അഥ ദേവഗണാഃ സര്വേ വഞ്ചയിത്വാ ച തം ഗണമ് 7.3.52.
പിന്നീട് ദേവഗണങ്ങൾ എല്ലാവരും ആ സംഘത്തെ വഞ്ചിച്ച്,
ഗത്വാ വായോ ഭവം ബ്രൂഹി ന കാര്യാ സംതതിസ്ത്വയാ
വായുവിനെ അയച്ചു ഭവനോട് പറയണം: 'നിനക്ക് സന്താനം ഉണ്ടാക്കേണ്ടതില്ല.'
തതോ വായുര്ദ്രുതം ഗത്വാ സ്ഥിതോ യത്ര മഹേശ്വരഃ
അപ്പോൾ വായു അതിവേഗത്തിൽ പോയി മഹേശ്വരൻ ഇരുന്ന സ്ഥലത്ത് എത്തി നിന്നു.
തതസ്തു ഭഗവാഞ്ഛര്വോ വ്രീഡയാ പരയാ യുതഃ
അതിനുശേഷം ഭഗവാൻ ശർവ്വൻ വലിയ ലജ്ജയിൽ ആകയാൽ നാണംകൊണ്ടു.
തതോ ഗൌരീ സുദുഃഖാര്താ ശശാപ ത്രിദശാലയാന്
അപ്പോൾ ഗൗരി അത്യന്തം ദു:ഖിതയായി സ്വർഗ്ഗവാസികൾക്ക് ശാപം നൽകി.
തസ്മാത്തേഽപി ഭവിഷ്യന്തി സന്താനേന വിവര്ജ്ജിതാഃ
അതിനാൽ അവർക്കും സന്താനമില്ലാതെ ഇരിക്കാൻ വിധിയാകും.
യസ്മാദ്വായോ സമായാതഃ സ്ഥാനേഽസ്മിഞ്ജനവര്ജിതേ
വായു ജനങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത ഈ സ്ഥലത്ത് എത്തിയതുകൊണ്ടാണ്,
ഏവമുക്ത്വാ തതോ ദീര്ഘം ഭര്തുഃ കോപപരായണാ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം ഭർത്താവിന്റെ കോപത്തിൽ മുഴുകി അവൾ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
സുതാര്ഥം സാ തപസ്തേപേ യതവാക്കായമാനസാ
മകൻ ലഭിക്കാനായി അവൾ വാക്കും ശരീരം മനസ്സും നിയന്ത്രിച്ച് കഠിനതപം ചെയ്തു.
ഇന്ദ്രാദ്യൈര്വിബുധൈഃ സാര്ദ്ധം തദംതികമുപാഗമത്
ഇന്ദ്രനും മറ്റു ദേവന്മാരും കൂടെ അവൾ ആ സ്ഥലത്തേക്ക് എത്തി.
ഏഷ ദേവഃ ശിവഃ പ്രാപ്തസ്തവ പാര്ശ്വം സ്വലജ്ജയാ 7.3.52.
ഈ ദേവൻ ശിവൻ ലജ്ജയോടെ നിന്റെ അരികിലേക്ക് എത്തിയിരിക്കുന്നു.
പുത്രം ലബ്ധ്വാ പ്രയാസ്യാമി തസ്യ പാര്ശ്വേ സുരേശ്വര
മകൻ ലഭിച്ചാൽ ഞാൻ പോകും, അവന്റെ അരികിൽ തന്നെ ഇരിക്കും, ദേവേന്ദ്രാ.
തസ്യാസ്തം നിശ്ചയം ജ്ഞാത്വാ സ്വയം ദേവഃ സമായയൌ
അവളുടെ ഉറച്ച മനസ്സറിയാതെ ദൈവം സ്വയം അവിടെ എത്തി.
ദൃഷ്ടിദാനേന ദേവേശി ഭാഷണേന വരാനനേ
കാണാൻ കഴിവ് നൽകി, ദേവതകളുടെ രാജ്ഞിയേ, വാക്കുകൾ പറഞ്ഞ്, മനോഹരമുഖിയേ,
അകാലേ തേന മുക്താഽസി നിവൃത്തിഃ സുരതേ കൃതാ
സമയത്തിന് മുമ്പേ നിന്നെ മോചിപ്പിച്ചു; സാംഗം അവസാനിപ്പിച്ചു.
തസ്മാത്തേ ഭവിതാ പുത്രോ നിജദേഹസമുദ്ഭവഃ
അതിനാൽ നിന്റെ തന്നെ ശരീരത്തിൽ നിന്നു ഒരു മകൻ ജനിക്കും.
നിജാംഗമലമാദായ യാദൃഗ്രൂപം സുരേശ്വരി
നിന്റെ ശരീരത്തിലെ അശുദ്ധി എടുക്കുക, എങ്ങനെയായാലും, ദേവതകളുടെ രാജ്ഞിയേ,
സദ്യോ ദേവഗണാനാം ച ദൈത്യാനാം ച വിശേഷതഃ
ഉടൻ ദേവഗണങ്ങളിലും പ്രത്യേകിച്ച് അസുരന്മാരിൽ,
ഏവമുക്താ ത്രിനേത്രേണ പരിതുഷ്ടാ സുരേശ്വരീ
മൂന്നു കണ്ണുള്ളവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ദേവതകളുടെ രാജ്ഞി സന്തോഷിച്ചു.
ചതുര്ഥേ ദിവസേ പ്രാപ്തേ തതഃ സ്നാത്വാ ശിവാ നൃപ ചതുര്ഭുജം ചകാരാഽഥ ഹരവാക്യാദ്വിനായകമ്
നാലാം ദിവസം എത്തിയപ്പോൾ ശിവാ സ്നാനം ചെയ്തു, ഹരന്റെ കല്പനപ്രകാരം നാലു കൈകളോടെ വിനായകനെ സൃഷ്ടിച്ചു.
തതഃ സജീവതാം പ്രാപ്യ ഹരവാക്യേന തം തദാ സര്വേഷാം ചൈവ മര്ത്യാനാം തതഃ ഖ്യാതോ ബഭൂവ ഹ ॥ 7.3.52.
അപ്പോള് ഹരന്റെ വാക്ക് കേട്ടതോടെ അവന് ജീവന് തിരിച്ചുകിട്ടി. അതിനുശേഷം അവന് എല്ലാവരും അറിയുന്നവനായി പ്രശസ്തനായി.
വിനായക ഇതി ശ്രീമാന്പൂജ്യസ്ത്രൈലോക്യവാസിനാമ്
അവന് മഹത്വമുള്ള വിനായകനെന്നു അറിയപ്പെട്ടു, മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലെയും എല്ലാവരും അവനെ ആരാധിച്ചു.
തതോ ദേവഗണാഃ സര്വേ ദേവീപ്രിയഹിതേ രതാഃ
പിന്നീട്, ദേവീപ്രിയമായ കാര്യങ്ങളില് ആസ്വാദനം കൊണ്ടിരുന്ന എല്ലാ ദേവതകളും സന്തോഷിച്ചു.
ദേവാ ഊചുഃ തവായം തനയോ ദേവി സര്വേഷാം നഃ പുരഃസരഃ
ദേവതകള് പറഞ്ഞു: ദേവി, ഈ മകന് ഞങ്ങളിലെ എല്ലാവര്ക്കും മുന്പിലുള്ളവനാകും.
ഏതച്ഛൃംഗം ഗിരേ രമ്യം തവ സംസേവനാച്ഛുഭേ
ശുഭേ, ഈ മനോഹരമായ പര്വ്വതശിഖരം നിന്റെ സേവനത്താല് വിശുദ്ധമായിരിക്കുന്നു.
യേഽത്ര സ്നാനം കരിഷ്യന്തി സുപുണ്യേ സലിലാശ്രയേ
ഇവിടെ ഈ അതിപുണ്യമായ വെള്ളത്തില് ആര് കുളിക്കും,
മാഘമാസേ തൃതീയായാം ശുക്ലായാം യേ സമാഹിതാഃ
മാഘമാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ തൃതി്യാ ദിവസത്തില് മനസ്സോടെ കുളിക്കുന്നവര് പ്രത്യേകിച്ച്,
ഏവമുക്ത്വാ സുരാഃ സര്വേ സ്വസ്ഥാനം തു തതോ ഗതാഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം എല്ലാ ദേവതകളും തങ്ങളുടെ സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങി.
ഇതി ശ്രീസ്കാംദേ മഹാപുരാണ ഏകാശീതിസാഹസ്ര്യാം സംഹിതായാം സപ്തമേ പ്രഭാസഖംഡേ തൃതീയേഽര്ബുദഖണ്ഡ ഈശാനീശിഖരമാഹാത്മ്യവര്ണനംനാമ ദ്വിപഞ്ചാശത്തമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ എണ്പതിനായിരത്തൊന്നു ശ്ലോകങ്ങളുള്ള ശ്രീസ്കാന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ പ്രഭാസഖണ്ഡത്തിലെ മൂന്നാം അർബുദഖണ്ഡത്തില് ഈശാനീശിഖരത്തിന്റെ മഹത്വം വിവരിക്കുന്ന ഇരുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.
യത്ര പൂര്വം പദം ന്യസ്തം ബ്രഹ്മണാ ലോകകാരിണാ
അവിടെ, പുരാതനകാലത്ത് ലോകസൃഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ കാലടി വെച്ചു.