ കാലദണ്ഡം എറിയാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോൾ, അതു നശിപ്പിക്കാനായി, കൃഷ്ണൻ അതിവേഗം ഇടപെട്ട് അവനെ തടഞ്ഞു.
മാ മുംചേത്യബ്രവീദ്വേധാഃ കാലം കാലായുധം ബല
"എറിയരുത്," സ്രഷ്ടാവ് ശക്തിയോടെ കാലനോട്, ആ കാലായുധധാരിയോട് പറഞ്ഞു.
ധാര്യതേ ശിരസാ ദേവ സംസാരേ നാസ്തി തേ സമഃ കോഽന്യോസ്തി ത്വത്സമോ രാമ യോ ജഗദ്ദഹനേ ക്ഷമഃ
ദേവാ, നീയെല്ലാവർക്കും തലയിൽ വഹിക്കപ്പെടുന്നവൻ; ലോകത്തിൽ നിനക്ക് തുല്യൻ ആരുമില്ല. രാമാ, ഈ സകല ലോകവും ദഹിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നവൻ നീയല്ലാതെ മറ്റാരുണ്ട്?
പാല്യതേ യത്ത്വയാ സോപി വിഷ്ണുര്വിശ്വൈകനായകഃ
നീ സംരക്ഷിക്കുന്നവനാണ് വിശ്വത്തിലെ ഏകനായകൻ വിഷ്ണുവും.
തതോ വയം ത്വദംകസ്ഥവിഷ്ണുനാഭിഭവാ യതഃ
അതിനാൽ, നിന്റെ അങ്കത്തിൽ വിശ്രമിക്കുന്ന വിഷ്ണുവാൽ ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും കീഴടക്കപ്പെടുന്നു.
ഉവാച ചതുരാസ്യസ്തു സ്തുതിശ്ച വൃതഃ സുരൈഃ
അപ്പോൾ നാലുമുഖൻ ദേവന്മാരാൽ സ്തുതിക്കപ്പെട്ട് സംസാരിച്ചു.
യതോ ഭവംതമായാംതം വിഷ്ണും വിശ്വൈകനായകമ് 5.1.27.
കാരണം, നീയാണ് വിഷ്ണുവായി വരുന്നത്, വിശ്വത്തിലെ ഏകനായകൻ.
ത്വയാ വൈ ഭഗവന്പൂര്വം യമഃ സംസ്ഥാപിതഃ പദേ
ഭഗവൻ, യമനെ ആദ്യം അവന്റെ സ്ഥാനത്ത് സ്ഥാപിച്ചത് നിനക്കാണ്.
തസ്മാദസ്യ ജഗന്നാഥ ക്ഷമ്യതാം പുരുഷോത്തമ
അതിനാൽ, ലോകനാഥാ, പുരുഷോത്തമാ, ഇതെല്ലാം ക്ഷമിക്കണമേ.
ഏതച്ഛുത്വാഽബ്രവീത്കൃഷ്ണോ ധാതഃ ശൃണു ഗുരോര്മമ
ഇത് കേട്ട കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: "ധാതാവേ, എന്റെ ഗുരുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കൂ."
സമര്പ്യതാം ഗുരുശ്രേഷ്ഠ ശ്രേഷ്ഠായ ഗുരുദക്ഷിണാ
ഗുരുക്കളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഗുരുവിന് ഏറ്റവും നല്ല ഗുരുദക്ഷിണ അർപ്പിക്കണം.
ഏതത്പിതാമഹഃ ശ്രുത്വാ യമം സമരനിര്ജിതമ്
ഇത് കേട്ടു പിതാമഹൻ യമൻ യുദ്ധത്തിൽ തോറ്റുവെന്ന് അറിഞ്ഞു.
തച്ഛ്രുത്വാ ധര്മരാജസ്തു വിരംചിമിദമബ്രവീത്
അത് കേട്ട ധർമ്മരാജാവ് ബ്രഹ്മാവിനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
യമലോകമനുപ്രാപ്യ കായഹീനഃ ശരീരവാന്
യമലോകത്ത് എത്തി, ശരീരമില്ലാതിരുന്നവൻ വീണ്ടും ശരീരമുള്ളവനായി.
തച്ഛുത്വാ ഹി പുനര്ബ്രഹ്മാ വിശ്വസ്യാസ്യ വിഭുഃ സ്വയമ്
അത് കേട്ട ബ്രഹ്മാവു, ലോകത്തിന്റെ അധിപൻ, വീണ്ടും സ്വയം പറഞ്ഞു.
തസ്മാദര്പയ പുത്രം ത്വം മുനേഃ സാംദീപനേശ്ച യഃ
അതിനാൽ, മകനായ നീ, സാന്ദീപനിമുനിക്കു മകനെ അർപ്പിക്കണം.
തച്ഛുത്വാ ധര്മരാജസ്തു പുത്രം സാംദീപനേസ്തഥാ 5.1.27.
അത് കേട്ട് ധർമ്മരാജാവ് സാന്ദീപനിക്കു മകനെ അർപ്പിച്ചു.
അര്പയാമാസ കൃഷ്ണസ്യ ബാലം രൂപസമന്വിതമ്
കൃഷ്ണനോടു, എല്ലാ ഗുണങ്ങളും ഉള്ള ബാലനെ അർപ്പിച്ചു.