തതോ യമോ രുഷാവിഷ്ടഃ പ്രാഹ താന്യമകിംകരാന്
അതിനുശേഷം യമന് കോപത്തോടെ തന്റെ സേവകരോടു പറഞ്ഞു.
തം ഗത്വാ വാരയധ്വം വൈ ഗൃഹീത്വാനീയതാമിതി
അവിടേക്ക് പോയി അവനെ തടയൂ; പിടിച്ചു കൊണ്ടുവന്ന് ഇവിടെ എത്തിക്കൂ.
ഏവമുക്തോ യമേനാഥ കിംകരഃ സ നരാംതകഃ
യമന് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, നരാന്തകന് എന്ന സേവകന്
യദാ ന വാരിതസ്തസ്ഥൌ തദാ ക്രുദ്ധോ നരാംതകഃ
അവനെ ആരും തടയാതിരുന്നതിനാല് നരാന്തകന് അവിടെ ഉറച്ചു നിന്നു; പിന്നെ അവന് ക്രുദ്ധനായി.
ബലദേവോപി സമരേ താഡിതോ വിവിധൈഃ ശരൈഃ
യുദ്ധത്തില് പലവിധം അമ്പുകള് കൊണ്ട് ആക്രമിക്കപ്പെട്ടെങ്കിലും ബാലദേവനും
ആദായ ധനുഷീ ദിവ്യേ ജഘ്നതുര്യമകിംകരാന്
ദിവ്യമായ വില്ലുകള് എടുത്ത്, അവര് യമന്റെ സേവകരെ തോല്പിച്ചു.
നരാംതകോഽപി സമരേ ബലേന ബലിനാര്ദിതഃ
യുദ്ധത്തില് ശക്തന്മാരുടെ ബലത്തിന് മുന്നില് നരാന്തകനും കീഴടങ്ങി.
തതോ നരാംതകേ വീരേ പതിതേ യമകിംകരേ
ശൂരനായ നരാന്തകന് യമന്റെ സേവകരുടെ ഇടയില് വീണപ്പോള്,
രാമകൃഷ്ണാഭ്യാം തേ ദൂതാ ഹന്യമാനാ ഭയാതുരാഃ
രാമനും കൃഷ്ണനും അവരെ സംഹരിക്കുമ്പോള് ആ ദൂതന്മാര് ഭയത്താല് വിറച്ചു.
തതോ യമോ യയൌ ക്രുദ്ധഃ സമംതാത്കിംകരൈര്വൃതഃ 5.1.27.
അതിനുശേഷം, കോപത്തോടെ യമന് എല്ലാ ദിശകളിലും സേവകരാല് ചുറ്റപ്പെട്ട് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
തതോ വാദിത്രനിര്ഘോഷൈസ്തുമുലാനകഗോമുഖൈഃ
അതിനുശേഷം, മൃദംഗം, കാഹളം, പാശുപതം മുതലായ വാദ്യങ്ങളുടെ ഗംഭീരശബ്ദം മുഴങ്ങി.
ദേവാ വിദ്യാധരാഃ സിദ്ധാ ദൃഷ്ട്വാ യാംതം മഹാബലമ്
അവന് മഹാബലശാലിയായവന് മുന്നോട്ട് വരുന്നത് ദേവന്മാരും വിദ്യാധരന്മാരും സിദ്ധന്മാരും കണ്ടു.
തതസ്തേ കിംകരാഃ സര്വേ ചിത്രഗുപ്തേന നോദിതാഃ
അപ്പോള് ചിത്രഗുപ്തന് പ്രേരിപ്പിച്ചില്ലാത്തതിനാല് എല്ലാ സേവകരും അപ്രവര്ത്തികളായി.
ബലം ച കേശവം സംഖ്യേ ജഘ്നതുസ്താവുഭാവപി
അവരില് ഇരുവരും യുദ്ധത്തില് സൈന്യത്തെയും കേശവനെയും തോല്പിച്ചു.
വിദാര്യ ച സഹസ്രാണി കിംകരാണാം സമംതതഃ ചചാര രണദുര്ധര്ഷഃ കാമപാലേന പാലിതഃ
അവൻ ചുറ്റും ആയിരക്കണക്കിന് സേവകരെ തകർത്തു, യുദ്ധത്തിൽ ജയിക്കാനാവാത്തവനായി കാമദേവന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ അവിടെയെങ്ങും സഞ്ചരിച്ചു.
തതശ്ചിത്രഗുപ്തോ രണേ കിംകരാദ്യം വിദീര്ണം നിരീക്ഷ്യാര്തനാദം ചകാര
അപ്പോൾ ചിത്രഗുപ്തൻ, യുദ്ധത്തിൽ മുന്നിലുള്ള സേവകൻ തകർക്കപ്പെട്ടത് കണ്ടു, വേദനയോടെ ഒരു നിലവിളി മുഴക്കി.
ശരൈഃ പംചഭിഃ കൃഷ്ണമായാംതമാജൌ ജഘാനാഷ്ടഭിര്വക്ത്രദേശേ സ ഭിന്നഃ
അവൻ അഞ്ചു അമ്പുകൾകൊണ്ട് കൃഷ്ണമായാന്തനെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ വീഴ്ത്തി, പിന്നെ എട്ട് അമ്പുകൾ കൊണ്ട് മുഖത്ത് പരിക്കേൽപ്പിച്ചു.
രഥം സ്വം സമാദായ യാതഃ കൃതാംതസ്തതശ്ചിത്രഗുപ്തേ ശരാര്തേ പ്രസുപ്തേ
തന്റെ രഥം എടുത്ത് കൃതാന്തൻ പുറപ്പെട്ടു; അമ്പുകൾകൊണ്ട് വേദനിച്ച ചിത്രഗുപ്തൻ അവിടെ തന്നെ ബോധംകെട്ടുവീണു.
പ്രധാനാശ്ച ഭഗ്നാ വിചിത്രാശ്ച ഭഗ്രാസ്തതശ്ചിത്രഗുപ്തം നിശമ്യാഥ ഭഗ്നമ്
പ്രധാനന്മാർ തകർന്നു, വിവിധ വിഭാഗങ്ങളും ചിതറിപ്പോയി; ചിത്രഗുപ്തൻ തോറ്റുവെന്ന വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ—
വിനാശായ യുധ്യദ്യുഗാംതേ പ്രജാനാം യഥാ വാഡവോ ജ്വാലവൃദ്ധഃ പ്രവൃത്തഃ 5.1.27.
യുഗാന്തത്തിൽ, ജ്വാലകൾ ഉയരുന്ന വാടവാഗ്നി സകല ജീവരാശികളെയും നശിപ്പിക്കാൻ ഉയരുന്നതുപോലെ, അവൻ നാശത്തിനായി യുദ്ധം നടത്തി.
സ കാലഃ കരാലം സമാദായ ദംഡം മുമോചാച്യുതേ പശ്യതാം ദേവതാനാമ്
ആ കാലൻ ഭയാനകമായ ദണ്ഡം എടുത്ത്, അച്യുതനും ദേവന്മാരും നോക്കുന്പോൾ അതു എറിഞ്ഞു.
തതോ ദേവഗംധര്വയക്ഷാ മുനീംദ്രാഃ പരം വിസ്മയം പ്രാപുരാവീക്ഷ്യ രാമമ്
അപ്പോൾ ദേവന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, യക്ഷന്മാർ, മഹർഷിമാർ—എല്ലാവരും രാമനെ കണ്ടു അതിശയിച്ചു.
ഗൃഹീതേ ബലേനാഹവേ കാലദംഡേ മോക്തുകാമേ പുനഃ കാലനാശായ വൈ। തൂര്ണമഭ്യേത്യ തത്രാംതരേ രണേ വാരയാമാസ കൃഷ്ണം തദാ
യുദ്ധത്തിൽ കാലൻ ശക്തിയോടെ കാലദണ്ഡം എറിയാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോൾ, അതു നശിപ്പിക്കാനായി, കൃഷ്ണൻ അതിവേഗം ഇടപെട്ട് അവനെ തടഞ്ഞു.
മാ മുംചേത്യബ്രവീദ്വേധാഃ കാലം കാലായുധം ബല
"എറിയരുത്," സ്രഷ്ടാവ് ശക്തിയോടെ കാലനോട്, ആ കാലായുധധാരിയോട് പറഞ്ഞു.
ധാര്യതേ ശിരസാ ദേവ സംസാരേ നാസ്തി തേ സമഃ കോഽന്യോസ്തി ത്വത്സമോ രാമ യോ ജഗദ്ദഹനേ ക്ഷമഃ
ദേവാ, നീയെല്ലാവർക്കും തലയിൽ വഹിക്കപ്പെടുന്നവൻ; ലോകത്തിൽ നിനക്ക് തുല്യൻ ആരുമില്ല. രാമാ, ഈ സകല ലോകവും ദഹിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നവൻ നീയല്ലാതെ മറ്റാരുണ്ട്?
പാല്യതേ യത്ത്വയാ സോപി വിഷ്ണുര്വിശ്വൈകനായകഃ
നീ സംരക്ഷിക്കുന്നവനാണ് വിശ്വത്തിലെ ഏകനായകൻ വിഷ്ണുവും.
തതോ വയം ത്വദംകസ്ഥവിഷ്ണുനാഭിഭവാ യതഃ
അതിനാൽ, നിന്റെ അങ്കത്തിൽ വിശ്രമിക്കുന്ന വിഷ്ണുവാൽ ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും കീഴടക്കപ്പെടുന്നു.
ഉവാച ചതുരാസ്യസ്തു സ്തുതിശ്ച വൃതഃ സുരൈഃ
അപ്പോൾ നാലുമുഖൻ ദേവന്മാരാൽ സ്തുതിക്കപ്പെട്ട് സംസാരിച്ചു.
യതോ ഭവംതമായാംതം വിഷ്ണും വിശ്വൈകനായകമ് 5.1.27.
കാരണം, നീയാണ് വിഷ്ണുവായി വരുന്നത്, വിശ്വത്തിലെ ഏകനായകൻ.
ത്വയാ വൈ ഭഗവന്പൂര്വം യമഃ സംസ്ഥാപിതഃ പദേ
ഭഗവൻ, യമനെ ആദ്യം അവന്റെ സ്ഥാനത്ത് സ്ഥാപിച്ചത് നിനക്കാണ്.