സ കഥം പൂജിതസ്തേന ശംഭുര്മേ കൌതുകം മഹത്
അവിടെ അവൻ ശംഭുവിനെ എങ്ങനെ ആരാധിച്ചു എന്നത് എനിക്ക് വലിയ ആസക്തിയുണ്ട്.
ദര്ശയന്നാത്മനോ ബാണം തസ്യാസൌ പൃഷ്ഠതഃ സ്ഥിതഃ
തന്റെ ബാണം കാണിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ അവന്റെ പിന്നിൽ നിന്നു.
തതോ വാരാണസീം പ്രാപ്തസ്തദ്ഭയാത്ത്രിപുരാംതകഃ
പിന്നീട് ഭയത്താൽ ത്രിപുരാസുരനെ സംഹരിച്ചവൻ വാരാണസിയിൽ എത്തി.
തതഃ പ്രയാഗമാപന്നഃ കേദാരം ച തതഃ പരമ്
അവിടെ നിന്ന് അവൻ പ്രയാഗത്തേക്കും പിന്നെ കേദാരത്തേക്കും പോയി.
ഗോകര്ണം ച പ്രഭാസം ച പുണ്യം ച കൃമിജാംഗലമ്
അവൻ ഗോകർണം, പ്രഭാസം, പിന്നെ പുണ്യമായ കൃമിജാംഗളം എന്നിവിടങ്ങളിലും എത്തി.
കിം വാ തേന ബഹൂക്തേന തീര്ഥാന്യായതനാനി ച
തിരുത്തലുകളും ക്ഷേത്രങ്ങളും നീണ്ടു പറഞ്ഞാൽ എന്ത് പ്രയോജനം?
യത്രയത്ര മഹാദേവസ്തദ്ഭയാന്നൃപ ഗച്ഛതി
എവിടെയായാലും മഹാദേവൻ ഭയത്താൽ പോകുന്നിടത്തൊക്കെയും, രാജാവേ,
കസ്യചിത്ത്വഥകാലസ്യ പുനഃ പ്രാപ്തോഽര്ബുദം പ്രതി ആകുംചിതൈകപാദം ച സ്ഥിരദൃഷ്ടിം നൃപോ ത്തമ ॥ 7.3.40.
അല്ലെങ്കിൽ കുറേ കാലം കഴിഞ്ഞ്, അവൻ വീണ്ടും അർബുദപർവതത്തിന് സമീപം എത്തി, ഒരു കാൽ മടക്കി ഉറച്ച ദൃഷ്ടിയോടെ നിന്നു, മഹാരാജാവേ.
അഥാഽസൌ ഭഗവാഞ്ഛാംതഃ പ്രിയാദുഃഖസമന്വിതഃ
അപ്പോൾ ആ ഭാഗ്യവാൻ മൗനമായി, പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ സന്തോഷവും ദുഃഖവും ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞ് നിന്നു.
തസ്യ കോപാഭിഭൂതസ്യ തൃതീയാന്നയനാന്നൃപ
അവനെ കോപം കീഴടക്കിയപ്പോൾ, രാജാവേ, അവന്റെ മൂന്നാം കണ്ണിൽ നിന്നു,
സചാപഃ സശരോ രാജംസ്തസ്മിന്പര്വതരോധസി
വില്ലും അമ്പും കൈവശം വെച്ച്, രാജാവേ, ആ പർവതത്തിന്റെ ഇറക്കത്തിൽ,
കൈലാസം പര്വതശ്രേഷ്ഠം ജഗാമ സുരപൂജിതഃ വ്യലപത്കരുണം ദീനാ പതിശോകപരി പ്ലുതാ
അവൻ ദേവന്മാർ ആരാധിക്കുന്ന പർവതങ്ങളിൽ ശ്രേഷ്ഠമായ കൈലാസത്തിലേക്ക് പോയി. ഭർത്താവിന്റെ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി അവൾ ദയനീയമായി കരഞ്ഞു.
തതോ ദാരൂണി ചാഹൃത്യ ചിതിം കൃത്വാ നരാധിപ താവദാകാശഗാം വാണീം ശുശ്രാവ ച യശസ്വിനീ
അതിനുശേഷം, രാജാവ് മരച്ചില്ലുകൾ ശേഖരിച്ചു ചിത ഒരുക്കിയപ്പോൾ, ആ മഹത്വമുള്ളവൻ ആകാശത്തിൽ നിന്നൊരു ശബ്ദം കേട്ടു.
വാഗുവാച ഭൂയഃ പ്രാപ്സ്യസി ഭര്ത്താരം കാമേം തുഷ്ടേന ശംഭുനാ
ആ ശബ്ദം പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ ഭക്തിയിൽ തൃപ്തനായ ശിവന്റെ അനുഗ്രഹത്തോടെ നീ വീണ്ടും ഭർത്താവിനെ ലഭിക്കും.'
സാ ശ്രുത്വാ താം തദാ വാണീം സമുത്തസ്ഥൌ സമുമധ്യമാ വ്രതൈര്ദാനൈര്ജപൈര്ഹോമൈരുപവാസൈസ്തഥാ പരൈഃ
അവൾ ആ ശബ്ദം കേട്ടയുടൻ തന്നെ എഴുന്നേറ്റു, നടുവൊതുങ്ങിയവളായി, വ്രതങ്ങൾ, ദാനങ്ങൾ, ജപങ്ങൾ, ഹോമങ്ങൾ, ഉപവാസങ്ങൾ തുടങ്ങിയ വലിയ തപസ്സുകൾ ആരംഭിച്ചു.
തതോ വര്ഷ സഹസ്രാംതേ തുഷ്ടസ്തസ്യാ മഹേശ്വരഃ
അങ്ങനെ, ആയിരം വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, മഹേശ്വരൻ അവളുടെ തപസ്സിൽ തൃപ്തനായി.
അക്ഷതാംഗഃ പുനഃ കാമഃ കാംതോ മേ ജായതാം പതിഃ
എന്റെ പ്രിയഭർത്താവായ കാമൻ, ശരീരത്തിൽ ഒരു ക്ഷതവും ഇല്ലാതെ, വീണ്ടും എനിക്ക് ലഭിക്കണമേ.
ഏവമുക്തേ തയാ വാക്യേ തത്ക്ഷണാത്സമുപസ്ഥിതഃ 7.3.40.
അവൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ഉടനെ, ആ ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ അവൻ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ഇക്ഷുയഷ്ടിമയം ചാപം പുഷ്പബാണസമന്വിതമ്
അവൻ ഇക്ഷുവടി കൊണ്ടുള്ള വില്ലും, പൂക്കൾ കൊണ്ടുള്ള അമ്പുകളും കൈവശം വെച്ചിരുന്നു.
തതോ രതിസമായുക്തഃ പ്രണിപത്യ മഹേശ്വരമ്
അതിനുശേഷം, രതിയോടൊപ്പം കാമൻ മഹേശ്വരനോട് വന്ദനം ചെയ്തു.
സ ദൃഷ്ട്വാ ശിവമാഹാത്മ്യം ശ്രദ്ധാം കൃത്വാ നൃപോത്തമ
ശിവന്റെ മഹത്വം കണ്ടു, അവൻ ഹൃദയത്തിൽ വിശ്വാസം വളർത്തി, രാജാവേ.
യസ്മിന്ദൃഷ്ടേ മഹാരാജ നാരീ വാ യദി വാ നരഃ
മഹാരാജാവേ, സ്ത്രീയോ പുരുഷനോ ആയാലും, ആരെങ്കിലും അവനെ കണ്ടാൽ,
ഏവമേതന്മയാ ഖ്യാതം യന്മാം ത്വം പരിപൃച്ഛസി
നീ എന്നോടു ചോദിച്ചതിനുള്ള ഉത്തരം ഞാൻ ഇങ്ങനെ വിശദീകരിച്ചു.
ഇതി ശ്രീസ്കാംദേ മഹാപുരാണ ഏകാശീതിസാഹസ്ര്യാം സംഹിതായാം സപ്തമേ പ്രഭാസഖംഡേ തൃതീയേഽര്ബുദഖംഡേ കാമേശ്വരമാഹാത്മ്യവര്ണനംനാമ ചത്വാരിംശോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ എൺപതിനൊന്ന് ആയിരം ശ്ലോകങ്ങളടങ്ങിയ ശ്രീസ്കാന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏഴാമത്തെ പ്രഭാസഖണ്ഡത്തിലെ മൂന്നാമത്തെ അർബുദഖണ്ഡത്തിലെ കാമേശ്വരന്റെ മഹത്വം വിവരിക്കുന്ന നാല്പത്താം അധ്യായം സമാപിച്ചു.
യത്ര പൂര്വം തപസ്തപ്തം മാര്കംഡേന മഹാത്മനാ
അവിടെ, മുമ്പ് മഹാത്മാവായ മാർകണ്ടേയൻ തപസ്സു ചെയ്തിരുന്നു.
മൃകണ്ഡോ ബ്രാഹ്മണോനാമ പുരാഽഽസീച്ഛംസിതവ്രതഃ
അവിടെ, മൃകണ്ടൻ എന്ന വ്രതനിഷ്ഠനായ ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ മുമ്പ് ജീവിച്ചിരുന്നു.
സര്വലക്ഷണസംപൂര്ണഃ ശാംതഃ സൂര്യസമപ്രഭഃ
അവൻ എല്ലാ ശുഭലക്ഷണങ്ങളും ഉള്ളവൻ, ശാന്തനും സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശവാനുമായവനായിരുന്നു.
ആഗതോ ബ്രാഹ്മണോ ജ്ഞാനീ കശ്ചിത്സാമുദ്രവിച്ഛുഭഃ
അവിടെ, സമുദ്രംപോലെ ദീപ്തിയുള്ള ഒരു ജ്ഞാനി ബ്രാഹ്മണൻ എത്തി.
ആനാസാഗ്രശിഖാഗ്രാഭ്യാം ചിരം ചൈവാവലോകിതഃ
അവൻ മൂക്കിന്റെ തുമ്പിൽ നിന്ന് തലയുടെ മുകളിൽ വരെ ദീർഘനേരം നോക്കി.
അഥാഽബ്രവീച്ചിരം ദൃഷ്ടസ്ത്വയാ പുത്രോ മമ ദ്വിജ
അതിനുശേഷം, നീ എന്റെ മകനെയാണോ ഇത്രയും നേരം നോക്കിയതെന്ന് ആ ബ്രാഹ്മണനോട് പറഞ്ഞു.