ഏഷ ദേവഃ ശിവഃ പ്രാപ്തസ്തവ പാര്ശ്വം സ്വലജ്ജയാ 7.3.52.
ഈ ദേവൻ ശിവൻ ലജ്ജയോടെ നിന്റെ അരികിലേക്ക് എത്തിയിരിക്കുന്നു.
പുത്രം ലബ്ധ്വാ പ്രയാസ്യാമി തസ്യ പാര്ശ്വേ സുരേശ്വര
മകൻ ലഭിച്ചാൽ ഞാൻ പോകും, അവന്റെ അരികിൽ തന്നെ ഇരിക്കും, ദേവേന്ദ്രാ.
തസ്യാസ്തം നിശ്ചയം ജ്ഞാത്വാ സ്വയം ദേവഃ സമായയൌ
അവളുടെ ഉറച്ച മനസ്സറിയാതെ ദൈവം സ്വയം അവിടെ എത്തി.
ദൃഷ്ടിദാനേന ദേവേശി ഭാഷണേന വരാനനേ
കാണാൻ കഴിവ് നൽകി, ദേവതകളുടെ രാജ്ഞിയേ, വാക്കുകൾ പറഞ്ഞ്, മനോഹരമുഖിയേ,
അകാലേ തേന മുക്താഽസി നിവൃത്തിഃ സുരതേ കൃതാ
സമയത്തിന് മുമ്പേ നിന്നെ മോചിപ്പിച്ചു; സാംഗം അവസാനിപ്പിച്ചു.
തസ്മാത്തേ ഭവിതാ പുത്രോ നിജദേഹസമുദ്ഭവഃ
അതിനാൽ നിന്റെ തന്നെ ശരീരത്തിൽ നിന്നു ഒരു മകൻ ജനിക്കും.
നിജാംഗമലമാദായ യാദൃഗ്രൂപം സുരേശ്വരി
നിന്റെ ശരീരത്തിലെ അശുദ്ധി എടുക്കുക, എങ്ങനെയായാലും, ദേവതകളുടെ രാജ്ഞിയേ,
സദ്യോ ദേവഗണാനാം ച ദൈത്യാനാം ച വിശേഷതഃ
ഉടൻ ദേവഗണങ്ങളിലും പ്രത്യേകിച്ച് അസുരന്മാരിൽ,
ഏവമുക്താ ത്രിനേത്രേണ പരിതുഷ്ടാ സുരേശ്വരീ
മൂന്നു കണ്ണുള്ളവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ദേവതകളുടെ രാജ്ഞി സന്തോഷിച്ചു.
ചതുര്ഥേ ദിവസേ പ്രാപ്തേ തതഃ സ്നാത്വാ ശിവാ നൃപ ചതുര്ഭുജം ചകാരാഽഥ ഹരവാക്യാദ്വിനായകമ്
നാലാം ദിവസം എത്തിയപ്പോൾ ശിവാ സ്നാനം ചെയ്തു, ഹരന്റെ കല്പനപ്രകാരം നാലു കൈകളോടെ വിനായകനെ സൃഷ്ടിച്ചു.
തതഃ സജീവതാം പ്രാപ്യ ഹരവാക്യേന തം തദാ സര്വേഷാം ചൈവ മര്ത്യാനാം തതഃ ഖ്യാതോ ബഭൂവ ഹ ॥ 7.3.52.
അപ്പോള് ഹരന്റെ വാക്ക് കേട്ടതോടെ അവന് ജീവന് തിരിച്ചുകിട്ടി. അതിനുശേഷം അവന് എല്ലാവരും അറിയുന്നവനായി പ്രശസ്തനായി.
വിനായക ഇതി ശ്രീമാന്പൂജ്യസ്ത്രൈലോക്യവാസിനാമ്
അവന് മഹത്വമുള്ള വിനായകനെന്നു അറിയപ്പെട്ടു, മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലെയും എല്ലാവരും അവനെ ആരാധിച്ചു.
തതോ ദേവഗണാഃ സര്വേ ദേവീപ്രിയഹിതേ രതാഃ
പിന്നീട്, ദേവീപ്രിയമായ കാര്യങ്ങളില് ആസ്വാദനം കൊണ്ടിരുന്ന എല്ലാ ദേവതകളും സന്തോഷിച്ചു.
ദേവാ ഊചുഃ തവായം തനയോ ദേവി സര്വേഷാം നഃ പുരഃസരഃ
ദേവതകള് പറഞ്ഞു: ദേവി, ഈ മകന് ഞങ്ങളിലെ എല്ലാവര്ക്കും മുന്പിലുള്ളവനാകും.
ഏതച്ഛൃംഗം ഗിരേ രമ്യം തവ സംസേവനാച്ഛുഭേ
ശുഭേ, ഈ മനോഹരമായ പര്വ്വതശിഖരം നിന്റെ സേവനത്താല് വിശുദ്ധമായിരിക്കുന്നു.
യേഽത്ര സ്നാനം കരിഷ്യന്തി സുപുണ്യേ സലിലാശ്രയേ
ഇവിടെ ഈ അതിപുണ്യമായ വെള്ളത്തില് ആര് കുളിക്കും,
മാഘമാസേ തൃതീയായാം ശുക്ലായാം യേ സമാഹിതാഃ
മാഘമാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ തൃതി്യാ ദിവസത്തില് മനസ്സോടെ കുളിക്കുന്നവര് പ്രത്യേകിച്ച്,
ഏവമുക്ത്വാ സുരാഃ സര്വേ സ്വസ്ഥാനം തു തതോ ഗതാഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം എല്ലാ ദേവതകളും തങ്ങളുടെ സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങി.
ഇതി ശ്രീസ്കാംദേ മഹാപുരാണ ഏകാശീതിസാഹസ്ര്യാം സംഹിതായാം സപ്തമേ പ്രഭാസഖംഡേ തൃതീയേഽര്ബുദഖണ്ഡ ഈശാനീശിഖരമാഹാത്മ്യവര്ണനംനാമ ദ്വിപഞ്ചാശത്തമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ എണ്പതിനായിരത്തൊന്നു ശ്ലോകങ്ങളുള്ള ശ്രീസ്കാന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ പ്രഭാസഖണ്ഡത്തിലെ മൂന്നാം അർബുദഖണ്ഡത്തില് ഈശാനീശിഖരത്തിന്റെ മഹത്വം വിവരിക്കുന്ന ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.
യത്ര പൂര്വം പദം ന്യസ്തം ബ്രഹ്മണാ ലോകകാരിണാ
അവിടെ, പുരാതനകാലത്ത് ലോകസൃഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ കാലടി വെച്ചു.
പുരാ ബ്രഹ്മാദയോ ദേവാസ്തത്ര സര്വേ സമാഹിതാഃ
പണ്ടു ബ്രഹ്മാവും മറ്റു ദേവതകളും അവിടെ മനസ്സ് ഏകാഗ്രമാക്കി കൂടിയിരുന്നു.
അചലേശ്വരയാത്രായാം സുഭക്ത്യാ ഭാവിതാ നൃപ
പര്വ്വതാധിപതിയുടെ തീര്ഥയാത്രയില് അവര് ഭക്തിയോടെ നിറഞ്ഞിരുന്നു, രാജാവേ.
ഉപവാസൈശ്ച നിര്വിണ്ണാ വയം സര്വേ പിതാമഹ
നാം എല്ലാവരും ഉപവാസം ചെയ്തതുകൊണ്ട് ക്ഷീണിച്ചു, പിതാമഹനേ.
തസ്മാത്സദുപദേശം ത്വം കിംചിദ്ദാതുമിഹാര്ഹസി
അതുകൊണ്ട്, ഇവിടെ നീ ഞങ്ങള്ക്ക് നല്ല ഉപദേശം നല്കേണ്ടതാണ്.
അയാചിതോപചാരൈശ്ച ജപഹോമൈഃ സുദുഷ്കരൈഃ
ആര്ക്കും പറയാതെ ചെയ്ത സേവനങ്ങളും, വളരെ പ്രയാസമുള്ള ജപവും ഹോമവും കൊണ്ട്,
തേഷാം തദ്വചനം ശ്രുത്വാ തദാ ദേവഃ കൃപാന്വിതഃ
അവരുടെ വാക്കുകള് കേട്ട ദേവന് അന്നേരം കരുണയോടെ നിറഞ്ഞു.
തതഃ സ്വകം പദം ത്യക്ത്വാ രമ്യേ പര്വതരോധസി
പിന്നീട്, മനോഹരമായ പര്വ്വതശൈലത്തില് തന്റെ കാലടി അവിടെയിട്ട്,
സ്പൃശംതു ഋഷയഃ സര്വേ തതോ യാസ്യഥ സദ്ഗതിമ്
എല്ലാ ഋഷികളും അതു സ്പര്ശിക്കട്ടെ; പിന്നെ നിങ്ങള് ഉത്തമഗതിയിലേക്കു എത്തും.
വിനാ സ്നാനേന ദാനേന വ്രതഹോമജപാദിഭിഃ 7.3.53.
സ്നാനം, ദാനം, വ്രതം, ഹോമം, ജപം എന്നിവ ചെയ്യാതെ,
അസ്മിന്പദേ മയാ ന്യസ്തേ യാംതി ലോകാഃ സഹസ്രശഃ
ഞാൻ ഈ പാദചിഹ്നം സ്ഥാപിച്ചപ്പോൾ, ആയിരക്കണക്കിന് ലോകങ്ങൾ അതിൽ എത്തുന്നു.