കിം മനുഷ്യൈരുത സ്ത്രീഭിഃ സിദ്ധ്യര്ഥം ഹ്യാശ്രമാന്വിതൈഃ
സിദ്ധി നേടാൻ ആത്മവിശ്വാസമുള്ള പുരുഷന്മാരോ സ്ത്രീകളോ ആവശ്യമില്ല.
നരൈഃ സ്ത്രീഭിശ്ച വസ്തവ്യം വര്ണൈശ്ചാശ്രമവാസിഭിഃ
പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും, വർഗ്ഗങ്ങളിലെയും ആശ്രമവാസികളുമായവരും, ഒരുമിച്ച് താമസിക്കണം.
കര്മണാ മനസാ വാചാ രുദ്രഭക്തൈര്യതേന്ദ്രിയൈഃ കിം കുര്വാണൈര്നരൈഃ കര്മ രുദ്രഭക്തിം ബ്രവീഹി നഃ
കർമ്മം, മനസ്സ്, വാക്ക് എന്നിവയിലൂടെ, രുദ്രഭക്തിയും ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹവും ഉള്ളവരായി, മനുഷ്യർ എന്ത് പ്രവർത്തനം ചെയ്യണം? രുദ്രഭക്തിയെ കുറിച്ച് ഞങ്ങൾക്ക് പറയൂ.
ലൌകികീ വൈദികീ ചാന്യാ ഭവേദാധ്യാത്മികീ തഥാ
ലോകികം, വേദം, മറ്റു രീതികൾ, അതുപോലെ ആത്മസംബന്ധമായതും ഉണ്ട്.
ധ്യാനധാരണയാ ബുദ്ധ്യാ രുദ്രാണാം സ്മരണം ഹി തത്
ധ്യാനം, ധാരണ, ബുദ്ധി എന്നിവയിലൂടെ രുദ്രന്മാരെ ഓർക്കാം.
വ്രതോപവാസനിയമൈര്യതേദ്രിയനിരോധിഭിഃ
വ്രതം, ഉപവാസം, നിയമങ്ങൾ, ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹം എന്നിവയിലൂടെ.
ഗോഘൃതക്ഷീരദധിഭിര്ഗംധരക്തകുശോ ദകൈഃ
പശുവിന്റെ നെയ്യ്, പാൽ, തൈര്, സുഗന്ധവസ്തുക്കൾ, ചുവന്ന കുശഗ്രാസ്, ദാനങ്ങൾ എന്നിവയാൽ.
ഘൃതഗുഗ്ഗുലധൂപൈശ്ച കൃഷ്ണാഗരുസുഗംധിഭിഃ
നെയ്യ്, ഗുഗ്ഗുളു ധൂപം, കറുത്ത അഗരു സുഗന്ധവസ്തുക്കൾ ഉപയോഗിച്ച്.
വാസപ്രവിസരാസ്തോത്രൈഃ പതാകാവ്യജനോച്ഛ്രിതൈഃ 5.1.7.
വസ്ത്രങ്ങൾ, സുഗന്ധം പടരുന്നവ, സ്തോത്രങ്ങൾ, പതാകകൾ, വീശാൻ ഉപയോഗിക്കുന്നവ, ഉയർത്തിയ അലങ്കാരങ്ങൾ എന്നിവയാൽ.
ഭക്ഷ്യഭോജ്യാനുപാനൈശ്ച യാവത്പൂജാക്ഷതൈര്നരൈഃ
ഭക്ഷ്യങ്ങൾ, ഭക്ഷ്യപദാർത്ഥങ്ങൾ, പാനീയങ്ങൾ, പൂജയിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന അക്ഷതകൾ എന്നിവയാൽ.
വേദമന്ത്രഹവിര്യാഗൈര്യാ ക്രിയാ വൈദികീ മതാ
വേദമന്ത്രങ്ങൾ, ഹവി, യാഗങ്ങൾ എന്നിവയാൽ ചെയ്യുന്ന കർമ്മങ്ങൾ വേദപരമായവയാണ്.
ദര്ശേ ച പൂര്ണമാസ്യാം വാ കര്തവ്യം ചാഗ്നിഹോത്രകമ്
അമാവാസിയും പൂർണ്ണിമയും ദിവസങ്ങളിൽ അഗ്നിഹോത്രം നടത്തണം.
ഇഷ്ടവൃത്തിഃ സോമപാനം യാജ്ഞികം സര്വകര്മ ച
ഇഷ്ടമായ പെരുമാറ്റം സോമപാനം, യാഗങ്ങൾ, എല്ലാ നിർദ്ദിഷ്ട കർമ്മങ്ങളും ചെയ്യുന്നതാണ്.
അഗ്നിഭൂമ്യനിലാകാശനിശാകരദിവാകരാന്
അഗ്നി, ഭൂമി, വായു, ആകാശം, ചന്ദ്രൻ, സൂര്യൻ—
സമുദ്ദിശ്യ കൃതം കര്മ തത്സര്വം ദൈവികം ഭവേത്
ഇവയെ ഉദ്ദേശിച്ച് ചെയ്യുന്ന എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും ദൈവികമാകും.
സാംഖ്യാഖ്യാ യൌഗികീ ചാന്യാ വിഭാഗം തത്ര മേ ശൃണു
സാംഖ്യ എന്ന യോഗരീതിയും മറ്റൊന്നാണ്; അതിന്റെ വ്യത്യാസം എന്റെ മുഖേന കേൾക്കൂ.
അചേതനാനി യോജ്യാനി പുരുഷഃ പഞ്ചവിംശകഃ
ജഡമായ ഘടകങ്ങൾ ഇരുപത്തിയഞ്ചാമത്തെ തത്വമായ പുരുഷൻ ചേർക്കുന്നു.
രുദ്രഃ ഷഡ്വിംശകഃ കര്താ സര്വജ്ഞശ്ചേതനഃ പ്രഭുഃ
രുദ്രൻ ഇരുപത്തിയാറാമത്തെ തത്വമാണ്; സൃഷ്ടികർത്താവും, എല്ലാം അറിയുന്നവനും, ചൈതന്യവും, പരമാധിപതിയും.
പുരുഷോ നിത്യവ്യക്തഃ സ്യാത്കാരണം ച മഹേശ്വരഃ 5.1.7.
പുരുഷൻ എപ്പോഴും അപ്രത്യക്ഷനാണ്; കാരണവും മഹേശ്വരനാണ്.
സംഖ്യയാ പരിസര്ഗായ പ്രധാനം ച ഗുണാത്മകമ്
എണ്ണിക്കാനായി ഗുണങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ പ്രധാനം കൂടി ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.
കാരണം തച്ച രുദ്രസ്യ കാമ്യ ത്വമിദമുച്യതേ
അത് രുദ്രന്റെ കാരണമായും, ആഗ്രഹിതാവസ്ഥയെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു.
അചൈതന്യം പ്രധാനേ ച തച്ച തത്ത്വമിദം സ്മൃതമ്
പ്രധാനത്തിലെ ആ തത്വം ജഡമാണെന്ന് കരുതുന്നു.
പ്രയോജനേ ച വൈജാത്യം ജ്ഞാത്വാ തത്ത്വമസംഖ്യയാ
ഉദ്ദേശ്യത്തിലെ വ്യത്യാസം അറിയുമ്പോൾ, തത്വം എണ്ണാതെ തന്നെ വിലയിരുത്തുന്നു.
ഇതി തസ്യ തത്ത്വഭാവം തത്ത്വസംഖ്യാ ച തത്ത്വതഃ
ഇങ്ങനെ അതിന്റെ തത്വസ്വഭാവവും തത്വങ്ങളുടെ എണ്ണവും സത്യമായി വിശദീകരിച്ചു.
സാംഖ്യേ കൃതാ ഭക്തിരേഷാ സദ്ഭിരാധ്യാത്മികീ മതാ
സാംഖ്യത്തിൽ സ്ഥാപിച്ച ഈ ഭക്തി ജ്ഞാനികൾ ആത്മീയമായതെന്നു കരുതുന്നു.
പ്രാണായാമപരോ നിത്യം ധ്യായതേ നിയതേംദ്രിയഃ
മറ്റൊരാൾ ശ്വാസനിയന്ത്രണത്തിൽ ഏർപ്പെട്ട്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ച് എപ്പോഴും ധ്യാനിക്കുന്നു.
ഹൃത്കഞ്ജകര്ണികാസീനം പഞ്ചവക്ത്രം ത്രിലോചനമ്
അവൻ ഹൃദയത്തിലെ താമരക്കൊട്ടയിൽ ഇരിക്കുന്ന, അഞ്ചു മുഖവും മൂന്നു കണ്ണുകളും ഉള്ളവനെ ധ്യാനിക്കുന്നു.
ശ്വേതം ദശഭുജം ഭദ്രം വരദാഭയഹസ്തകമ്
വെളുത്ത, ദശഭുജയും, ഭദ്രവും, വരദവും അഭയഹസ്തവും ഉള്ളവനെ.
യ ഏവ ഭക്തിമാന്രുദ്രേ രുദ്രഭക്തഃ സ ഉച്യതേ 5.1.7.
രുദ്രനിൽ സത്യമായ ഭക്തിയുള്ളവൻ രുദ്രഭക്തനെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു.
സ്വയം രുദ്രേണ വിഹിതോ ബ്രഹ്മാദീനാം സമാഗമേ
ബ്രഹ്മാദികൾ ഒന്നിച്ചുള്ള സമ്മേളനത്തിൽ രുദ്രൻ തന്നെയാണ് ഇതിനെ സ്ഥാപിച്ചത്.