രമതേ ഭഗവാനേഷു സിദ്ധക്ഷേത്രേഷു സര്വദാ
ഭഗവാൻ ഈ സിദ്ധക്ഷേത്രങ്ങളിൽ എല്ലായ്പ്പോഴും ആനന്ദിക്കുന്നു.
ത്രയാണാമപി ലോകാനാം കുരുക്ഷേത്രം പ്രശസ്യതേ
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലുമുള്ള സ്ഥലങ്ങളിൽ കുറുക്ഷേത്രം ഏറ്റവും പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നു.
തസ്യാ ദശഗുണം വ്യാസ മഹാകാലവനോത്തമമ്
വ്യാസാ, അതിനേക്കാൾ പത്ത് മടങ്ങ് മഹത്വമുള്ളത് മഹാകാലവനമാണ്.
പ്രഭാസമുത്തമം തീര്ഥം ക്ഷേത്രമാദ്യം പിനാകിനഃ
പ്രഭാസം ഏറ്റവും ഉത്തമമായ തീർത്ഥവും, പിനാകധാരിയുടെ പ്രധാന ക్షേത്രവുമാണ്.
തസ്മാദപ്യുത്തമം വ്യാസ പുണ്യാ വാരാണസീ മതാ
അതിനേക്കാളും ഉത്തമവും പുണ്യവുമാണ് വാരാണസി എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു, വ്യാസാ.
മഹാകാലവനം ഗുഹ്യം സിദ്ധക്ഷേത്രം തഥോഷരമ് 5.1.1.
മഹാകാലവനം രഹസ്യമായതും, സിദ്ധന്മാരുടെ സ്ഥലവും, ഉണങ്ങിപ്പോയ സ്ഥലവുമാണ്.
സര്വതസ്തു സമാഖ്യാതം മഹാകാലവനം മുനേ
മഹാകാലവനം എല്ലായിടത്തുനിന്നും പൂർണ്ണമായി വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു, മുനിവരേ.
പംചൈകത്ര ന ലഭ്യംതേ മഹാകാലപുരാദൃതേ
അഞ്ച് കാര്യങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ലഭ്യമാകുന്നത് മഹാകാലപുരം ഒഴികെ മറ്റൊരിടത്തും ഇല്ല.
നാഗ്നിര്ന വായുരാദിത്യോ ന ഭൂമിര്ന ദിശോ നഭഃ
അവിടെ അഗ്നിയും വായുവും സൂര്യനും ഭൂമിയും ദിശകളും ആകാശവും ഒന്നുമില്ല.
ന നക്ഷത്രാണി ന ജ്യോതിര്ന ദ്യൌര്നേംദുര്ഗ്രഹാ സ്തഥാ
അവിടെ നക്ഷത്രങ്ങളും പ്രകാശവും സ്വർഗ്ഗവും ഗ്രഹങ്ങളും ചന്ദ്രനും ഇല്ല.
സരാംസി നൈവ ഗിരയോ നാപഗാ നാബ്ധയസ്തഥാ
അവിടെ തടാകങ്ങളും പർവ്വതങ്ങളും നദികളും സമുദ്രങ്ങളും ഇല്ല.
തദൈകോ ഹി മഹാകാലോ ലോകാനുഗ്രഹകാരണാത്
അപ്പോൾ മഹാകാലൻ മാത്രം ലോകങ്ങൾക്ക് അനുഗ്രഹം നൽകാൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
സൃഷ്ട്യര്ഥം സ മഹാകാലഃ കരേ കാമം പ്രതിഷ്ഠിതമ്
സൃഷ്ടിക്കായി മഹാകാലൻ തന്റെ കൈയിൽ ആഗ്രഹം സ്ഥാപിച്ചു.
കലലം ബുദ്ബുദം ഭൂത്വാ തവിവേഗവിവര്ദ്ധിതമ്
അത് ഒരു കണികയായി, ഒരു ബുധ്ബുദമായി, അവന്റെ ശക്തിയാൽ വളർന്നു.
കരേണ താഡിതം തദ്ധി ബഭൂവ ദ്വിദലം മഹത്
അവന്റെ കൈകൊണ്ട് അതിനെ തട്ടിയപ്പോൾ, അത് വലിയ രണ്ടു ഭാഗങ്ങളായി മാറി.
മധ്യേഽഭവത്തദാ ബ്രഹ്മാ പംചവക്ത്രശ്ചതുര്ഭുജഃ
അതിനുള്ളിൽ അപ്പോൾ അഞ്ചു മുഖവും നാലു കൈകളും ഉള്ള ബ്രഹ്മാവ് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
കുരു സൃഷ്ടിം മഹാബാഹോ വിചിത്രാം മദനുഗ്രഹാത്
ശക്തിയുള്ളവനേ, എന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ അത്ഭുതകരമായ സൃഷ്ടി സൃഷ്ടിക്കൂ.
പ്രേര്യമാണോഽപി വൈ സ്രഷ്ടും ബ്രഹ്മാ ദേവമചിംതയത് 5.1.2.
സൃഷ്ടിക്കാനായി പ്രേരിപ്പിച്ചിട്ടും ബ്രഹ്മാവ് ദേവന്മാരെ പരിഗണിച്ചില്ല.
ബ്രഹ്മണസ്തപസാ ദൃഷ്ടഃ പ്രാദാദ്വേദം ഷഡംഗകമ്
ബ്രഹ്മാവിന്റെ തപസ്സിലൂടെ കണ്ടു, അവൻ ആറു അംഗങ്ങളുള്ള വേദം നൽകി.
തപസാഽതിഷ്ഠദാ ഭൂയഃ സമാരാധയിതും ഭവമ്
ഭവനെ ആരാധിക്കാൻ വീണ്ടും ബ്രഹ്മാവ് തപസ്സിൽ നിലകൊണ്ടു.
ബ്രഹ്മോവാച നമഃ ശിവായാമലസത്ത്വചേതസേ ഗുണത്രയാതീതവിസാരിതേജസേ
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: ശുദ്ധമായ സത്ത്വവും, ഗുണത്രയങ്ങളെ അതിജീവിച്ച പ്രകാശവും ഉള്ള ശിവനേ, നമസ്കാരം.
നമോഽ സ്തു തേ സൃഷ്ടിവിധൌ രജോജുഷേ ജഗത്സ്ഥിതൌ സത്ത്വമധിഷ്ഠിതായ തേ
സൃഷ്ടിയിൽ രാജസിക ഗുണത്തിൽ ആസ്വാദിക്കുന്നവനേ, ലോകം നിലനിൽക്കാൻ സത്ത്വഗുണത്തിൽ അധിഷ്ഠിതനായവനേ, നിനക്കു നമസ്കാരം.
അശേഷഭൂതപ്രകൃതേഃ പരാ യ വൈ പരാത്മരൂപായ നമഃ ശിവായ വൈ
സകലഭൂതങ്ങളെയും പ്രകൃതിയെയും അതിജീവിക്കുന്ന പരമാത്മാവായ ശിവന് നമസ്കാരം.
ഭൂതോയവഹ്ന്യമ്ബരവായുചംദ്രസൂര്യാത്മരൂപാഭിരിദം തനൂഭിഃ
ഭൂമി, വെള്ളം, അഗ്നി, ആകാശം, വായു, ചന്ദ്രന്, സൂര്യന് എന്നിങ്ങനെയുള്ള രൂപങ്ങളിലൂടെ അവന് ഈ ലോകത്തിലെ എല്ലാ ശരീരങ്ങളിലും നിലകൊള്ളുന്നു.
യാനീഹ തേജാംസി ജഗംതി യാനി ഭൂതാനി ഭവ്യാന്യഥ കാരണാനി
ഇവിടെ ഉള്ള എല്ലാ പ്രകാശങ്ങളും, ലോകങ്ങളും, സകലഭൂതങ്ങളും, ഭാവിയില് ഉണ്ടാകുന്നവയും, എല്ലാ കാരണങ്ങളും—
അന്തര്ഹിത ഉവാചേദം ബ്രഹ്മന്സംയാച്യതാം വരഃ
അദൃശ്യനായവന് പറഞ്ഞു: 'ബ്രഹ്മാ, നീ വേണമെന്നുള്ള വരം ചോദിക്കൂ.'
സ വവ്രേ മനസാ പുത്രം ഭവം ഗൌരവകാരണാത്
ആയാള് മാന്യത കൊണ്ടു മനസ്സില് ഭവനെന്നൊരു മകനെ ആഗ്രഹിച്ചു.
യസ്മാന്മാം മനസാ പുത്രം ചതുര്മുഖ സമീഹസേ 5.1.2.
നീ, നാലുമുഖനായവാ, മനസ്സില് എന്നെ മകനായി ആഗ്രഹിച്ചതിനാല്,
അയാച്യം യാചിതം യസ്മാന്മമാംശോ നീലലോഹിതഃ
ചോദിക്കരുതാത്തത് ചോദിച്ചതിനാല്, എന്റെ ഭാഗമായ നീലലോഹിതന് നിന്നാകട്ടെ.
അന്യദ്യസ്മാത്സ്മൃതോ ഭക്ത്യാ ത്വയാഹം പിതൃഭാവതഃ
നീ ഭക്തിയോടെ എന്നെ പിതാവായി ഓര്മ്മിച്ചതുകൊണ്ടു,